12.11.08

Στρώμα ζωής


Περασαν κιολας 2 μηνες απο κεινη την αποφραδα μερα που ο καππα επεσε θυμα τροχαιου ατυχηματος. 60 μερες και 60 νυχτες στο κρεβατι του πονου, του δοθηκε η ευκαιρια να κανει σχεδια για το μελλον του... οχι μονο σαν ιδιωτικος αστυνομικος αλλα και σαν αντρας. Η αληθεια ειναι οτι μετα την περιπετεια που ειχε με την πελατισσα του ειχε προσανατολιστει να αραξει επιτελους. Ο,τι δηλαδη σκεφτοταν τη στιγμη ακριβώς που προσγειωθηκε στα ευλογημενα μπουτια της Γαρουφαλιας.

Τις μερες αυτες του δοθηκε η ευκαιρια να αναπολησει και τα παιδικα του χρονια. Αφορμη γιαυτο σταθηκε το μεγαλο στρωμα, τετραγωνο σχεδον, στο οποιο ξεκουραζε κυριολεκτικα το ταλαιπωρημενο του κορμι ολο αυτον το καιρο. Ενα στρωμα που ομοιο του δεν ειχε ποτε. Ενα στρωμα που το θυμισε πως ξεκινησε να επιλεγει μονο παραξενους και ριψοκινδυνους ρολους στη ζωη του. Γιατι ολα απο ενα στρωμα ξεκινησαν. Καποτε…

..τοτε που ο καππα, πιτσιρικας, συνηθιζε να εξαφανιζεται απο προσωπου γης χωρις κανεις να ξερει που κρυβοταν. Στην αρχη τον βοηθουσε πολυ το ποδηλατο, το VELANO, που του χαρισαν απο την πωληση της μασελας. Μετα ομως οι δικοι του εχοντας ειδοποιησει ολο τον κοσμο τον εβρισκαν με την πρωτη. Μια μερα λοιπον στην προσπαθεια του να ξεφυγει απο τους διωκτες του πηρε ανοιχτα τη στροφη και προσγειωθηκε στην πορτα ενος τζιπ! Τα μουστακια και τα υγρα παχουλα ματια του χωροφυλακα που το οδηγουσε, γιατι το τζιπ ηταν της χωροφυλακης, δεν του εδωσαν και πολυ περιθωριο να σκεφτει τον πονο στο αριστερο του γονατο. Με στραβωμενο τιμονι, γδαρμενο ποδι και την τσαντιλα να τον πνιγει, ξανακαβαλησε το οχημα των αποδρασεων του και οπου φυγει φυγει. Δυστυχως ομως η μερα δεν ηταν ταξιδιαρικη και ο χωροφυλακας σκοπευε να τον φερει στο εκτελεστικο αποσπασμα. Ετσι οταν τον εβγαλαν απο ενα βουνο ασβεστη, στο οποιο κατεληξε εξω απο το σπιτι του τρελο-Τζιμη, οχι μονο εφαγε της χρονιας του αλλα τεθηκε και σε κατ΄ οικον περιορισμο… κατι που ο καππα μισουσε.

Την τριτη μερα το απογευμα, η γιαγια του, χωρις να φοβαται πια μην της πεσει η μασελα, τσαπιζε τις τριανταφυλιες. Ο καππα την πλησιασε απο πισω για να την παρακαλεσει να τον αφησει να βγει εξω.. ή μαλλον για να της πει οτι θα βγει εξω. Εκεινη ομως δεν τον ακουγε, απο τις τσαπιες που σφυριζαν στον αερα σαν γερμανικες βομβες, κι εκεινος τοτε θεωρησε καλο να τη σκουντισει στα οπισθια… Αυτο που ακολουθησε δεν περιγραφεται με λεξεις. Η γιαγια προσγειωθηκε στις τρανταφυλλιες με τα μουτρα και τα χερια τεντωμενα και οταν σηκωθηκε αρχισε να τον κυνηγαει καταγραντζουνισμενη και ματωμενη. Τον κυνηγουσε κανα μισαωρο, σαν τον Τζερονιμο με το τομαχοουκ, μεχρι που ο καππα της ξεφυγε! Χωθηκε στο δωματιο της απο το παραθυρο και συρθηκε κατω απο το ιδιο το κρεβατι της, χωρις εκεινη να αντιληφθει τιποτε. Εκει στριμωγμενος μεταξυ τοιχου και πατωματος και με τη σιγουρια οτι το βολαν απο το καλυμμα τον έκρυβε για τα καλα, τον πηρε ο υπνος.

Ξυπνησε απο την τσιριχτη φωνη του χωροφυλακα που ελεγε και ξαναλεγε οτι δεν μπορει πια να ασχολειται με αυτο το βρωμοπαιδο και να τον ψαχνει ακομα και μεσα στο σπιτι του, ενω οι δικοι αλαλαζαν το ονομα του λες και εψαχναν χαμενο σκυλο. Τα πραγματα σκουρυναν οταν ο καππα ειδε τα παπουτσια του χωροφυλακα, να πλησιαζουν το ντιβανι. Ακομα δεν μπορει να ξεχασει το αισθημα που ενιωσε. Ο καππα νομιζε οτι οι χωροφυλακες φορουσαν τοσο μυτερα παπουτσια για να λειωνουν … παιδακια στη γωνια. Μεγαλωνοντας εμαθε οτι ο σκοπος τους ηταν πολιτικος.

Σκυβοντας ο χωροφυλακας τραβηξε το βολαν και δεν ειδε τιποτα... ο καππα ειχε πιαστει απο το σομιε και ειχε γινει ενα μ΄ αυτον. Τοτε, αυτα τα κρισιμα δευτερολεπτα, ηταν που παρατηρησε μια σχισμη στο στρωμα. Χωρις να χασει χρονο εχωσε βαθια στο μπαμπακενιο στρωμα το μικρο του χερι, που περναγε ανετα απο τα τετραγωνα του σομιε, και ψαχουλευοντας επιασε κατι σκληρο σαν χαρτονι. Τραβωντας το εξω διαπιστωσε οτι ειχε να κανει με ενα παλιο χαρτι. Τοσο παλιο που δυσκολα ανοιγε. Κρατωντας το σομιε με το ενα του χερι, ιδρωμενος απο την αγωνια του, αφησε το σωμα του να πεσει μαλακα στα πλακακια. Το δωματιο ηταν αδειο πια. Βαζοντας μεσα απο τη μπλουζα του το χαρτι ανεβηκε να συνεχισει ... τον υπνο του στα σκεπασματα της γιαγιας που μοσχοβολουσαν λεβαντα.

Ομως πριν ακομη αποκοιμηθει, εκεινη εκανε εισβολη στο δωματιο, αυτη τη φορα τυλιγμενη με γαζες σαν αιγυπτιακη μουμια. «Αγορακι μου εδω εισαι; μας λαχταρησες», μονολογησε χαϊδευοντας το κεφαλι του καππα που εκανε τον ψοφιο κοριο. «Αχρηστοι χωροφυλακοι», συνεχισε, «αλλα τι περιμενεις; μια στολη βαλανε και νομιζουν οτι γινανε καποιοι.. αχ! που ΄ναι εκεινες οι εποχες που το βαζανε στα ποδια..».

Οι μερες περασαν, τα πραγματα ηρεμησαν και ο καππα εγινε σπιτογατος... για εναν παλιο χαρτη. Γιατι αυτο αντικρισε οταν ανοιξε το στρατσοχαρτο. Εναν χαρτη χωρις λεξεις ... μονο με κατι παραξενα συμβολα. Κι ετσι που ηταν τετραγωνος και με αγνωστους τοπους χαραγμενους πανω του, ο καππα δεν καταλάβαινε καν που πεφτει ο βορρας. Περασε πολυς καιρος για να προσανατολιστει και να καταλαβει τι του δειχνει ο χαρτης… κι ολα αυτα χαρη σε ενα στρωμα….
______
Απο τον Γιωργο Καππα και την Αλεκα, με ευχαριστιες στην madame de la luna και στον busy bee για την υποστηριξη της ιδεας της συνεργασιας.

9 σχόλια:

fractal είπε...

Γιώργη. Με συγκίνηση διάβασα την ιστορία σου. Μου έφερε στο μυαλό τόσα και τόσα και άλλα τόσα..Σκέφθηκα για να σε ευχαριστήσω να σου κάνω ένα αντίδωρο. Δεν βρήκα όμως τίποτα που να το κάνω με τη βεβαιότητα που χρειαζόμουν. Έτσι αποφάσισα να σου χαρίσω "Τα τραγούδια του πατέρα" Όταν όμως τα αναζήτησα στο google βγήκαν 620.000 καταχωρήσεις. Απογοητεύτηκα. Σκέφτηκα λοιπόν να σου αφιερώσω μόνο την πρώτη καταχώρηση, καθώς βγήκε από τον υπολογιστή μου..όπως βγαίνουν τα ψωμιά από το φούρνο. Ζεστά και μυρωδάτα. Αν δεν σου αρέσει το πέρνω πίσω και ψάχνω για κάτι άλλο..... χίλιες χιλιάδες φιλιά.

ΑΛΕΚΑ είπε...

Γιώργη καλησπέρα,

σε ευχαριστώ για την άψογη ενσωμάτωση των εμπειριών που σου στείλαμε στην ιστορία σου αυτή! Τελικά ως πρώτη δοκιμή καλά τα πάμε έτσι;

Περιμένω βέβαια να δω την εξέλιξη του ... χάρτη με τη δέσμευση ότι θα βάλω μια πενιά κι εγώ.

Το βιβλίο της συντοπίτισσάς του που σου (αντι)δωρίζει το fractal είναι πραγματικά εξαιρετικό και από λαογραφικής πλευράς και από γραφή. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τη συγγραφέα (αντίθετα νομίζω) το σημείωμα του Β. Φίλια αποτελεί δείγμα της αξίας των κειμένων.

Με την ευκαιρία λοιπόν αυτή έχω να προτείνω κάτι για την επόμενη ανάρτησή σου.

Σε χαιρετώ, σε ευχαριστούμε πολύ και αναμένουμε τις γεωγραφικές ... εξελίξεις

Καλό βράδυ

busy bee είπε...

Χαιρετώ σας!
Μήπως πρέπει να πω....η να προσθέσω κάτι??

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

αδερφέ απο την ώρα που σε διάβασα στα μάτια μου δε κρουσταλλιά το δάκρυ

ΤΙ ΤΑΛΕΝΤΑΡΑ ΕΙΣΑΙ ΕΣΥ ΑΔΕΡΦΟΥΛΗ!!!!

αν.... και όταν το διάβασα είχα πιει δυο τρία μπουκάλια ρακί μαζι με κάτι μπινελικάκια και ...λίγο θολά και ακατανόητα ήτανε ...μα το γαμημένο το συναίσθημα τρόπο διαφυγής έψαχνε ..σα τη πορδή που σφίγγεσαι για να μη ξεφτιλιστείς άλλα αυτή τραβάει το δρόμο της έτσι κι αλλιώς ..Τωρα για τα παιδικά σου ρε τι να σου πω ..μου θυμίζεις τα δικά μου ...Μονο που εγώ μικρός μεγάλωσα με τους χοίρους..μη γελάς ρε μαλάκα αλήθεια σου λέω.. κυριολεκτικά ρε ..Ο γέρος μου είχε χοιροστάσιο μικρο και εγώ πιτσιρικάς έκανα τη μαμή και έμενα εκεί τα πιο πολλά βράδια ..
απο κει μου έμεινε και έχω τρόπους χοιρινούς.. στο σχολείο ζωγράφιζα πάντα δυο χοίρους να πηδιούνται.. και οι δασκάλες αναψοκοκκίνιζαν και με πετούσαν κλοτσηδόν από την τάξη..δεν ήξερα τότε τι θέλανε ρε γαμώτο ..
έλα σ'αφηνω να πιο καμιά ρακί πριν ξενερώσω...............

γιωργος καππα είπε...

Φρακταλ

μα ειναι ποτε δυνατον να μη δεχτει ενας ανθρωπος τοσο πολυτιμο δωρο? και να ξερεις οτι για μενα καθε προταση για διαβασμα και καθε βιβλιο ειναι απο τα πιο πολυτιμα δωρα.. και οπως διαβασα πιο κατω απο τη συν-συγγραφεα της ιστοριουλας με το στρωμα... που ειναι και διαβαστερη... προκειται για ενα εξαιρετικο βιβλιο... ειχα διαβασει κιολας για την πολιτιστικη δουλεια της συγγραφεα σε μια αναρτηση σου το καλοκαιρι αν θυμαμαι καλα. Σε ευχαριστω ειλικρινα...



Αλεκα,

ασφαλως και περπατησε καλα η δοκιμη..τα χουμε ξαναπει αλλωστε για τη γενια μας που ειτε στην επαρχια είτε στην Αθηνα τα βιωματα μοιαζουν... ειναι της ελλαδας τα βιωματα που μενει μονιμα στην μεταπολεμικη εποχη... οσο για την εξελιξη με το χαρτη σκεφτομαι πολυ σοβαρα να μπει και η δικη σου ιστορια που μου θυμισε τις περιπετειες απο το νησι των χαμενων θησαυρων.. οπως και ναχει η συν-συγγραφη συνεχιζεται.. αφου εχεις εναν καταπληκτικο τροπο να γραφεις οπως γραφουν οι αλλοι αν και θα σε ταλαιπωρει φανταζομαι η ελλειψη τονων..και αν εννοεις αυτο που εννοω για την επομενη αναρτηση και το φρακταλ.. τι να σου πω;...εισαι γατα και διαβαστερη μαλιστα...


Τις καλημερες μου

γιωργος καππα είπε...

φιλε busy bee,

οπως καταλαβες η δικη σου παρατηρηση και η παρατηρηση της madame de la luna, ενισχυσαν την ιδεα της ομαδικης γραφης ιστοριων και αλλαξαν το μπλογκ μου προς το καλυτερο.. πιστευω... τι να προσθέσεις; ο,τι γουσταρεις, αγαπας και θυμασαι ευπροσδεκτο...

νασαι καλα


Ηρακλη,
καλα του εκανες... η φυγη συνδυαζεται παντα με τη ρακη... φτανει να μην ειναι μεγαλη ποσοτητα και σε κανει αδυναμο να την κοπανησεις... οπως καταλαβες η ιστορια εχει γραφτει απο δυο διαφορετικα προσωπα και οι εμπειριες ειναι τριων της ιδιας γενιας... και δεν γελαω βεβαια με τη δικη σου αναμνηση... ο καθενας ζωγραφιζε, εγραφε και ελεγε στα παιδικα του χρονια ολα οσα εκανε καθε μερα. ισα - ισα εσυ που ζωγραφιζες και κατι που κουναγε τα ηθικα νερα των δασκαλων... τους φανταζομαι οταν θα αντικριζαν τα γουρουνια να συνουσιαζονται και μου φτανει για να ικανοποιησει τον αντιδραστικο μου χαρακτηρα... και τοτε και τωρα.
νασαι καλα ρε φιλε και στην επομενη θα κανουμε μια ρακοκατανυξη ακομη για να με κρατας ..ζεστο

Manani Pitsidou είπε...

Πάντα ήμουν της άποψης ότι μια καλή συνεργασία μπορεί να κάνει υπέροχα πράγματα. Άλλη μια ιστορία του Κάπα που έκανε το χειλάκι μου να σκάσει!!!
Γιώργη, ψυχή του Κάπα... διψάω να μάθω τη συνέχεια!!!! :))
Καλό σου-κου!!!

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ είπε...

Σύντροφε σκίζεις!!!
Γράφε! Έχεις άνεση μεγάλη στη γραφή.
Ειλικρινά χαίρομαι. Περιμένω τη συνέχεια.

Με συντροφικούς χαιρετισμούς

γιωργος καππα είπε...

Manani Pitsidou σε ευχαριστω πολυ
για τη ζωογονα παρουσια σου.δεν
μ' αρεσει να υποσχομαι τιποτα γιατι εχω μάθει απο πολυ μικρος να μη σχεδιαζω στη ζωη μου περα των 2 ημερων αλλα θα κανω οτι μπορω για
γραψουμε για τη συνεχεια της ιστοριουλας.

καλη σου μερα





ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ
νασαι καλα για την ωθηση που μας δινεις με το σχολιο σου.
επιφυλασσομεθα με οποιες επιφυλαξεις κρυβει η ζωή...

αγωνιστικους χαιρετισμους