Οσοι με γνωριζουν, ξερουν καλα oτι ειμαι ανθρωπος του χειμωνα. Σε αντιθεση με τα φιδια, το καλοκαιρι πεφτω σε θερινη ναρκη. Παρουσιαζω ελλιπεστατες αντοχες στη ζεστη, στις μυρωδιες προκαλουμενες από μασχαλιαιες εφιδρωσεις και στα κουνουπια ανεξαρτητου μεγεθους, ειδους και επικινδυνοτητας. Επισης επιδεικνυω μια αδυναμια να ακολουθησω τις συνηθεις καλοκαιρινες ασχολιες των συνανθρωπων μου, oπως για παραδειγμα oτι οσο και αν προσπαθησα δεν μπορεσα ποτε να κατανοησω πως αντεχουνε ολοι αυτοι που ξαπλαρουνε ολημερις κατω απ’ τον καυτο ηλιο και τσουρουφλιζονται σαν τηγανhτες πατατες. Ενταξει, δε λεω, αν ειναι καποιο θηλυκο με σχετικα ωραιο κορμι και σωστες αναλογιες που εξιταρουν τις γενετισιες ορμες ενoς αρσενικου, αξιζει τον κοπο να ξεροψηνεται στον ηλιο μηπως και φουκαρωσει κανενα μαγκα που εχει τα αναλογα γουστα, προτιμησεις και βλεψεις, δεν είναι κακο αυτό, καθε αλλο μαλιστα. Αλλα να εκθετεις μια κωλαρα δεκα τετραγωνικα στον ηλιο απο το πρωι μεχρι το βραδυ με προθεση να τη μετατρεψεις σε πυρακτωμενο τηγανι, δεν καταλαβαινω το λογο. Ενας κωλαρος τετοιας εκτασης ειτε ειναι ψημμενος στον ηλιο ειτε οχι η ιδια τυχη νομιζω οτι τον περιμενει. Θα μου πει καποιος, κατσε ρε φιλε, δηλαδη οσες εχουν μεγαλους κωλους δεν εχουν ψυχη; Θα του απαντησω ευθεως οτι είναι εκτος θεματος γιατι εγω εξεταζω καθαρα την αισθητικη πλευρα της παρτιδας. Γι’ αυτο ας αφησουμε στην μπαντα τις παπαριες .
Ολα αυτα τα γραφω γιατι χθες επισκεπτομενος μια παραλια με προθεση οχι να κανω μπανιο αλλα για οφθαλμολουτρο -το παραδεχομαι - υποβληθηκα σε ενα ατελειωτο μαρτυριο, ψυχολογικο αλλα και βιολογικο. Δεν αναφερω το ονομα της παραλιας γιατι μπορει να θεωρηθουν δυσφημιστικα τα σχολια μου και να επηρεασουν καποιους εν δυναμει επισκεπτες -τουριστες, κατι που ισως να αποβει μοιραιο για την οικονομικη αναπτυξη της περιοχης. Ασε που μπορει να θεωρηθω και σαμποτερ της τουριστικης βιομηχανιας της χωρας απο τον Ε.Ο.Τ, αλλα και απο αυτους που κατα καιρους ψαχνουν εξιλαστηρια θυματα για να δικαιολογησουν τα αδικαιολογητα, και να εχω ασχημα ξεμπερδεματα. Στο ρεζουμε τωρα φιλοι μου, αν και διεθετα ισχυροτατα στρατιωτικου τυπου κυαλια για να επεκτεινω την ακτινα δρασης μου, το αποτελεσμα δεν υπεστη καμμια βελτιωση. Τζιφος. Παντου κυριαρχουσαν κωλαρες, κοιλιες ετοιμες να εκραγουν από τα ξιγκια και κατι βυζαρες να κρεμονται μεχρι τα γονατα. Και ολα αυτα εν μεσω της λεγομενης οικονομικης κρισης, που υποτιθεται οτι υπαρχει καποιος σχετικος περιορισμος σε ολες τις δραστηριοτητες μας, αναμεσα σε αυτες και η ελεγχομενη καταναλωση τροφης. Ο Μαρξ σε καποια κρασοκατανυξη τσουγκριζοντας το ποτηρι με ενα