21.11.08

Μοντέρνα ζωή


Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα και ενώ απολάμβανα τον έκτο καφέ της ημέρας, χτύπησε το κινητό μου. Μια φωνή άρχισε να μου λέει διάφορα στην αγγλική γλώσσα. Για μια στιγμή υπήρξε κάποια έκπληξη, αλλά σε ένα δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι μου μιλούσε ο επιτετραμμένος της αμερικανικής πρεσβείας Jack Longcock, παλιός φίλος ο οποίος με τιμά ακόμα με την παρουσία του στις διάφορες δεξιώσεις υψηλού επιπέδου που δίνω ενίοτε.
Ο σκοπός του τηλεφωνήματός του ήταν μια πρόσκληση που ήθελε να μου διαβιβάσει εκ μέρους του νεοεκλεγέντος πρόεδρου των STATES, Ομάμπα, για να με ευχαριστήσει για την όποια υποστήριξη τού παρείχα στον δύσκολο και επίπονο προεκλογικό του αγώνα. Εκτός αυτού ο πρόεδρος με προσκαλούσε και σε μια δεξίωση που θα λάβαινε χώρα την Τετάρτη που μας πέρασε, σε κάποιο γνωστό κλαμπ της New York. Δεν το αναφέρω για να μη θεωρηθεί διαφήμιση, στέλνοντάς μου μάλιστα και δυο αεροπορικά εισιτήρια για να μη χάσω έστω και τον παραμικρό από τον πολύτιμο χρόνο μου. Στην αρχή για να είμαι ειλικρινής δίστασα γιατί την Τετάρτη είχα κλείσει ραντεβού με τον παπά της ενορίας μου για να με εξομολογήσει, αλλά μετά τις ευγενικές του πιέσεις και με κάποια επιχειρήματα τα οποία δεν θα ήθελα να δημοσιοποιήσω, επίσης, ο Jack με ανάγκασε να αποδεχτώ την πρόσκληση.
Τη Δευτέρα το πρωί είχα τα εισιτήρια στα χέρια μου και έτσι άρχισα τις προετοιμασίες για το ταξίδι. Αφού σαν συνεπής χαρακτήρας και χριστιανός ενημέρωσα προσωπικά τον παπά και ανέβαλα την εξομολόγησή μου, πήρα τηλέφωνο την ερωμένη μου Λίζα και της πρότεινα να με συνοδεύσει. Εκείνη στενοχωρημένη μου είπε ότι δεν θα μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε μια ειλημμένη υποχρέωση. Συγκεκριμένα θα έδινε μια διάλεξη παγκόσμιου βεληνεκούς στο ανοιχτό πανεπιστήμιο της Osaka της Ιαπωνίας με θέμα «οι τελευταίες εξελίξεις της γλυπτικής τέχνης στη δημιουργία εκ του μηδενός πέους εν στύσει». Συμφώνησα μαζί της ότι η διάλεξη αυτή είναι πολύ σημαντική ευκαιρία για την περαιτέρω εξέλιξη της καριέρας της ως καθηγήτρια μοντέρνας τέχνης και ότι δεν θα έπρεπε να τη χάσει.
Έτσι αναγκάστηκα να ψάξω για κάποιον άλλον που θα μπορούσε να έρθει μαζί μου, για να έχω μια παρέα, βρε αδελφέ στο φινάλε. Σκέφτηκα να πάρω μαζί μου το κατοικίδιο μου, μια μαϊμού, τη Ρίτσα, που φιλοξενούσα τα τελευταία 12 χρόνια στο υπερσύγχρονο από κάθε άποψη εξοχικό μου, αλλά επειδή τώρα τελευταία απέβαλε τα περιττώματα -άθελά της- όπου την έβρισκε η ανάγκη, εκτιμώ λόγω του περασμένου της ηλικίας της, θεώρησα σώφρον να μην την ταλαιπωρήσω με επιπλέον μετακινήσεις.
Έτσι βρέθηκα, προς στιγμήν, σε κάποιο αδιέξοδο, το οποίο έπρεπε να λύσω άμεσα γιατί ο χρόνος με πίεζε αφόρητα. Λόγω χαρακτήρα αλλά και της πηγαίας ωριμότητας που με διακρίνει, δεν δυσκολεύτηκα να βγάλω κάποια άκρη σε όλη αυτή την υπόθεση που είχε δημιουργηθεί.
Μετά από κάποια τηλεφωνήματα σε φίλους και γνωστούς, ο αδελφικός μου φίλος Παντελής, γνωστός και ως Λάμιας, μου πρότεινε να πάρω μαζί τη γιαγιά του. Όταν το πρωτάκουσα έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Του απάντησα «πώς είναι δυνατόν, εγώ ο Κάππα, και με τη φήμη που με συνοδεύει» - τέλος πάντων, δεν θέλω να επεκταθώ επί του θέματος λόγω σεμνότητας - «να παρουσιαστώ σε μια τέτοιου επιπέδου δεξίωση με ντάμα μια σκατογριά 81 χρονών, που φοράει ακόμα το τσεμπέρι γύρω από το πρόσωπό της;».
Ο Παντελής αφού με διαβεβαίωσε ότι η γιαγιά του θα ντυνόταν αναλόγως για την περίσταση, συμπλήρωσε ότι η γριά ήταν μια πολύ μοντέρνα για την ηλικία της γυναίκα, κάτι που με έκανε να δεχτώ, τελικά, την πρότασή του.
Εκείνο βέβαια που σώριασε στο πάτωμα και τα τελευταία ίχνη των ενδοιασμών μου, ήταν η καλοστημένη ερώτηση που μου έκανε: «πόσο θα ζήσει ακόμα ρε μαλάκα; Κάνε το καλό να δει και αυτή για μια έστω φορά στη ζωή της, τη New York Goddem City;». Ήξερε η κουφάλα ο Παντελής ο Λάμιας να με ρίχνει.
Έτσι δέχτηκα να πάρω μαζί μου τη γριά. Στο αεροδρόμιο έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ο Παντελής κατέφθασε με μια γριά που το ντύσιμό της μου θύμιζε πουτάνα κάποιου μπορντέλου της περιοχής νοτίως του Σηκουάνα που χρονολογικά ενέπιπτε ακριβώς μετά τη λήξη της διαδικασίας καρατομήσεων των καταπαρεξήγηση αντιφρονούντων, του τότε αντιδημοκρατικού αλλα αποδεκτού από τη μάζα, προσωρινού καθεστώτος.
Το ταξίδι διήρκησε οχτώ ώρες γεμάτες. Κατά τη διάρκειά του όλα κύλισαν φυσιολογικά, χωρίς δηλαδή να συμβεί κάποιο απρόοπτο παρά τις όποιες ανησυχίες μου, ευτυχώς. Η γριά, που το όνομα της ήταν Σόφη, έδειχνε σαν να έκανε τέτοια ταξίδια κάθε μέρα. Πραγματικά με εντυπωσίασε η άνες΄ξ σης να περπατά στο διάδρομο του αεροπλάνου ακόμα και όταν αυτό είχε κάποια έντονα σκαμπανεβάσματα λόγω των καθοδικών ή ανοδικών ρευμάτων. Ούτε και πανικοβλήθηκε όταν κάποιος περίεργος προσπάθησε να κάνει αεροπειρατεία απειλώντας μας, κρατώντας στο ένα χέρι του ένα καλοακονισμένο σουγιά και στο άλλο μια τσατσάρα μεγάλου μεγέθους με ένα δόντι μονάχα, αλλά που γρήγορα αφοπλίστηκε από το έμπειρο και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό για τέτοιου είδους καταστάσεις. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια που το συμβάν βρισκόταν σε εξέλιξη, η γριά δεν δίστασε να του προσφέρει κάποιο κουλουράκι με σουσάμι, από αυτά που είχε ζυμώσει η ίδια και τα έφερε μαζί της να τα καταβροχθίζει με το ρόφημα, για να καταπολεμήσει τις πρωινές ξυνίλες του στομαχιού της.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας βρισκόμαστε έξω από την έπαυλη όπου ήμασταν προσκεκλημένοι. Αμέσως κατάλαβα ότι κάτι περίεργο συνέβαινε. Δεν υπήρχε ψυχή εκεί γύρω. Για μια στιγμή νόμισα ότι έκανα λάθος στην ώρα και ότι ήρθαμε νωρίτερα απ’ όταν είχε ορισθεί η δεξίωση. Τις αμφιβολίες μου διέλυσε ένας ψηλός ένστολος με τσιτωμένο πρόσωπο που κατέφθασε με ταχύτητα μόλις μας είδε να περιμένουμε, κοιτώντας με περιέργεια τον χώρο γύρω μας.
Μόλις του έδειξα την πρόσκληση, το ύφος του μαλάκωσε και αφού τσέκαρε τη λίστα των προσκεκλημένων που έβγαλε από την κωλότσεπη, με ευγενική φωνή μάς ανακοίνωσε αυτό που παρ’ ευχή υποψιαζόμουν. Ο πρόεδρος Ομάμπα κατά τη διάρκεια του breakfast είχε φάει ένα κομμάτι μπέικον που το είχε φτύσει μια αλογόμυγα, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί εσπευσμένα στο υπερσύγχρονο νοσοκομείο «One step before death, St Peter save you», για τη γρήγορη ανάρρωσή του. Σκέφθηκα να πάω προς το σπίτι του προέδρου να ευχηθώ στην κυρά του τα σχετικά γι΄ αυτές τις περιστάσεις, αλλά αποφάσισα ότι θα ήταν καλύτερα, μια και δεν είχαμε και πολλές μέρες μπροστά μας για την επιστροφή, να ξεναγήσω την Σόφη στο αγαπημένο μου Bronx.
Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης πέρασαν από μπροστά μου όλα τα χρόνια που έζησα εκεί, κάτι που μου δημιούργησε μια μελαγχολική νοσταλγία. Η Σόφη, η γριά δηλαδή, το αντιλήφθηκε αυτό και περιόρισε τις ερωτήσεις που αυτή θεώρησε άσκοπες, για να μη με αποσπάσει από τις αναπολήσεις μου. Το εκτίμησα πολύ, και γι’ αυτό το λόγο κατευθυνθήκαμε στο διάσημο καφέ «O’brians corner» για να γευτεί τα επίσης διάσημα donuts του. Καθίσαμε στον ειδικά διαμορφωμένο υπαίθριο χώρο του καταστήματος. Η Σόφη παρατηρούσε με το στόμα ανοιχτό την Ocean boulevard που απλωνόταν, πραγματικά, μπροστά στα μάτια μας σε ώρα αιχμής. Εγώ την κοίταζα και απολάμβανα το ύφος της, ίσως και με κάποια εγωιστική δόση του στυλ «είδες γιαγιά που σ΄ έφερα;», μέχρι που η Σόφη άνοιξε το στόμα της και είπε αυτό που με έστειλε αδιάβαστο.

