21.7.08

Μια κλανιά μεσ' το σκοτάδι

Να ΄μαι λοιπόν τώρα μόνος στον κόσμο, χωρίς αδελφό, χωρίς φίλο, δίχως καμία συντροφιά εκτός από τον εαυτό μου, ο πιο κοινωνικός και αρεστός άνθρωπος έχει απομονωθεί απ' όλους. Ανακάλυψαν τα πιο σκληρά βασανιστήρια για την ευαίσθητη ψυχή μου, σπάζοντας όλες τις κλωστές που με έδεναν μαζί τους, τα έργα τους απογοήτευσαν την τρυφερότητά μου. Έτσι, έγιναν ολοκληρωτικά ξένοι για μένα, δεν υπάρχουν πια για μένα, τους έχω γράψει στ' αρχίδια μου, ναι αυτό μόνο μπορώ να κάνω, για την ώρα, αλλά, αποκομμένος από τον κόσμο καθώς είμαι, τι είμαι;

Σε αυτό προφανώς πρέπει να επικεντρώσω τις σκέψεις μου τώρα, μάλλον, μετά από δεκαπέντε χρόνια και παραπάνω θα ΄λεγα, που αυτή η παράξενη κατάσταση έχει διαρκέσει, εξακολουθώ να φαντάζομαι ότι υποφέρω από δυσπεψίες, δυσκοιλιότητα και ότι βλέπω ένα άσχημο όνειρο, απ' όπου θα ξυπνήσω με τον πόνο να μου έχει φύγει και να βρεθώ πάλι ανάμεσα στους φίλους μου, ναι, θα πρέπει να γλίστρησα άθελά μου από την εγρήγορση στον ύπνο, ή μάλλον από τη ζωή στον θάνατο, ναυαγισμένος, έξω από το φυσικό καθεστώς.

Είμαι βυθισμένος σε ένα ακατανόητο χάος, απ' όπου δεν μπορώ να βγάλω άκρη και όσο περισσότερο σκέφτομαι την κατάσταση τόσο δεν μπορώ να βγάλω άκρη, πως θα μπορούσα να την αντιμετωπίσω ακόμη και σήμερα που έχω σε αυτή υποκύψει; Η συγκίνηση και η αγανάκτηση με βύθισαν σ' ένα πυρετό που χρειάστηκε περισσότερο από δεκαπέντε χρόνια για να καταλαγιάσει, ενώ στο διάστημα αυτό, σκόνταφτα από σφάλμα σε σφάλμα, από λάθος σε λάθος, από τρέλα σε τρέλα, συμπεριφορά που έδινε δικαίωμα σε όλους αυτούς που έλεγχαν την μοίρα μου, να μεταχειριστούν με τον πιο έξυπνο τρόπο και να ρυθμίζουν το πεπρωμένο μου. Για κάποιο καιρό πρόβαλα σθεναρή αντίσταση, μερικές φορές βίαιη μεν, άκαρπη δε, δίχως θάρρος, δίχως ευστροφία, δίχως πονηριά, αλλά ειλικρινής, ανοιχτός, και παρορμητικός, δεν έκανα τίποτα άλλο παρά να φθείρω μόνο τον εαυτό μου στην προσπάθεια μου να είμαι όσο περισσότερο ελεύθερος, τελικά, κατάλαβα ότι όλες μου οι προσπάθειες ήταν μάταιες, ότι το μαρτύριο μου δεν θα είχε τέλος, έτσι ακολούθησα τον μοναδικό δρόμο που μου απόμεινε, να υποταχτώ δηλαδή στη μοίρα μου και να πάψω να εναντιώνομαι στο αναπόφευκτο.

Έτσι, αυτή η υποταγή μου πρόσφερε την πνευματική γαλήνη, μία ψυχική ηρεμία που σε καμιά περίπτωση δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με την αδιάκοπη κούραση και εξάντληση ενός αγώνα, που ήτανε τόσο επίπονος αλλά και μάταιος...

Δεν υπάρχουν σχόλια: