27.11.08

Το φουγάρο

Andy Warhol, Sheep


Αυτη τη φορα αφορμη για την ιστοριουλα που ακολουθει αποτελει ο πανικος που εχει δημιουργηθει στη διεθνη πολιτικη σκηνη απο το ταξιδι που σχεδιαζω, και το πιθανοτερο είναι να βρισκεται σε εξελιξη την ωρα αυτη. Ασφαλως και αυτη τη φορα στηριζω τις ελπιδες μου στη συνεργατη μου που εχει αναλαβει να την διανθισει, ελπιζοντας να αποκαταστηθει η φημη των φουγαρων που δεχονται μαζικες επιθεσεις τα τελευταια χρονια απο διαφορους ιδεολογικους χωρους, με μοναδικο σκοπο να τα εξοντωσουν και να τα μεταφρασουν σε κοινουβουλευτικες εδρες.

Θα ημουν κοντα 11-12 χρονων, πανω που αρχισα να ξυριζομαι και να ψαχνομαι γενικως για στριμωξιδια με τα κοριτσια της γειτονιας. Οπως ηταν φυσικο τρελαινομουν να φοραω μακρια παντελονια κατι που εξοργιζε τη μανα μου, αφου επρεπε να ραβει συμπληρωματα στα παντζακια των σορτς μου. Την ιδια εποχη αρχισα να διαμορφωνω και χαρακτηρα πολυ κοινωνικο. Μεχρι ενος σημειου ομως… Οταν αρχιζανε γλεντια και χοροι και μαζευονταν τα σογια ο καππα οπου φυγει φυγει.

Ετσι ενα Πασχα, Μαη μηνα νομιζω επεφτε, αποφασισανε οι γονεις μου να μου κανουν γιορτη εξω με σουβλες και τετοια πραματα που κανουν ολοι τις γιορτες. Οταν το ακουσα, πανικοβληθηκα… τι θα εκανα εγω εκει με ολους αυτους να τρωνε και να πινουν και να χορευουν τοσες ωρες; Ετσι αποφασισα να ανοιξω το μπαουλο που καταχωνιαζα πραγματα για να βρω κατι να ασχολουμαι. Ο χαρτης, την ιστορια το οποιου σας εχω διηγηθει, εξειχε και με προκαλουσε να τον περιεργαστω για χιλιοστη φορα.

Τη μερα λοιπον της γιορτης μου στρωθηκα σε μια πετρα διπλα στο τραπεζι και αρχισα να τον διαβαζω, οταν οι αλλοι ειχαν φτασει πια στο τσακιρ κεφι. Τιποτε.. τα ιδια αποτελεσματα. Ουτε καταλαβαινα τι γινοταν σε αυτο το στρατσοχαρτο. Καποια στιγμη που ειπα να ξεμουδιασω αφησα τον χαρτη κατω στο χωμα. Γυρνωντας ομως πισω ειδα ενα περιεργο πραγμα να κανει πτηση απο το τραπεζι και να καρφωνεται επανω του….

Τελικα δεν ηταν και τοσο περιεργο… απλα συνηθισμενα πραγματα.. ο θειος μου ο Παναγιωτης, καταβροχθιζε το αρνι και στην προσπαθεια του να μην τον δουν και τον κραξουν οι αλλοι, γιατι επασχε απο ζαχαρο, πεταγε το κοκκαλα δεξια και αριστερα. Σηκωνοντας με αηδια το παϊδακι, γιατι παϊδακι ηταν το ιπταμενο αντικειμενο, διαπιστωσα οτι ειχε κανει μια τεραστια λαδια στο χαρτη μου…. Αλλα… αλλα.. μονο καταστροφη δεν ειχε επελθει. Αντιθετα αυτη η λαδια εμφανισε ολα του τα μυστικα. Γραμματα, βελη, περιγραφες ενα σωρο πραγματα. «Αυτο ηταν», σκεφτηκα, «τελος το μυστηριο. Τωρα πρεπει να βρω τροπο να την .. κανω για να μελετησω με ησυχια… τοσα χρονια το περιμενα».

