15.10.08

Η τενόρος και ο τορναδόρος




Η θεία μου η Ρόζα είχε μεγάλο κώλο. Έμενε σ΄ ένα παλιό σπίτι με μια τεράστια αυλή πλημμυρισμένη από χιλιάδες λουλούδια, περιφραγμένη από ένα πετρόκτιστο, επίσης παλιό, τοίχο βαμμένο πάντα με μπόλικο ασβέστη. Στη γειτονιά την φώναζαν «Ρόζα η κωλαρού». Αυτό τής είχε δημιουργήσει κάποια ψυχολογικά αδιέξοδα που τα έβγαζε προς τα έξω με λίγα νευράκια και κάποια δημόσια ξεβρακώματα. Αυτή ήταν και η μοναδική της αντίδραση στα χλευαστικά σχόλια του κόσμου για τον μεγάλο κώλο της, μέχρι την ημέρα που με κάλεσε επειγόντως για να μου πει κάτι που ήθελε.
Έτσι λοιπόν, πήγα εσπευσμένα χωρίς να έχω τελειώσει το πρωινό ρόφημα που μου είχε ετοιμάσει η καλή μανούλα μου. Τη βρήκα να κάθεται στην αυλή της με σηκωμένη τη φούστα κι ανοιχτά τα πόδια, απολαμβάνοντας την πρωινή ανοιξιάτικη λιακάδα. Μόλις με είδε σηκώθηκε, άνοιξε την τεράστια αγκαλιά της και μ΄ έχωσε μέσα. Με έσφιξε τόσο δυνατά που για κάποια στιγμή νόμισα πως θα άφηνα αυτό το μάταιο κόσμο από ασφυξία.
-Κάππα μου, μικρέ μου Κάππα, σ΄ ευχαριστώ που ήρθες.
-Καλημέρα θεία, τρέχει κάτι; ρώτησε ο Κάππα.
-Ναι παιδί μου, κάτι πολύ σοβαρό που θα επηρεάσει τις ζωές και των δυο μας. Πάμε καλύτερα μέσα στο σπίτι γιατί αυτά δεν λέγονται εδώ έξω.
Μ΄ έπιασε από το χέρι και ελαφρά με τράβηξε στο εσωτερικό ενός φτωχικού και χαμηλοτάβανου δωματίου. Το πρώτο που μου τράβηξε την περιέργεια ήταν η καθαριότητα που υπήρχε μέσα. Το δεύτερο και πιο σημαντικό η μουσική που έπαιζε χαμηλόφωνα σε ένα παλιό γραμμόφωνο. Ήταν Στράους! Για μια στιγμή έμεινα με ανοιχτό το στόμα αλλά δεν είπα τίποτα.
-Κάθισε αγόρι μου, μου πρότεινε, αυτά που έχω να σου πω δεν λέγονται στα όρθια. Θέλεις καφέ;
-Ναι, είπα.
-Πώς τον πίνεις μικρέ;
-Ελληνικό, λίγο γλυκό.
-Ωραια, θα βάλω ένα κονιάκ για μένα.
Αφού τα ετοίμασε, έφερε τον δίσκο στο μικρό τραπέζι και κάθισε απέναντί μου.
-Αυτά που θα σου πω, κανονικά δεν θα ΄πρεπε να τ΄ ακούσεις αλλά επειδή έχω καταλάβει ότι είσαι ξεφτέρι γι αυτό σε κάλεσα. Εδώ που τα λέμε δεν έχω και που αλλού να τα πω. Φυσικά χρειάζομαι και τη βοήθειά σου. Χωρίς αυτή δεν μπορεί να γίνει τίποτα.
-Σε ακούω θεία, ψιθύρισε ο Κάππα πίνοντας μια γουλιά καφέ.
-Πόσο χρονών είσαι μικρέ;
-Στα 14..
-Έχεις πάει ποτέ με γυναίκα;
-Μια φορά, είπε ο Κάππα κοκκινίζοντας και χαμηλώνοντας το βλέμμα προς το πάτωμα.
-Μη ντρέπεσαι παιδί μου, δεν είναι κακό. Πότε έγινε αυτό;
-Τώρα τελευταία, ένα απόγευμα που με φώναξε η γυναίκα του ναυτικού να της αλλάξω μια λάμπα που είχε καεί.
-Το ίδιο σχέδιο εφαρμόζει πάντα. Έτσι κάνει με όλους. Σου ζήτησε να ανέβεις στο τραπέζι για να αλλάξεις τη λάμπα;
-Πού το ξέρεις;
-Δεν σου είπα; έτσι κάνει με όλους.
-Δεν το ήξερα αυτό.
-Δεν πειράζει, κάποτε θα πήγαινες με κάποια. Έτυχε να ΄ναι αυτή η πρώτη φορά.
-Ναι έτσι είναι …
-Ας μπούμε στο θέμα για το οποίο σε κάλεσα. Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη μιλώντας σου ξεκάθαρα και με λίγα λόγια.
-Όπως ξέρεις οι πρόγονοί μας ήρθαν εδώ από άλλα μακρινά μέρη. Εδώ δεν συνάντησαν, παρά φτώχεια, πείνα, ανέχεια, απογοήτευση. Με τα χρόνια άλλοι κατάφεραν να ξελασπώσουν κι άλλοι έμειναν εκεί που ήταν. Στους τελευταίους ανήκω κι ΄γω. Οι δικοί μου πέθαναν νωρίς και με άφησαν στα κρύα του λουτρού να παλεύω να τα βγάλω μόνη μου πέρα. Έτσι έμεινα ανύπαντρη, μόνη, αβοήθητη, φτωχή και χωρίς να γνωρίσω τη θαλπωρή της αντρικής αγκαλιάς. Δεν σου κρύβω ότι είμαι παρθένα. Όλα αυτά μ΄ έκαναν να περάσω δύσκολα χρόνια. Αλλά τα πιο δύσκολα θα είναι όταν θα γεράσω μέσα σ΄ αυτές τις συνθήκες. Δεν σου είναι δύσκολο να φανταστείς τι με περιμένει…
-Καταλαβαίνω απόλυτα θεία Ρόζα, είπε ξεροκαταπίνοντας ο Κάππα.
-Λοιπόν, μπαίνω κατ' ευθείαν στο θέμα για να μη το κουράζουμε περισσότερο. Αποφάσισα να γίνω πουτάνα.
-Μα τι είναι αυτά που λες; ρώτησε ο Κάππα αποσβολωμένος.
-Μην ταράζεσαι, τα πράγματα είναι απλά. Μη νομίζεις ότι για μένα είναι εύκολο αλλά οι καταστάσεις και οι συνθήκες που ζω δεν μου δίνουν τη δυνατότητα για άλλες επιλογές. Τα χρονικά μου περιθώρια είναι πολύ στενά γι' αυτό πρέπει να ενεργήσω αποφασιστικά και χωρίς προκαταλήψεις. Εδώ σε κάλεσα για να κάνουμε, εσύ και ΄γω, μια συμφωνία.
-Τι συμφωνία; ρώτησε ο Κάππα νιώθοντας ακόμα πιο πολύ το σφίξιμο στο λαιμό.
-Έχω γράψει σε κάποιες κόλες χαρτί το καλλιτεχνικό μου όνομα και τις ώρες που θα μπορώ να δέχομαι επισκέψεις. Το μόνο που σου ζητώ είναι να τις τοιχοκολλήσεις σε διάφορα σημεία της πόλης τη νύχτα. Όσο πιο αργά τόσο καλύτερα για σένα, για να μη σε δει κανένα μάτι.
-Και ποιο θα είναι το καλλιτεχνικό σου όνομα;
-Η τενόρος, είπε η Ρόζα τεντώνοντας το βαρύ κορμί της στη καρέκλα.
-Η τενόρος; ρώτησε ο Κάππα κοιτάζοντάς την με ορθάνοιχτα μάτια.
-Ναι η τενόρος, δεν σου αρέσει;
-Όχι είναι πολύ όμορφο όνομα, νομίζω ότι θα έχει επιτυχία.
-Τώρα βέβαια θα με ρωτήσεις εσύ τι θα κερδίσεις απ΄ αυτήν την ιστορία. Θα σου πω. Θα σου δίνω ένα μικρό μερίδιο από τα έσοδα κάθε εβδομάδα γιατί μπορεί να χρειάζομαι τη βοήθειά σου κάποιες φορές.
-Και τι βοήθεια θα χρειάζεσαι από μένα; δεν καταλαβαίνω, ρώτησε ο Κάππα.
-Όπως σου είπα πρέπει να τοιχοκολλήσεις τα χαρτιά, αργότερα ίσως να μου αγοράζεις διάφορα πράγματα από τον μπακάλη γιατί όπως καταλαβαίνεις θα μου είναι δύσκολο να βγαίνω έξω. Θα φάω το κράξιμο της αρκούδας από τις «κυρίες» τις γειτονιάς. Και άλλα διάφορα που χρειάζονται για τη σωστή λειτουργία ενός μπουρδέλου που δεν θα είναι δύσκολα για σένα, αλλά θα είναι για μένα. Φυσικά θα μου τα φέρνεις το βράδυ για να μην έρθεις και συ σε δύσκολη θέση. Όλα αυτά δηλαδή θα γίνονται μυστικά.
-Δεν ακούγεται άσχημο, αλλά πώς θα δικαιολογήσω τα χρήματα στους γονείς μου; Δεν θα με ρωτήσουν πού τα βρήκα;
-Το σκέφτηκα κι αυτό. Γι΄ αυτό θα τα παρουσιάζεις κάθε Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά. Θα λες ότι τα μάζεψες στα κάλαντα.
-Μμμ..πολύ έξυπνο αυτό, αρχίζω να θαυμάζω το μυαλό σου.
-Αλλά το σπουδαιότερο δεν στο είπα ακόμα. Θα σου γράψω το σπίτι στη διαθήκη μου, μια και δεν έχω παιδιά και ούτε πρόκειται να αποκτήσω. Ελπίζω αυτό να σε πείσει να δεχθείς την προσφορά μου.
-Νομίζω ότι δεν έχω κανένα λόγο να μη δεχθώ, είπε ο Κάππα τεντώνοντας το αριστερό του πόδι που είχε πιαστεί από την ένταση που ένιωθε μέσα του.
-Σύμφωνοι, το λοιπόν;
-Σύμφωνοι, είπε ο Κάππα.
-Μισό λεπτό να σου φέρω τα χαρτιά που θα τοιχοκολλήσεις.
Η θεια Ρόζα, για κακή τύχη του Κάππα, αγάπησε και παντρεύτηκε τον πρώτο της πελάτη που ήταν ένας τορναδόρος. Ευτυχώς δεν πρόλαβε να πάρει τον κακό δρόμο. Η ζωή είχε άλλα σχέδια γι΄ αυτήν. Έτσι ξέχασε όλες τις υποσχέσεις που είχε δώσει στον, νεαρό τότε, Κάππα και συνέχισε τη ζωή της μέχρι που πέθανε σε βαθιά γεράματα ευτυχισμένη παρέα με τον τορναδόρο της. Άλλωστε το σπίτι τού ανήκε αφού ήταν ο μόνος εν ζωή κληρονόμος της.
Ο Κάππα συνέχισε να αλλάζει λάμπες ανεβαίνοντας στο τραπέζι της κουζίνας του σπιτιού της γυναίκας του ναυτικού μέχρι που ο τελευταίος σταμάτησε να ταξιδεύει για λόγους υγείας.


