28.7.08

Χωρίς τίτλο

Οχτώ άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, οχτώ εργάτες, οχτώ μεροκαματιάρηδες, οχτώ βιοπαλαιστές έγιναν στάχτη, εξαϋλώθηκαν μπροστά στα μάτια άλλων όμοιων τους, οχτώ μανάδες κλαίνε σπαρακτικά, τα ουρλιαχτά τους μου τρυπάνε τ΄ αυτιά, προσπαθώ να τα βουλώσω με χαρτιά, βαμβάκι, μολύβια, τσιγάρα, ό,τι βρω μπροστά μου, αλλά οι κραυγές τους σουβλίζουν όλη μου την ύπαρξη δεν το αντέχω, τρελαίνομαι, οργίζομαι, κλαίω, σιχαίνομαι...

Οχτώ οικογένειες έμειναν δίχως πατέρα, δίχως σύζυγο, δίχως έρωτα, δίχως αγάπη, δίχως στήριγμα, δίχως ελπίδα, πόσα παιδιά από αυτές τις οικογένειες δεν θα ξαναδούν, δεν θα νοιώσουν τη σιγουριά, τη ζεστασιά, την ασφάλεια στην αγκαλιά των πατεράδων τους, πόσα παιδικά ματάκια δεν θα μουσκέψουν το μαξιλάρι τους τις νύχτες πριν κοιμηθούν, αν μπορούν να κοιμηθούν.
Πόνος, πόνος, πόνος...

Και όλα στο βωμό του κέρδους, παλιά θυσίαζαν ανθρώπους στο βωμό των θεών, τώρα οι θυσίες των ανθρώπων γίνονται στο βωμό του κέρδους, αυτός είναι ο αληθινός θεός σήμερα, το κέρδος, κέρδος, λεφτά, κέρδος, λεφτά, λεφτά, πόσα θέλετε επιτέλους ρε καργιόληδες για να χορτάσετε; πόσα, πόσα; αχόρταγοι, κανίβαλοι, ελεεινοί, υπάνθρωποι.

Οχτώ άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, οχτώ εργάτες, οχτώ μεροκαματιάρηδες, οχτώ βιοπαλαιστές έγιναν στάχτη, εξαϋλώθηκαν μπροστά στα μάτια άλλων ομοίων τους, και όμως όλα τα μέσα ενημέρωσης αφιέρωσαν τόσο λίγο απ' το χρόνο τους γι' αυτό το γεγονός, δεν πουλάει τέτοιου είδους προϊόν πια, οι καταναλωτές δεν το προτιμούν, προτιμούν άλλα πιο ανάλαφρα, πιο ανούσια, πιο κενά.
Γιατί; γιατί τόση αδιαφορία; Γιατί;

Οχτώ άνθρωποι έχασαν την ζωή τους, οχτώ άνθρωποι κάηκαν σαν τα ποντίκια, έλιωσε η σάρκα τους, τα κόκκαλά τους, την ψυχή τους όμως δεν πρέπει να την αφήσουμε να λιώσει, γιατί άμα λιώσει και αυτή δεν θα υπάρχει ελπίδα για ένα πιο ανθρώπινο αύριο, για κανένα από εμάς και κυρίως για τα παιδιά μας..

Προχθές ήταν οι οχτώ, αύριο θα είμαστε εμείς...

Δεν υπάρχουν σχόλια: