26.8.08

Το ξύλινο αλογάκι



«Πολυ ατακτος τυπος αυτος ο καππα... αλλα και κεινη η αλλη, η πως την λενε, δεν παει πισω…εχουν λυσσαξει … απο φασαρια τιποτε αλλο. Ετσι μουρχεται να σηκωθω επανω και οποιον παρει ο Χαρος».

Αυτα σκεφτοταν η Σοφια μεσα στον υπνο της, και ηταν τοσο κουρασμενη που δεν μπορουσε ουτε τα χερια της να κουνησει για να κλεισει τα αυτια της.

Ο καππα και η αλλη, η πως την λενε, αλωνιζανε κυριολεκτικα μεσα στο δωματιο της, μπροστα της, χωρις να υπολογιζουν τιποτε και κανεναν. Χοροπηδαγαν πανω στο κρεβατι, πεταγανε τα παιχνιδια, ουρλιαζαν… κανανε τελος παντων ο,τι κανουν δυο παιδια μονα στο σπιτι. Καθε μερα το ιδιο, το ιδιο, κρυφα χωρις να ρωτανε κανεναν, τρυπωναν στο δωματιο της Σοφιας, που της αρεσε να κοιμαται με το φως του ηλιου, και οργιαζαν.

Και σαν να μην εφτανε αυτο… μια στις δεκα λεξεις που ελεγαν ηταν το ονομα της.

«πλουσια η Σοφια» ο ενας, «φοβερα φορεματα εχει αυτη η Σοφια», η αλλη. Τοχανε παρει σκοινι κορδονι… μα οταν εβλεπαν οτι ο ηλιος πηγαινε για υπνο, τακτοποιουσαν οπως οπως και γινονταν λουηδες.

Μια μερα του Σεπτεμβρη ομως ξεχαστηκανε.. θες επειδη στο τραπεζακι βρηκανε γλυκα, θες επειδη η τυχερη Σοφια ειχε αποκτησει ενα καινουριο παιχνιδι… ξεχαστηκαν...

«Καλα δεν πιαστηκανε τοσες ωρες να κουνιουνται πανω στο ξυλινο αλογακι μου;.. θα το ξεπατωσουν στο τελος» σκεφτοταν η Σοφια μεσα στον υπνο της, «ασε που τα γλυκα τα ρημαξανε».

Εκεινη τη μερα ο ηλιος εφυγε πιο γρηγορα απο τις αλλες φορες. Ο καππα και η αλλη, πως τη λενε, χαμπαρι δεν πηραν μεχρι την ωρα που ακουσαν ενα θροισμα. Γυρνωντας ειδαν στο παράθυρο τεσσερα ποδια να στεκονται σα να περιμεναν κατι.

«ρε καππα, η μανα μου ειναι», ψιθυρισε η αλλη, η πως τη λενε, «και η δικη μου.. αμαν! χαθηκαμε!», συμπληρωσε ο καππα» φανερα πανικοβλημενος.

Τι ακολουθησε δεν περιγραφεται … φαγανε το ξυλο της χρονιας τους και οι δυο. Τοσο που δεν ξαναπατησαν στο δωματιο της Σοφιας. Βρηκανε πιο σοβαρο παιχνιδι. Μετρουσαν τα μπαλωματα απο κατι διαβαταρικες αγελαδες, πρωι και απογευμα.


Η Σοφια ειχε πεθανει πριν λιγα χρονια σε παιδικη ηλικια και βρισκοταν θαμμενη σε οικογενειακο ταφο μαζι με το δωματιο της. Ηταν πολλη πλουσια βλεπετε.

6 σχόλια:

Αλέκα είπε...

Χμμ.. είπα να τολμήσω να γράψω .. μακάβριε Γιώργη. Αλλά τι να σου γράψω; Ό,τι τα παιδιά δεν έχουν αντίληψη του θανάτου; Πιθανόν! Άλλωστε μπροστά σε ενα ξύλινο αλογάκι δεν αντιστεκόμαστε εμείς! Να σου γράψω για τους πλούσιους που χαίρουν πλούσιου τάφου.; Ε και; τάφος δεν είναι;

Ωραία απασχόληση πάντως βρήκατε με την έτσι την άλλη την πως την λένε.

Άντε σου εύχομαι να μην προλαβαίνεται να μετράτε και τα γκολ που θα ρίξετε, γιατι τώρα σας βλέπω να παίρνετε φόρα. Έστω και στο τέλος βρε αδελφέ. Έλεος πια "Πρωταθλητές"* είστε...

Καλό βράδυ

Υ.Γ. Παρακαλώ να μείνουν ασχολίαστα τα εισαγωγικά. Ο πόνος μιας Ενωσίτισσας είναι

Γ.Κ. είπε...

...μολις τελειωσε το παιγνιδι και
η καρδια μου γεμισε θλιψη..
και εσυ ομως που εισαι ΑΕΚ καλο κουραγιο γιατι τα πραγματα απ' οτι ακουω δεν πανε καλα..

υπομονη...

καλη νυχτα ...παω για υπνο πικραμενος..

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

Πικραμένε!!κάνα μπυράκι της παρηγοριάς θα το πιούμε η δε γατέχω γηηηηη ΚΑΝΕΙΣ και απο αυτό αποχή ..

Σε βλέπω να καλογερεύγεις..

Αλέκα είπε...

Πίκρα Γιώργη,
πίκρα πάει και η ΑΕΚ!

Γ.Κ. είπε...

θαρθω ρε ηρακλη..εχουμε και υποχρεωσεις,παντρεμενοι ανθρωποι ειμαστε! ελεος..χαχαχ
θα τα πουμε φιλε..be cool

Γ.Κ. είπε...

αλεκα μη στεναχωριεσαι..μαθημενα τα βουνα...

καλη σου μερα!