Πινακας: Δ. Χαντζοπουλος απο το βιβλιο του Μ. Χριστοπουλου, «Αι αγαπωσαι», εκδ. Αγρα, 1991.

4 σχόλια:

Αλέκα είπε...

Γιώργη, σε χαιρετώ

διάβασα την ιστορία σου και ομολογώ ότι γέλασα πολύ! Στην αρχή μάλιστα νόμιζα ότι η Ρόζα κάλεσε τον κάππα για να την καταστήσει κατάλληλη ώστε να ασκήσει το επάγγελμα της ιερόδουλης. Με άλλες λέξεις δηλαδή να της πάρει την παρθενιά...

Τελικά αποδείχτηκε ότι ο καλός καλουπατζής είναι ο επαγγελματίας που την έβαλε στο καλαπόδι της ζωής!

Και φυσικά Στράους θα άκουγε όχι βέβαια λόγω κουλτούρας και καταγωγής αλλά λόγω.. παρθενιάς. αν δεν ήταν παρθένα θα άκουγε Πουτσίνι (πρόσεξε συμπτωματικά το όνομα του μουσουργού του πάθους θυμίζει ό,τι θυμίζει:)

Τώρα όσο για τον κάππα.. τι είχε τι έχασε; Το σπίτι του πήρε και τις λάμπες τις άλλαζε. Κι εδώ όμως προσοχή θέλει γιατί η γυναίκα του ναυτικού μπορεί να είχε ρελέ.. οι επόμενες όμως;

Να ΄σαι καλά φίλε γέλασα πολύ

Καλημέρα

Manani Pitsidou είπε...

Τρελαίνομαι για τις ιστορίες του Κάππα... η πλάκα είναι ότι τις περισσότερες φορές τις διαβάζω όταν είμαι στο γραφείο και χαζογελάω μόνη μου!!! Όσο για τη θεία Ρόζα... εμένα κάτι μου θυμίζει, αλλά δε λέω τι και να πω δηλαδή ένα και το αυτό!!! Το σίγουρο πάντως είναι ένα: ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΒΓΑΛΜΕΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ! Ε;
Την καλημέρα μου!

Madame de la Luna είπε...

Βρε τη θεία Ρόζα; Είδες άμα δεν σου τρέχει; Και να θες να το κάνεις, παντρεμένη καταλήγεις! Χα χα χα. Καλημέρα γιώργο κάππα; Που είσαι; Αλλάζεις καμιά λάμπα;

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα κατ' αρχας χαιρομαι που γελασες πολυ..μαρεσει να βλεπω χαμογελαστους ανθρωπους και οχι
μουτρωμενους.και συ φαινεσαι οτι τοχεις το χαμογελο..:)
για τον καππα,ναι βολευτηκε για
λιγο καιρο αλλαζοντας τις λαμπες
της κυριας ναυτικου...αυτο ειναι αληθεια αλλα μπορει και ψεμματα..ποιος ξερει..για τις επομενες δεν εχεις παρα να περιμενεις και θα μαθεις..ολα εδω πληρωνονται..εδω ειναι η κολαση εδω και ο παραδεισος,ασε τι φουμαρα μας πουλανε μερικοι.αυτα ειναι για λαικη καταναλωση

φιλια


Manani Pitsidou με τρελαινεις που τρελαινεσαι για τις ιστοριες του καππα.υποσχομαι ακομα περισσοτερες.
φυσικα και ειναι βγαλμενες απο τη ζωη,εξ' αλλου ειμαι ερωτευμενος μαζι της..

σου ευχομαι ενα γλυκο αποβραδο


Madame de la Luna ναι ρε γαμωτο ..παντου ο εφιαλτης του γαμου.το καντηλι μου, που μπλεξαμε!
αν αλλαζω λαμπα τωρα? πλακα μου κανεις? ψαρια τηγανιζω..ασε την εχω πατησει ασχημα!

την καλησπερα μου