συνδαιτυμονα του που καθοταν εξ αριστερων, του ειπε το περιφημο «οτι ολα ειναι πολιτικη». Εγω ασπαζομαι πληρως τη ρηση του. Ναι οντως όλα είναι πολιτικη, γιατι θα μπορουσε καλλιστα καποιο πολιτικο προσωπο της σημερινης κοινοβουλευτικης αντιπροσωπειας που εκπροσωπει αδεκαστα τα συμφεροντα του Ελληνικου λαου, να εθετε το θεμα επι πολιτικης βασης και δεν θα ειχε καθολου αδικο γι’ αυτο. Ας παρουμε για παραδειγμα τον κυριο Καρατζαφερη ή τον κυριο Αδωνη ή καποιον από το κομμα του ΛΑΟΣ, που κατά γενικη ομολογια, ειναι ο μοναδικος πολιτικος σχηματισμος που νοιαζεται και αγωνιζεται για τα πατριωτικα διακυβευιμενα προς εξαφανιση κεκτημενα ,τελος παντων. Αν αντικριζοντας ενας απο αυτους την εικονα που αντικρισα στην παραλια και εθετε το ευλογο ερωτημα που πηγαν ολοι αυτοι οι προγονοι μας με τα αδαμαντινα , σφριγηλα και καλιγραμμα κορμια, που πηγε η Αφροδιτη, ο Ερμης, η Σαπφω, ο Ηρακλης, η ωραια Ελενη, ο Αδωνης και τοσοι αλλοι, θα ειχαν αδικο; Οχι βεβαια, ολα τα δικια του κοσμου δικα τους θα ηταν. Με τι επιχειρημα θα αντικρουσεις τις τσιριχτες διαμαρτυριες τους; Πώς να μην εξαφανισθει ο Ελληνικος πολιτισμος, εκφραστης της σωματικης ρωμης απαραιτητο καταφυγιο ασφαλως του πνευματικου καλους, μεσα σε ολη αυτη τη λαοθαλασσα των κωλαρουδων με τα τεραστια ξιγκατα σωσιβια γυρω απο τη μεση τους, που παρουσιαζει η σημερινη ελληνικη κοινωνια; Απαραδεκτο φιλοι μου! Που να ψαξει να βρει σωστο κορμι ο χι ή ο ψι γλυπτης για να εκφραστει αλλα και να συνεχισει την επιδειξη του συγχρονου ελληνικου καλους; Ο ποιητης; Αυτος και αν ειναι ο μεγαλος χαμενος της υποθεσης. Απο πού να αντλησει τις εμπνευσεις του ο ποιητης; Δεν τους λυπαται κανεις αυτους τους ανθρωπους; Ασε που θα μεινουν ανεργοι. Αυτη ειναι μια αλλη παραμετρος που δεν θα τη σχολιασω, γιατι δεν θελω να ανοιξω άλλες πληγες, φτανει αυτες που εχουμε. Ετσι δημιουργειται η ανεργια και ολοι γκρινιαζουμε. Ολα αυτα τα γραφω με περισση πικρα. Τα σκεφτομαι και πληγωνομαι, για να μην πω ταπεινωνομαι εθνικοπατριωτικα.
Αν καποιος αποπειραθει να πει οτι εκφραζομαι υποτιμητικα ή ρατσιστικα για ολες αυτες τις κωλαρουδες, επαναλαμβανω οτι θετει τον εαυτο του εκτος θεματος. Είναι ρατσισμος να βλεπεις μια νεαρη γυναικα να σερνει την κωλαρα της στο χωμα και να μην προσπαθήσεις να την συνετισεις θιγοντας τον εγωισμο της, τον πατριωτισμο της, τον υπαρκτο κινδυνο που αντιμετωπιζει η αποκατασταση της και γιατι οχι την ελλιπη εως ανυπαρκτη σεξουαλικοτητα της; Ειναι ρατσιστικο να βλεπεις ολοκληρο βουνο από ξιγκια να ξεχειλιζει εξω από ενα λεπτεπιλεπτο στριγκακι και να μην τις κατηγορεις για ελλειψη αισθητικης; Δεν το νομιζω. Ισα ισα. Ελεος!!!
Καποτε υπηρξα. Υπηρξα χομπο. Δηλαδη αλητης.Υπηρξα για λιγο, ναι αυτο ειναι αληθεια. Πρεπει ναχεις σαραντα δραμια αρχιδια για να αντεξεις πολυ σε αυτο τον τροπο ζωης. Ειναι εξαντλητικος απο καθε αποψη, γι’ αυτο για να τον ακολουθησεις πρεπει να τοχεις στο αιμα σου. Εγω τοχα στο αιμα μου. Ετσι γεννηθηκα. Απο την πρωτη στιγμη που ειδα το φως της ζωης το καταλαβα. Είναι κατι σαν το πεπρωμενο που λενε οι λατρεις του μεταφυσικου.
Θα μπορουσα να σας διηγηθω ανεξαντλητες ιστοριες απο τα βιωματα της εποχης που ημουν χομπο. Δεν θα αναφερθω περισσοτερο επι του παροντος για το θεμα αυτό, γιατι κανει ζεστη και βαριεμαι αλλα πιο πολυ γιατι θα ‘θελα να αναφερθω εκτενεστερα σε καποιο άλλο ποστ οταν βρεθω σε φορμα για να το απολαυσουμε ολοι μαζι παρεα.
Προς το παρον σας παραθετω πιο κατω ενα αποσπασμα απο ενα κειμενο ενος μεγαλου χομπο του Jack Kerouac, που κατα την αποψη μου ειναι ιδαιτερα αποκαλυπτικο του τι σημαινει χομπο. Το αφιερωνω σε ολους αυτους που συναντησα την περιοδο εκεινη της ζωης μου και ιδιαιτερα στον Φιλο μου τον Γαλλοεβραιο Δαυιδ…..
Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΧΟΜΠΟ την εχει ασχημα τωρα πια, με την αυξηση της αστυνομευσης στους δρομους, στους σταθμους, στις ακτες, στις κοιτες των ποταμων, στις οχθες τους και στις χιλιες και μια κρυψωνες της βιομηχανικης νυχτας. Στην Καλιφορνια, οι τυποι με το σακιδιο που γυρνανε απο πολη σε πολη με τις προμηθειες τους και το γιατακι τους στην πλατη, οι «αστεγοι αδελφοι» εχουν σχεδον εξαφανιστει, μαζι με τους ερημιτες που ψαχνανε για χρυσαφι με το τηγανι τους, γυρνωντας ολο ελπιδα στις δυτικες πολεις που προσπαθουσανε να επιβιωσουνε και τωρα ειναι τοσο πλουσιες που δεν θελουν αλλους αλητες. «Δεν θελουνε αλητες πια εδω, εστω κι αν ηταν αυτοι που δημιουργησαν την Καλιφορνια», ελεγε ενας γερος που κρυβοταν σ' εναν ξεροποταμο, με μια κονσερβα φασολια και μια Ινδιανικη φωτια, εξω απ' το Ριβερσαιντ, το '55. Μεγαλα, καταχθονια αυτοκινητα της αστυνομιας πληρωμενα απ' τους φορους των πολιτων (μοντελα του '60 με προβολεις χωρις χιουμορ), πιθανον να περικυκλωσουν καθε στιγμη τον χομπο στην ιδεαλιστικη πορεια του προς την ελευθερια, τους λοφους της αγιας σιωπης και της αγιας ιδιωτικοτητας.
Δεν υπαρχει τιποτα πιο ευγενες απο το να ανεχεται κανεις μια καποια ελλειψη ανεσεων οπως τα φιδια και τη σκονη με στοχο την απολυτη ελευθερια.
Το πρωταρχικο ονειρο καθε χομπο εκφραστηκε σ' ενα υπεροχο ποιηματακι που το αναφερει ο Ντουαιτ Γκονταρντ στη Βουδιστικη Βιβλο του:
«Ω, γι αυτη τη σπανια συμπτωση θα 'δινα ευχαριστως δεκα χιλιαδες κομματια χρυσαφι! Μια νυχτεριδα στο κεφαλι, ενα δισακι στην πλατη, και το μπαστουνι μου, το γλυκο αερακι κι ενα γεματο φεγγαρι.»