Σηκωνοντας τα ματια μου ειδα οτι ειχε φτασει η ωρα του καφε. Οι αντρες ροχαλιζαν καθιστοι, οι γυναικες γυρναγαν σαν τις σφιγγες μαζευοντας τα λιπη απο το τραπεζι και κατι πιτσιρικια που ειχανε μαζι τους, ουρλιαζαν σαν Ινδιανοι σε επιθεση και ειχαν διαλυσει τα παντα γυρω τους. «Ωραια» σκεφτηκα, «μου φαινεται οτι το πανηγυρι θα τελειωσει σε καμια ωριτσα». Το πανηγυρι ομως τελειωσε πολυ πιο γρηγορα και παλι χαρη στο θειο μου τον Παναγιωτη, ο οποιος ξυπνησε με το στομα του να εχει φτασει στο αυτι του… εγκεφαλικο διαγνωσανε οι γιατροι..

Ετσι εμεινα μονος, εχοντας οσο χρονο ηθελα να οργανωσω την εξερευνηση μου. Το πρωτο πραγμα που ελεγε ο χαρτης ηταν να παω στο παλιο εργοστασιο εξω απο την πολη και να μπω στο φουγαρο του. Αφου περιεγραφε το σημειο απο το οποιο μπορουσες να μπεις μεσα συνεχιζε ετσι: «στην 402η πετρα απο το εδαφος, ανεβαινοντας και μετρωντας αριστερα, υπαρχει χαραγμενη μια φραση. Οποιος καταφερει να τη διαβασει και να την κατανοησει αργα ή γρηγορα θα αλλαξει τη ζωη του».

Πραγματι την επομενη μερα, σχολειο δεν ειχα, καβαλησα το VELANO μου και πηγα στο σημειο που ηταν σημειωμενο. Βρηκα σχετικα ευκολα τη μικρη σιδερενια πορτουλα αν και τα χορτα ειχαν γινει δεντρα. Ητανε ομως βαμενη κοκκινη, σαν τους πυροσβεστηρες, και με τον αερα κουνηθηκαν τα χορτα και φανηκε. Το δυσκολο ηταν να την ανοιξω, αλλα η τρομπα του ποδηλατου μου φανηκε θαυματουργη.

Τελικα, με το πρωτο βημα που εκανα μεσα στον πατο του φουγαρου, εκει οδηγουσε το πορτακι, καταλαβα οτι ηταν ξενοδοχειο για νυχτεριδες και ποντικια και αλλα αηδιαστικα ζωντανα. Τιποτε ομως δεν μπορουσε να με σταματησει. Η σιδερενια σκαλιτσα που οδηγουσε στην κορυφη ειχε σαπισει απο τα χρονια, τις λειπανε και μερικα σκαλοπατια και ισα ισα θα σηκωνε το βαρος μου.. φαινοτανε. Χωρια που τα σκαλια ειχαν γινει κοφτερα σαν μαχαιρια.

Με το ρισκο να φαω το ξυλο της χρονιας μου, ξηλωσα τα προσθετα μπατζακια, τυλιξα με τα πανια τα παπουτσια μου και το κεφαλι μου –ητανε και οι νυχτεριδες βλεπετε- και αρχισα να ανεβαινω μετρωντας τις πετρες αριστερα μου. Μετα απο αρκετες ωρες, κοντευε πια να σουρουπωσει ακουμπησα την 402η πετρα που δεν ηταν αλλη απο την ...τελευταια του φουγαρου. Το κεφαλι μου ηταν ηδη εξω και εβλεπα περα μακρια τη θαλασσα να γινεται ενα πραμα με τον ουρανο.

Τοτε, και με την οξυτητα της ορασης των παιδικων χρονων, διαβασα την εξης φραση: Αυτη ειναι η μοιρα των προβατων: ή κουρεμένα ή ψημενα._

Σημ.: Πριν απο λιγες μερες σε ενα φυλλο των New York Times υπηρχε ενα αφιερωμα στη Νοτια Αμερικη και στις παροιμιες των αυτοχθονων κατοικων. Μια απο αυτες ελεγε: Such is the fate of the sheep: either shorn or roasted.
_

γιωργος καππα