«Καλά παιδί μου Κάππα, όλα αυτά τα μυρμηγκάκια που τρέχουνε σαν τρελά δεξιά και αριστερά.... γαμάνε καθόλου;»

Αφιερώνω στη Σόφη το παραπάνω βιντεοκλιπάκι.

15 σχόλια:

busy bee είπε...

Καλημέρα!
Πρώτα είδα το βίντεο...και μετά σε διάβασα, περίμενα μέχρι το τέλος του βίντεο, όπου και δεν κατάλαβα το "μύνημα" μέχρι που διάβασα το κείμενο σου!
"Ζωγράφισες" φίλε Γ.Κ.!!!
Ολοι χρειαζόμαστε μια "Σόφη" στην ζωή μας, για να μας λέει τις αλήθειες (σοφές κουβέντες στην ουσία) που δεν βλέπουμε!
Νάσε καλά φίλε!
Ευχαριστώ και για την τιμή, σαν blog της εβδομάδας!
Ωρα καλή!

busy bee είπε...

Συγνώμη, παράλειψα, το βίντεο κερδίζει την διαφορά στην λεπτομέρεια!
Πολύ καλή δουλειά!

ΑΛΕΚΑ είπε...

Τι να σου πω Γιώργη τώρα; Με συγκίνησες για το σήμερα και με έφερες και τόσα χρόνια πίσω..

Ξέρεις τον τελευταίο καιρό μένω όλο και συχνότερα σε μια πόλη της περιφέρειας και μου έχει λείψει η Αθήνα, οι κλεφτές ματιές στις σκάλες του μετρό και στη φάση του μποτιλιαρίσματος, η βουή και νυχτερινή γυαλάδα. Επίσης έχω να βγω αρκετά χρόνια από τη χώρα και μου έχουν λείψει οι ευρωπαϊκές, κυρίως, boulevards.

Ξέρω ότι σου αρέσουν οι ιστορίες μου και γι΄ αυτό θα σου γράψω όλα όσα μου θύμησες. Βέβαια οι δικές μου γνωριμίες είναι κυρίως ευρωπ(έ)οι πολιτικοί. Θα έχεις ενδεχόμενα διαβάσει στο Διεθνή Τύπο, αλλά ας μην περιαυτολογώ και εγώ και δεν ξαναπατήσει κανείς εδώ μέσα...

Πριν από αρκετά χρόνια -δεν είχαμε ακόμη κινητά τηλέφωνα- χτύπησε το σταθερό. Στην αρχή νόμιζα ότι με καλούσαν από κάποιο κοπτοραπτάδικο γιατί άκουγα τη χαρακτηριστική μανιβέλα των ραπτομηχανών.

Τελικά κατάλαβα ότι με καλούσαν από μακριά και ο θόρυβος πρέπει να προερχόταν από τα τηλεφωνικά καλώδια –αλήθεια είχες αναρωτηθεί ποτέ γιατί έπαιζαν σαν μπαγλαμάδες αυτά τα πράγματα;

Στο τηλέφωνο ήταν ο Κε Κον γραμματέας του προέδρου Φρανσίς (έτσι τον έλεγα χαϊδευτικά) και μου είπε ότι με περιμένουν στη δεξίωση, μετά από τρεις μέρες, στην οποία ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο λόγω της τεράστιας προσφοράς μου στις τέχνες και στα γράμματα.

Στην αρχή τα έχασα. Αλλά επειδή είχε μόλις εκλεγεί ο Φράνσις μου, και είχε ανάγκη γενικότερης υποστήριξης τι να έκανα; Αποφάσισα να πάω. Συμπτώσεις; Τι να πω πια; Πάντως όταν κι εγώ είπα στο σύντροφό μου, ιδεολογικά και ερωτικά, να με συνοδεύσει μου είπε ότι είχε τρομερές υποχρεώσεις με κάτι υποθέσεις που έπρεπε να διερευνήσει. Είναι εγκληματολόγος ειδικευμένος στα εγκλήματα πάθους από κερασφόρα και λυροφόρα έμβια όντα (ξέρεις ταύρους, κατσίκες, κοκόρια και τέτοια) και με άδειασε.

Ωστόσο η φίλη μου η Σανσόν βρήκε αμέσως λύση! Και ποια ήταν η λύση; Να σύρω μαζί μου στο ταξίδι έναν κοινό μας φίλο Ακαδημαϊκό! Χούφταλο Γιώργη… έτρεμε ο κώλος του να βγει η ψυχή του… τα έβγαζε έξω και όποιο κατουρήσει.

Να μην στα πολυλογώ μη έχοντας άλλη λύση δέχτηκα, πήρα και αναπηρικό καρότσι, τον έβαλα επάνω και τον φορτώσανε οι υπάλληλοι της Olympic Airways (υπήρχε τότε) στο αεροσκάφος. Κουστουμάτος, ντεστιγκέ δεν λέω αλλά χούφταλο. Ήταν πάντα σκυφτός, κράταγε τα μάτια μου βυθισμένα στο καπέλο του και δεν άφηνε τη μαγκούρα από το χέρι του!!

Το ταξίδι ήταν σύντομο 3-4 ώρες αλλά επειδή ήταν χειμώνας ο Θεμιστοκλής (έτσι τον λέγανε) μου έβγαλε την Παναγία. Μόλις άρχισε να κουνάει έβαλε τις φωνές να πάει στην τουαλέτα.. .. ένας χαμός τον αρπάξανε δυο ξανθιές τον τρέξανε τη γλίτωσα (γιατί ψιλοφοβάμαι κι εγώ τα αεροπλάνα).

Εκεί πάνω από τις Άλπεις τα πράγματα σκουρύνανε. Πριν καλά καλά φωνάξει τον αρπάνε άλλες δυο (ούτε που θυμάμαι αν ήταν οι ίδιες) και τον ξανατρέχουν.

Τέλος, πάντων κάποτε φτάσαμε στον προορισμό μας καταλύσαμε στο χλιδάτο ξενοδοχείο, τακτοποίησα τον Θεμιστοκλή σε δωμάτιο ΑΜΕΑ και άρχισα να ετοιμάζομαι για τη δεξίωση που θα γινόταν στο ίδιο ξενοδοχείο το επόμενο βράδυ.


Εν τω μεταξύ ο ακαδημαϊκός τους είχε βγάλει την Παναγία.. ορδές τρέχανε οι καμαριέρες να δούνε τι συμβαίνει.

Όταν έφτασε η μέρα και η ώρα ειδοποιώ το προσωπικό και τον Διευθυντή να ετοιμάσουν το Θεμιστοκλή, φοράω τη χρυσή τουαλέτα, με τις χρυσές γόβες, στολίζομαι σαν τη λατέρνα και κατεβαίνω κάτω να περιμένω το συνοδό μου πανάθεμά τον.

Στέκομαι στην είσοδο της κεντρικής σάλας, έρχεται ο Πρόεδρος και μετά το χειροφίλημα, και τα άλλα ξέρεις τώρα, διαπιστώνω ότι έλαμπα σαν πασχαλινή λαμπάδα εκεί μέσα.

Γυναικεία ψυχή ούτε για δείγμα δεν υπήρχε μέσα στο χώρο. Μαύρη αρχνίλα και παπιγιόν σύννεφο.. και οι ψίθυροι έδιναν και έπαιρναν.

Ξέρεις τι είχε συμβεί Γιώργη; Το χούφταλο που έσερνα μαζί μου αποδείχτηκε μέγας πηδηχτηράς. Από το αεροπλάνο μέχρι το ξενοδοχείο δεν έκανε τίποτε άλλο!! Αεροσυνοδοί, καμαριέρες και προσκεκλημένες, τις είχε περάσει όλες ένα χέρι και αυτό έκανε στην σουίτα του (ΑΜΕΑ παρακαλώ!) όλη αυτήν την ώρα με αποτέλεσμα να έχει βουίξει όλο το ξενοδοχείο!

Και φυσικά η χαρακτηριστική βολή ήρθε από τον ίδιο τον Φρανσίς που μου είπε:
«Αλεξάνδρα, μα σερί, πόσες φορές θα σου πω να προσέχεις τη φιλενάδα μας τη Σανσόν; Αυτή είναι παλιά πουτάνα στο κουρμπέτι… Τον Μιστόκλα μωρέ βρήκες να σε συνοδεύσει; Θα ΄θελα να ήξερα που θα τα βάλεις τώρα τόσα εξώγαμα…!!»

Και μη ρωτήσεις Γιώργη για ποιον ακριβώς λόγο συγχύστηκα.. στο όνομα της e-φιλίας μας σε εκλιπαρώ!!


Υ.Γ.: Συμφωνώ με τον Μάνο.. έσκισες:)

γιωργος καππα είπε...

busy bee και μενα ειναι τιμη μου να σε βαλω σαν μπλογκ της εβδομαδας.τιμη μου επισης που σπαταλησες λιγο απο τον πολυτιμο χρονο σου να με διαβασεις και να σχολιασεις.

καλη σου μερα




ΑΛΕΚΑ ουαου!!!
τι σχολιο ηταν αυτο?χαχαχαχαχαχ
αντιμετωπισες τετοια κατασταση και την αναφερεις με τετοια ψυχραιμια?
σε θαυμαζω μαννουλα μου.εσυ πρεπει ναχεις αντοχες μαντεμιου...γι' αυτο εγω φυλαω τα νωτα μου βαζοντας παντα πλατη στον τοιχο.
πω πω ρε μαγκα μου το χουφταλο.να τη βρεις απο εκει που δεν το περιμενεις..χαχαχαχα
γελασα ρε φατσα...νασαι καλα

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

φιλαράκο καλημέρα ...
τι να πω ρε ..καράφλιασα ρε.. πω πω πω πω ..
πολύ γουστάρω !!!!

δε παίζεσαι ρε αλά και η ΑΛΕΚΑ ..τι να πω κατουρήθηκα στα γέλια χαχαχαχχαχαχαχααχαχ

να είστε καλά ρε παίδες

καλημερες

ΑΛΕΚΑ είπε...

Γιώργη,

ο Λάκης είναι όλα τα λεφτά!! τύφλα να ΄χει ο Παντελής και ο Μιστόκλας και οι γριές και οι νιές από τις ιστορίες μας.. Με κατέκτησε ο τύπος!!! Αλλά οφείλω να διαπιστώσω ότι η μπηχτή σου ήταν επίσης απολαυστικά ...χρωματισμένη...
Μιλάμε για πολύ γέλιο...

Να ΄σαι καλά φίλε

γιωργος καππα είπε...

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ επειδη σε θεωρω σημαντικο εγκεφαλικο παιχτη το γελιο που σου δημιουργησα αποκτα μεγιστη σημασια για μενα..
ρε μεγαλε τι βροχη ητανε αυτη σημερα?
βλεπω τον ΕΛΓΑ να αποκτα ακομα μεγαλυτερη αξια τωρα με το χαλαζι.

φιλια ρε μουτρο




Αλέκα,τον Λακη τον γνωριζω πολλα χρονια.ειμαστε κολλητοι.τον θεωρω τοσο σοφο που ειναι ο πρωτος που συμβουλευομαι οταν με απασχολει κατι πολυ σοβαρο.ειναι ενας τυπος με χρυση καρδια και τετραγωνικο μυαλο.δεν του ξεφευγει τιποτα.φυσικα το χιουμορ του ειναι πηγαιο και αστηρευτο σαν τον νειλο ποταμο.οσοι τον συναναστρεφονται μιλουν με τα καλυτερα λογια και αυτοι που δεν τον εχουν συναντησει επιζητουν την συντροφια του κανοντας ταματα ακομα και στην παναγια την στρουφιχτη.
του αρεσει να κυκλοφορει στα πιο σκοτεινα δαση γι αυτο και τις περισσοτερες μερες ειναι απων.εγω για να τον συναντησω του εχω κανει δωρο ενα κινητο με μυστικο αριθμο για να μπορω να τον βρισκω οταν θελω να τον συναντησω.
αν θελεις να μαθεις περισσοτερα γι αυτον ,πολυ ευχαριστως θα σου ελεγα.

νασαι καλα και συ φιλεναδα

Manani Pitsidou είπε...

Ποτέ μην υψώνεις δήθεν εγωισμό και μην υποτιμάς μια γριά… μια κουβέντα θα σου πει και θα σε γειώσει κανονικά!!!
Πολύ γέλασα με την ιστορία! Πάντως ο Κάππα… τρομερές γνωριμίες, έτσι; Ο τύπος είναι σκέτο μούτρο, τρελή φυσιογνωμία, πιθανόν γι’ αυτό να τον λατρεύουν οι γυναίκες, μικρές και μεγάλες!!!!!! Το βίντεο καταπληκτικό και η μουσική επίσης.
Καλό απόγευμα Γιώργη!

γιωργος καππα είπε...

Manani Pitsidou τα λογια σου με εκαναν προς στιγμη να.. κοκκινισω, αλλα ευτυχως γρηγορα επανηλθα..:)
ναι, εχεις απολυτο δικιο στη πρωτη σου φραση.ετσι ακριβως ειναι.
για το φιλο μου τον Λακη ομως δεν ειπες κατι..:(
ζηταει και αυτος την υποστηριξη σας..
σε ευχαριστω για τα σχολια και την παρουσια σου..

καλη κυριακη ναχουμε

Manani Pitsidou είπε...

Τι να πω για τον Λακη;;; Πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι!!! χαχαχαχα! Ωραίος τύπος κι ο Λάκης δε λέω, αλλά Κάππα δεν είναι!!!!!!!!!!!!!!!!
xxxxxxx

ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ είπε...

Τελικά φίλε μου όλες οι γιαγιές που σε περιτριγυρίζουν είναι "Αθάνατες"!...

Μπράβο Γιώργο πολύ καλή κι αυτή η ιστορία!!!

Πύρινους χαιρετισμούς

γιωργος καππα είπε...

Manani Pitsidou,χαχαχα αυτο το δειξε μου το φιλο σου μ'αρεσε πολυ.ηρθε η σειρα μου να με κανεις να γελασω.σ' ευχαριστω.

καλο σου απογευμα







ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ
συντροφε σ' ευχαριστω πολυ.εξ' αλλου εχω δηλωσει κατ' επαναληψη οτι τρεφω μεγαλη ευαισθησια στους ηλικιωμενους και στα μικρα παιδια.μη νομιζεις πως δεν δε διαβαζω και δεν σε θαυμαζω..:)

νασαι καλα

Ελένη είπε...

παιδιά
δεν παίζεστε
φοβερά
ατίθασα πλάσματα

μπράααααβο

Madame de la Luna είπε...

Καλά η Αλέκα σε συναγωνίζεται γερά Γιώργο, αλλά νομίζω μια χαρά γουστάρεις την ευγενή σας άμιλλα! Χα χα χα. Γέλασα και με τους δυό σας. Θέλω να επισημάνω την λεπτομέρεια της εξομολόγησης στον παπά της ενορίας σου. Μήπως να μας εγραφες καμιά σχετική ιστορία;;; Εγώ πάντως θα 'θελα να 'μουν αόρατη μόνο και μόνο για ν' ακούσω, έναν έστω απ' τους διαλόγους σας στο εξομολογητήριο.. Καλησπέρα :)

Υ. Σ. Θα έμενα κι άλλο, αλλά με περιμένει ο Σαρκοζί κι έχω καθυστερήσει. :)))

ΑΛΕΚΑ είπε...

Ελένη,
Κυρά του Φεγγαριού,

σας ευχαριστώ πολύ και τις δυο σας και εκ μέρους του Κάππα ο οποίος μας κούνησε παντιέρα. Πώς; όπως θα δειτε στην νεότερη ανάρτηση.

Γύρευε τι ιστορίες θα στέλνει από τα βουνά τώρα, αφήστε που εκτός από την πνευματική παρακαταθήκη έχει φτιάξει κι ένα σωρό βιντεάκια τα οποία οφείλω να δημοσιοποιώ.. έλεος δηλαδή!!

Χαλάκι του όμως.. μας κάνει να γελάμε:):)

Σας χαιρετώ

Υ.Γ. Κυρά του Φεγγαριού μας έσκισες...