16.9.08

Airbags




Η Γαρουφαλια ειναι μια γυναικα θεωρητικα προχωρημενης ηλικιας. Ο καππα ποτε δεν το σκεφτηκε ετσι βεβαια, γιατι η Γαρουφαλια ειναι πανω απ΄ ολα γυναικα. Στα νιατα της κουμανταριζε ενα μπουρδελο πολυτελειας και ισως γιαυτο το παρατσουκλι της να ηταν Τσατσαγαρουφω.
Ο καππα την παρακολουθουσε από μικρος, οταν εμπαινε ή εβγαινε απο το σπιτι της γωνιας, ανεμιζοντας την τιμη της αναμεσα στα ποδια της. Παντα ηταν περιεργος να μαθει τι γινοταν εκει μεσα. Ετσι μια χειμωνιατικη μερα, παραμονη πρωτοχρονιας σκεφτηκε να χτυπησει για τα καλαντα. Ο μικρος καππα ηταν βεβαιος οτι εκει θα επαιρνε γερο χαρτζιλικι. Τι διαολο; τοσοι κουστουμαρισμενοι τυποι μπαινοβγαιναν. Μαλιστα ειχε παρατηρησει οτι οι τσεπες τους ηταν φουσκωμενες οταν εμπαιναν. Αντιθετα δηλαδη απ΄ οσο οταν εβγαιναν. Εκεινο που δεν ειχε παρατηρησει, μεχρι τη στιγμη που χτυπουσε το κουδουνι, ηταν ότι κι αλλα πραγματα ηταν φουσκωμενα οταν εμπαιναν. Αντιθετα δηλαδη απ΄ οσο οταν εβγαιναν. Αυτο αρχισε να το παρατηρει μετα την επισκεψη του εκει, απο την οποια ενα γερο φιλεμα μπηκε στη δικη του τσεπη. Αντιθετα δηλαδη απο τους αλλους επισκεπτες.

Τα χρονια περασαν και η Τσατσαγαρουφω, η Γαρουφαλια δηλαδη, αποστρατευτηκε. Το σπιτι στη γωνια εγινε ενα ωραιο φωτεινο ψιλικατζιδικο μεσα στο οποιο καποιος μπορουσε να βρει ο,τι εβαζε ο νους του. Ιδιοκτητης του ψιλικατζιδικου ποια αλλη; Η Γαρουφαλια που τωρα στη δυση της ηθελε να ειναι εξω στο φως της μερας και να συναναστρεφεται με ολες τις ηλικιες και τα δυο φυλα. Εξακολουθουσε να ειναι ωραια γυναικα παρολο το γενικοτερο τσαλακωμα και τα κιλα που ειχε αποκτησει με τα χρονια.
Ο καππα σταθερα προσηλωμενος στο ιδεωδες της Τσατσαγαρουφως, ηταν τακτικος πελατης της. Κι εκεινη καθε φορα που τον εβλεπε ασυναισθητα (;) ανοιγε τα ποδια της. Μπορει να ηθελε να του θυμισει οτι η τιμη της κατοικουσε ακομη εκει μεσα. Μπορει να ηθελε να του θυμισει την πρωτη του φορα, μπορει.. μπορει...

Τα καλοκαιρια η Γαρουφαλια ειχε τη συνηθεια να καθεται εξω απο το μαγαζι της στο πεζοδρομιο για να δροσιζεται. Ετσι ενα καυτο απογευμα του Αυγουστου ο καππα τρεκλιζοντας απο τη ζεστη, κατευθυνομενος προς το μαγαζι της την ειδε να ανοιγει και παλι τα ποδια της! «Τι μπουτια» σκεφτηκε… Αυτο βεβαια ηταν και το τελευταιο πραγμα που σκεφτηκε πριν ακουσει εκεινο το δαιμονισμενο θορυβο και αισθανθει να απογειωνεται.
Ενας μαλακας βαρεμενος απο τη ζεστη ή απο τα μπουτια της Γαρουφαλιας, καβαλησε με το αυτοκινητο του το πεζοδρομιο. Ναι, ακριβως την ωρα που περνουσε ο κολασμενος απο τη ζεστη και τις αναμνησεις καππα. Ακριβως την ωρα που η ακολαστη Γαρουφαλια ανοιγε τα ασπρα της μπουτια σαν φτερα γλαρου.
Παρασερνοντας, ο μαλακας, ολα τα σταντς που καμαρωναν στο πεζοδρομιο, με εφημεριδες, παιχνιδια, ξηρους καρπους, πατατάκια και λογιων λογιων πραγματα, σταματησε πανω στον κωλο του αμεριμνου καππα. Μαλλια κουβαρια γινανε όλα! Και τι ατυχια εκεινη τη μερα! Η δυσκοιλιοτητα του, θες απο τη ζεστη, θες απο τα τρεχαματα ηταν στο πικ της. Ετσι η συγκρουση ηταν σφοδρη…

Ο καππα συνηλθε λιγο αργοτερα απο τις φωνες καποιων ανθρωπων που συζητουσαν με ενταση αλλα γελουσαν κιολας. Να ξεχωρισει ακομη τα λογια δεν μπορουσε αλλα ελεγαν κατι ρυθμικα... κατι σχετικα με τον αερα. Ολα ηταν πολυ φωτεινα γυρω του. Μαλιστα μπροστα του διεκρινε και δυο μεγαλες μπαλες. Η πρωτη του σκεψη ηταν οτι βρισκοταν στο Καραϊσκακη και ο θρυλος ειχε βαλει γκολ. Για μερικα δευτερολεπτα ή λεπτα, δεν μπορουσε να υπολογισει το χρονο, η υποψια του γηπεδου εγινε βεβαιοτητα λογω ενος διαξιφιστικου πονου στον κωλο αλλα και μιας φαγουρας στο προσωπο. Ο καππα παντα πιανοταν στις κερκιδες και παντα τον επιανε φαγουρα με τα μαλλινα.. και ειδικα με τα κασκολ…