Στην Αμερικη (ισως να προσεξετε το υφος του Ουιτμαν σ' αυτο το ποιημα που πιθανον να το 'γραψε ο γερο-Γκονταοντλ, παντα υπαρχει μια ξεκαθαρη αντιληψη για την ελευθερια της πεζοποριας, απο την εποχη του Τζιμ Μπριτζερ και του Τζονι Απλσηντ, που στις μερες μας την κουβαλανε μερικοι σκληραγωγημενοι παλιοι, που τους βλεπει ακομα κανεις σε καποιο δρομο στην ερημο να περιμενουν καποιο λεωφορειο για την πολη, για λιγη δουλεια η ζητιανια, ή να γυρνανε τα ποστα του Στρατου της Σωτηριας στα ανατολικα, απο πολη σε πολη, απο πολιτεια σε πολιτεια, μεχρι το αναποφευκτο τελος σε καποια φτωχογειτονια, οταν δεν τους σηκωνουν πια τα ποδια τους.
Παντως, πριν απο λιγο καιρο ειδα στην Καλιφορνια (βαθια σε μια λοχμη διπλα στις σιδηροδρομικες γραμμες εξω απ' το Σαν Χοσε, θαμμενες στους ευκαλυπτους και την ευλογημενη αμνησια των αμπελιων), μερικες χαρτονενιες και τσιγκινες καλυβες. Μπροστα σε καποια απ' αυτες καθοταν ενας γερος καπνιζοντας καπνο των δεκαπεντε σεντς (τα βουνα της Ιαπωνιας ειναι γεματα απο ελευθερες καλυβες και γερους που κακαριζουν πανω απο καποιο ποτηρι περιμενοντας την υπερτατη φωτιση, που την πετυχαινει κανεις μονο μεσα απ' την απολυτη απομονωση) .
Στην Αμερικη, το να κατασκηνωνει κανεις θεωρειται μια υγιης δραστηριοτητα, οσον αφορα τους προσκοπους βεβαια. Ειναι εγκλημα για τους ωριμους ανθρωπους που το 'χουνε κανει επαγγελμα. Η φτωχεια θεωρειται αρετη για τους μοναχους στα πολιτισμενα κρατη. Στην Αμερικη αν σε πιασουν με λιγοτερα απο πενηντα σεντς, περνας μια νυχτα στην ψειρου.
Την εποχη του Μπρυγκελ τα παιδια χορευανε γυρω απ' τους αλητες. Αυτοι φορουσανε ξεχειλωμενα κουρελια και κοιταζανε παντα ισια μπροστα, αδιαφορωντας για τα παιδια, οι οικογενειες δε νοιαζονταν αν τα παιδια επαιζαν με τους αλητες, ηταν κατι φυσικο. Σημερα οι μαναδες κρατανε σφιχτα τα παιδια τους οταν συναντησουν καποιον αλητη, γιατι εχουν διαβασει διαφορα πραγματα στις εφημεριδες -ο βιαστης, ο στραγγαλιστης, ο παιδοφαγος. Μην πλησιαζεις τους ξενους, θα σου δωσουν δηλητηριασμενες καραμελες. Αν και ο χομπο του Μπρυγκελ ειναι ο ιδιος με τον σημερινο, τα παιδια ειναι διαφορετικα. Ακομα κι ο χομπο του Τσαπλιν, που βρισκεται; Ή εκεινος της Θειας Κωμωδιας; Ο χομπο ειναι ο Βιργιλιος, αυτος οδηγει. Μπαινει στον κοσμο των παιδιων (οπως στον περιφημο πινακα του Μπριγκελ, οπου ενας πελωριος αλητης περναει σεμνα απ' το πλυσταριο του χωριου, ενω τον περιπαιζουν τα παιδια). Αλλα ημερα, εχουμε εναν κοσμιο ενηλικων, οχι παιδιων. Σημερα ο χομπο πρεπει να πληρωσει, ολοι βλεπουμε τους ηρωες μπατσους στην τηλεοραση.
Ο Μπεντζαμιν Φρανκλιν ητανε κατι σαν χομπο στην Πενσυλβανια. Διεσχισε τη Φιλαδελφεια με τρια μεγαλα ρολα στις μασχαλες και μιση πενα στο καπελο.
Ο Τζον Μιουιρ ηταν ενας χομπο που βγηκε στα βουνα με τις τσεπες γεματες ξεροκομματα που τα μουσκευε στα ποταμακια. Μηπως ο Ουιτμαν τρομαζε τα παιδια της Λουιζιανας οταν περπατουσε στον ανοιχτο δρομο;
Και για τον μαυρο χομπο, τι εχετε να πειτε; Πρεζακιας; Κλεφτοκοτας; Ο μαυρος χομπο του Νοτου ειναι ο τελευταιος απ' τους ηρωες του Μπριγκελ, τα παιδια τον τιμουν καθως τον βλεπουν με δεος, χωρις σχολια. Τον βλεπει κανεις να 'ρχεται με εναν αδιανοητο σακο. Μηπως κουβαλαει νυφιτσες; 'Η μηπως το Μπρερ Ραμπιτ; Κανεις δεν ξερει τι κουβαλαει.
Ο σαρανταεννιαρης, το φαντασμα της πεδιαδας. Ο γερο-Ζακατεκαν Τζακ, ο Περιπατητης Αγιος, ο χρυσοθηρας, τα πνευματα και τα φαντασματα των χομπος ειναι φευγατα. Αλλα αυτοι (οι χρυσοθηρες) ηθελαν να γεμισουν τους αδιανοητους σακους τους με χρυσαφι. Ο Τεντι Ρουζβελτ, ενας πολιτικος χομπο. Ο Βετσελ Λιντσεϊ, ενας τροβαδουρος χομπο, ενας μιζερος χομπο. Ποσες πιτες για ενα απ' τα δικα του ποιηματα; Ο χομπο ζει στη Ντισνεϋλαντ, εκει οπου τα παντα ειναι ανθρωπινα λιονταρια, τσιγκινοι ανθρωποι, φεγγαροσκυλα με λαστιχενια δοντια, πορτοκαλια και μοβ μονοπατια, σμαραγδενια καστρα καπου στο βαθος, καλοι φιλοσοφοι και μαγισσες. Καμια μαγισσα δεν μαγειρεψε ποτε ενα χομπο. Ο χομπο φοραει δυο ρολογια που δεν μπορει να τ' αγορασει κανεις στο Τιφανι. Στο 'να χερι ο ηλιος, στ' αλλο το φεγγαρι, και τα δυο χερια φτιαγμενα απο ουρανο.
Προσοχη, προσοχη, τα σκυλια γαυγιζουν Οι ζητιανοι ερχονται στην πολη. Αλλοι με κουρελια, αλλοι σημαδεμενοι και μερικοι ντυμενοι στα βελουδα. Η εποχη των τζετ σταυρωνει τους χομπος. Πως μπορει κανεις να πηδηξει πανω σ' ενα εμπορικο τζετ; Νιωθει η Πονελα Παρσονς καμια καλοσυνη για τους χομπος; Ο Χενρι Μιλερ θα τους αφηνε να κολυμπησουν στην πισινα του; Και η Σιρλεϊ Τεμπλ; Ο χομπο της εδωσε το κοτσυφι. Εχουν οι νεαρες Τεμπλ κοτσυφια;
Σημερα ο χομπο πρεπει να κρυβεται. Εχει λιγοτερους κρυψωνες, οι μπατσοι τον κυνηγανε, «Καλουμε ολα τα περιπολικα, χομπος εθεαθησαν στο Μπερντ ιν Χαντ». Ο Ζαν Βαλζαν, φορτωμενος το σακο με τα κηροπηγια, φωναζοντας ατους νεους: «Να η πενταρα σας, η πενταρα σας».
Ο Μπετοβεν ηταν ενας χομπο που γονατιστος ακουγε το φως, ενας κουφος χομπο που δεν μπορουσε ν' ακουσει τα παραπονα των αλλων χομπος. Ο Αϊνσταιν, ο χομπο με το ελεεινο μαλλινο πουλοβερ του, ο Μπερναρντ Μπαρουχ, ο απογοητευμενος χομπο, καθεται σ' ενα παγκακι μ' ενα πλαστικο χωνι στο αυτι, περιμενοντας τον Τζον Χενρι, περιμενοντας καποιον πολυ τρελο, περιμενοντας το περσικο επος. Ο Σεργκει Εσενιν, ενας μεγαλος χομπο που εκμεταλλευτηκε τη ρωσικη επανασταση για να γυρναει απο δω κι απο κει, πινοντας πατατοζουμο στα οπισθοδρομικα χωρια της Ρωσιας (το πιο γνωστο ποιημα του λεγεται "Ομολογια ενος αλητη".
Ελεγε, καθως κυκλωνανε τελικα τον τσαρο: "Τωρα νιωθω σαν να κατουραω το φεγγαρι απ' το παραθυρο"). Καποιος χομπο χωρις Εγω θα γεννησει καποιο παιδι καποτε. Ο Λι Πο ηταν ενας περιφημος χομπο. Το Εγω ειναι ο μεγαλυτερος χομπο. Ζητω το Εγω του χομπο. Καποτε το μνημειο του θα 'ναι μια χρυση κονσερβα καφε.
Ο Χριστος ηταν ενας παραξενος χομπο που περπατουσε στο νερο.
Ο Βουδας ηταν κι αυτος χομπο που δεν εδινε σημασια στους αλλους χομπο.
Ο Αρχηγος, το Βρεμενο - Προσωπο, ακομα πιο παραξενος.
Ο Ου. Κ. Φιλντς, η κοκκινη μυτη του εξηγουσε το νοημα του τριπλου κοσμου, Μειζον Οχημα, Ελασσον Οχημα, Αδαμαντινον Οχημα.
Ο Χομπο ειναι γεννημα της περηφανειας, χωρις να 'χει χαμια σχεση με καποια κοινοτητα, αλλα μονο με τον εαυτο του, τους αλλους χομπος και, ισως, ενα σκυλο. Οι χομπος τη νυχτα φτιαχνουν καφε διπλα στις σιδηροδρομικες γραμμες.
Περπατανε περηφανοι στ' απομερα, δρομακια καθως οι πιτες κρυωνουν στα πρεβαζια των παραθυρων, ο χομπο ητανε ενας πνευματικος λεπρος, δεν χρειαζοταν ζητιανια για να φαει, δυνατες νταρντανες γυναικες της Δυσης γνωριζαν το ξεφτισμενο γενι του και την τριμμενη τηβεννο, ελα να το παρεις! Αλλα παρ' ολη την περηφανεια, καμια φορα πλακωνανε δεκα-εικοσι χομπος και ηταν πολυ δυσκολο να ταϊσεις τοσους πολλους, καμια φορα οι χομπος ηταν αξεστοι, αλλα οχι παντα, οταν ηταν παντως, δεν διατηρουσαν την αξιοπρεπεια τους, γινονταν αλητες, μεταναστευανε στο Μπαουερι της Νεας Υορκης, στο Σκολεη Σκουεαρ της Βοστωνης, στην Πραπ στρητ της Βαλτιμορης, στη Μαντισον στρητ του Σικαγου, στη Δωδεκατη οδο του Κανσας Σιτι, στη Λαριμερ στρητ του Ντενβερ, στη Σαουθ Μεην του Λος Αντζελες, στην Κεντρικη Τριτη οδο του Σαν Φρανσισκο, στη Σκιντ ροουντ του Σηατλ (περιοχες της συμφορας ολες τους) .
Το Μπαουερι ειναι ο παραδεισος των χομπος που ηρθανε στη μεγαλη πολη για να πιασουνε την καλη, μαζευοντας χαρτονι με καροτσακια. Πολλοι απ' αυτους ειναι Σκανδιναυοι, πολλοι ματωνουν ευκολα επειδη πινουν πολυ. Οταν ερχεται ο χειμωνας πινουν ενα ποτο που το λενε «καπνο», απο ξυλοπνευμα, μια σταγονα ιωδιο και ενα ιχνος λεμονι. Το κατεβαζουν και... πεφτουν σε χειμερια ναρκη ολο το χειμωνα για να αποφυγουν το κρυολογημα, αφου δεν μενουν πουθενα και κανει πολυ κρυο. Καμια φορα οι χομπος κοιμουνται αγκαλιασμενοι στο πεζοδρομιο για ζεστη. Οι βετερανοι της Αποστολης του Μπαουερι, λενε οτι αυτοι που πινουνε μπυρα ειναι και οι πιο επιθετικοι της παρεας.