Ξαφνικα σαν αστραπη φωτισε το μυαλο του η θυμηση του μαλακα, ή μαλλον του αυτοκινητου του μαλακα, να του δινει μια σπρωξια και να απογειωνεται προς τα εμπρος…. «Ναι, αυτο ειναι».. σκεφτηκε, «ειμαι στον παραδεισο, με καθαρισε ο πουστης!».
Όμως η φωνη της Γαρουφαλιας σκεπασε τη σκεψη του.. ερχοταν σαν μελωδια απο μακρια.. σιγα σιγα ξεκαθαρισε:
- Βρε τι κακο μας βρηκε.. το δολιο το παιδι παραλίγο να το ξεπατωσει… Κι εγω η ερημη, μερα που βρηκα να εχω αξυριστα τα μπουτια μου.. και συ κοπελα μου σταματα να τσιμπολογας τα πατατακια και παρε τα βυζια σου πανω απο το παλληκαρι.. το ΄σκασες πια!

Η νοσοκομα τραβηχτηκε, ο καππα ανοιξε τα ματια του και κεινη τη στιγμη καταλαβε οτι αφενος πρεπει να αρχισει να παιρνει καθαρτικο και αφετερου -και κυριως- οτι ανακάλυψε τους ασφαλεστερους αεροσακκους… επιτελους!

πινακας: Joan Miro, A Red Carnation from The Lizard with Golden Feathers, 1971

4 σχόλια:

Αλέκα είπε...

Καλημέρα Γιώργη,
τι κακό είναι κι αυτό που έχει βρει τον καππα τον τελευταίο καιρό; Από γυναίκα θα πάει να μου το θυμηθείς και κομμένες οι προφάσεις... των τροχαίων!

Οφείλω δε να ομολογήσω ότι περιμένω εναγωνίως να δω τι θα κάνει με τα ... επαγγελματικά του. Αν και δεν τον κόβω να πτοείται!

Διπλή νίκη είχατε χτες "παλιόγαυροι" έτσι; Άντε συγχαρητήρια!!!
Καλημέρα:)

Y.Γ.: Η πολιτική επισελίδα (όπως λέμε επιφυλλίδα χαχα) εξαιρετική! Συνέχα την..
Όσο για τη μουσική... θα μας κάνεις καζαντζιδικούς στα γεράματα.

Γ.Κ. είπε...

Αλεκα γεια σου και χαρα σου!ευχομαι τα λογια σου να επαληθευτουν και ο καππα να παει απο γυναικα..χαχαχα
δεν υπαρχει πιο ωραιο πραμα!
με τα επαγγελματικα μου? α ναι..μην ξεχνας οτι ο καππα ειναι ενας ρομαντικος ρεαλιστης ερασιτεχνικου τυπου τυπος..τιποτα δεν παιρνει στα σοβαρα ενω ταυτοχρονα ολα του κανουν εντυπωση..ψαχνει και ψαχνεται και φυτρωνει εκει που δεν τον σπερνουν χωρις να ειναι ομως αδιακριτος...

σε ευχαριστω για τα συγχαρητηρια
για την νικη μας αλλα μην ξεχνας οτι η ομαδα που παιζαμε ηταν για τα μπαζα δηλαδη της πλακας...πανtως μια νικη ειναι παντα νικη και αυτο μετραει..

για την πολιτικη επισελιδα ,ειναι ακομη σε δοκιμαστικο σταδιο και ευχαριστω γι αυτο τον διεθνους φημης γραφιστα Jimmy Mc Dawn καθηγητη της νοτιας περιφερειακης πτερυγας του πανεπιστημιου του Illinois για την βοηθεια tου,πραγματικα ο ανθρωπος κανει παπαδες χωρις να ασχολειται με οικοπεδα και τετοια.

για τη μουσικη..δηλωνω ευθαρσως οτι αν και ειμαι προιον δεκαετιας 70ς,μπορω να διακρινω και μερικα
ψυχωμενα τραγουδια της ελληνικης λαικης μουσικης σκηνης ,πιο πολυ βεβαια το κανω για να μην ξεχνω τη
λαικη καταγωγη μου..

αυτα για την ωρα

σου ευχομαι ενα καλο απογευμα και
προσοχη μακρια απο ..σαλαμουρες!!
κινδυνος θανατος!

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

Είναι τελείως άσχετο, αλλά μου το θύμισες με το όνομα Γαρουφαλιά.
Κάποτε στο Κερατσίνι, ήταν ένας σουβλατζής, ο Λοίζος και η σουβλατζού η Γαρουφαλιά, οι οποίοι τσακωνότανε συνέχεια. Το πρωτότυπο της υπόθεσης είναι οτι τσακωνότανε πάντα ευγενικά και το μόνο που έλεγαν ο ένας στον άλλο ήταν το εξής: -Λοίζο; -Γαρουφαλιάάά -Λοίζο!
-Γαρουφαλιάάά -Λοίζο;!-Γαρουφαλιάάά

Γ.Κ. είπε...

μπα.. δεν ειναι ασχετο Ηρακλη... σουβλατζου προεκυψε και η δικη μου γαρουφαλια.. χαχα