Το μαγαζι του Φρεντ Μπανζ ειναι το εστιατοριο των χομπος. Βρισκεται στο 277 της Μπαουερι, στη Νεα Υορκη. Γραφουνε το μενου με σαπουνι στα παραθυρα. Βλεπει κανεις τους αλητες να πληρωνουν προθυμα δεκαπεντε σεντς για χοιρινα μυαλα, εικοσι πεντε σεντς για γκουλας, και μετα βγαινουν στην κρυα νυχτα του Νοεμβρη φορωντας μπαμπακερα πουκαμισα για να σπασουνε μπουκαλια στα δρομακια, οπου στεκονται διπλα στον τοιχο σαν ατακτα παιδια. Μερικοι φορανε καπελα για τη βροχη που βρηκανε σε καποιο δρομο του Κολοραντο ή ανοιγμενα παπουτσια που πεταξανε οι Ινδιανοι στα σκουπιδια του Χουαρεζ ή σακακια που βρηκανε στα πενθιμα σαλονια των ψαριων. Τα ξενοδοχεια γι' αυτους ειναι ασπρα με πλακακια και μοιαζουν με ορθιες τουαλετες. Παλια, λεγανε στους τουριστες οτι ηταν καποτε πετυχημενοι γιατροι, τωρα τους λενε οτι ηταν οδηγοι για τους ηθοποιους και τους σκηνοθετες στην Αφρικη κι οταν ηρθε η τηλεοραση, χασανε τα δικαιωματα τους.
Στην Ολλανδια, απαγορευονται οι αλητες, ισως και στην Κοπεγχαγη. Αλλα στο Παρισι μπορεις να εισαι αλητης. Στο Παρισι τους σεβονται και σπανια τους αρνουνται μερικα φραγκα. Υπαρχουν διαφορων ειδων και κατηγοριων, αυτοι της ανωτερης ταξης εχουν ενα σκυλο κι ενα καροτσακι μωρου με τα υπαρχοντα τους, που ειναι συνηθως παλια φυλλα της Φρανς Σουαρ, κουρελια, κονσερβες, αδεια μπουκαλια, σπασμενες κουκλες. Καμια φορα υπαρχει και η ερωμενη που ακολουθει. Εκεινοι της κατωτερης ταξης δεν εχουν απολυτως τιποτα. Απλως καθονται στις οχθες του Σηκουανα και ξυνουν τη μυτη τους μπροστα στον Πυργο του Αϊφελ.
Οι αλητες στην Αγγλια εχουν εγγλεζικη προφορα, κι αυτο τους κανει παραξενους. Δεν καταλαβαινουν τους Γερμανους αλητες. Η Αμερικη ειναι η μητερα γη της αλητειας....
.........................................................................................................................................................................
«Ειμαι πολυ κουρασμενος για οτιδηποτε αλλο. Μπουχτησα, τα παραταω, θελω να γυρισω σπιτι. Πηγαινετε με σπιτι, κλειδωστε με στην ασφαλεια, παρτε με εκει που υπαρχει ειρηνη και φιλια, στην οικογενεια της ζωης, τη μανα μου, τον πατερα μου, την αδελφη μου, τη γυναικα μου, εσυ ο αδελφος μου, εσυ ο φιλος μου. Αλλα ελπιδα πουθενα, πουθενα, πουθενα. Ξυπναω και θα 'δινα ενα εκατομμυριο δολαρια για το κρεβατι μου, ω θεε μου, σωσε με». Σε κακοφημους δρομους, πισω απο ντεποζιτα βενζινης οπου δολοφονικα σκυλια γρυλλιζουν πισω απο συρματινους φραχτες, περιπολικα πεταγονται σαν αυτοκινητα διαφυγης, αλλα απο ενα εγκλημα πιο μυστικο, πιο αισχρο απο οσο μπορουν να περιγραψουν οι λεξεις.
Τα δαση ειναι γεματα δεσμοφυλακες.
