25.12.08

Άστεγη αγάπη



Ηταν χτες. Το μεσημερι ειχε περασει ωστοσο ο ηλιος ειχε την τιμητικη του ακομη. Η τουλαχιστον ετσι νομιζε. Το κρυο ηταν τσουχτερο. Τα ασθενοφορα μαλλον τα ειχαν προγραμματισει στην πορεια του δικου μας νοσοκομειου. Σε καποιο διαλλειμα μαλιστα κοιταζοντας αφηρημενα απο το παραθυρο τα δεντρα και τα οχηματα των ατυχων «πελατων» μας να τρεχουν το ενα πισω απ΄ τ΄ αλλο, προς στιγμην ξεχαστηκα και νομιζα οτι βρισκομουν σε επαρχιακη πολη χωρις στρατοπεδο την 28η Οκτωβριου, οταν αντι αλλων αρματων παρελαυνουν τα ασθενοφορα. Αρματα ειναι κι αυτα. Δεν ειναι ομως εθνικη γιορτη, ουτε παρελαση. Ειναι Χριστουγεννα και μαλλον η μερα προσπαθουσε να μας πεισει γι΄ αυτο. Ματαιως βεβαια.

Ο διαδρομος ηταν γεματος. Καθε ανθρωπος και μια καρεκλα, ενα φορειο, ενα αγκαζε. Καθε ανθρωπος κι ενα χαρτι. Οι ωρες ειχαν περασει και η γνωστη αρρωστη μυρωδια πλανιοταν παντου. Η αληθεια ειναι οτι μου ειχε λειψει τον τελευταιο καιρο. Μαζοχισμος του υγειονομικου ειναι αυτο. Καθε τι εκει μεσα παλευε να φωτισει και κατι. Τα φωτα τα σκοτεινα προσωπα, τα μηχανηματα τα αποκρυφα του οργανισμου, οι γιατροι την παθηση και ολοι μαζι τη στραβομαρα μας και ενιοτε την αναλγησια μας. Βλεπετε τα νοσοκομεια τις γιορτες και τα καλοκαιρια εχουν την εξαιρετικη ιδιοτητα να μεταμορφωνονται σε παρκινγκ γεροντων.

Ο Νικος εφερε εναν μπογο σε ενα καροτσι. Ετσι νομιζα τουλαχιστον στην αρχη. Πλησιαζοντας διεκρινα οτι κατω απο τα ρουχα και τις σακουλες κρυβοταν ενας ανθρωπος. Η τυπικη περιπτωση του παγωμενου αστεγου. Τον βρηκαν, τον εφεραν και μαζι με αυτον κι ολο το σπιτικο του. Την κουβερτα, και τα διαφορα απαραιτητα για τη διαβιωση σε παγκακι, παραχωμενα σε ναϊλον σακουλες. Ο φουκαρας ειχε σιγουρα να πλυθει πολλους μηνες και η μυρωδια του ηταν αποπνικτικη. Μονος του ηταν, βοηθητικο προσωπικο δεν εχουμε, οποτε αρχισε η επιχειρηση αφαιρεσης ρουχων. Πολλα χρονια αναρωτιεμαι πως τους εξεταζουν κλινικα αυτους τους ανθρωπους. Τελικα εχω καταληξει οτι απλα δεν τους εξεταζουν.

Βγαλε, βγαλε ρουχα ο Νικος αποκαλυψε ενα μικροσωμο ανθρωπο που μας κοιτουσε με ευγνωμοσυνη. Και κεινο που με ικανοποιουσε περισσοτερο ηταν οτι ευγνωμονουσε περισσοτερο εμενα παρα τον Νικο που τον παλευε μιση ωρα. «Νικο, σου εχω εξηγησει κι αλλες φορες οτι εδω μεσα δεν πρεπει να φοραμε ασπρη μπλουζα. Ειδες εμενα που φοραω τη φορμα μου οτι με εχει συμπαθησει περισσοτερο;». Πραγματι τα περισσοτερα καργιολικια στο νοσοκομειο τα εχω εισπραξει φορωντας την ασπρη μπλουζα. Ειναι κατι αναλογο με τα ΜΑΤ και τους εξαγριωμενους πιτσιρικαδες.

Η εξεταση ολοκληρωθηκε μετα χιλιων κοπων και βασανων, μια και ο ασθενης ειχε την ταση να … φυγει. Οταν επιτελους τελειωσαμε τον ρωτησα γιατι θελει να φυγει αφου εκει ηταν ζεστα και φιλικα. Θα ετρωγε, θα πλενοταν, θα κοιμοταν και θα περναγε το κρυο. Τοτε ηταν που ακουσα τις φωνες απεξω. «Που ειναι; που τον εχετε;» μια φωνη απο το πουθενα απροσδιοριστου φυλου και ηλικιας. Βγαινοντας εξω ειδα μια παχια γυναικα με αμετρητες ναϊλον σακουλες στα χερια, και μια κουβερτα στην πλατη. Τα δακρυα κυλουσαν στα μαγουλα της οσο πηγαινοερχοταν στο διαδρομο φωναζοντας. Αληθεια κλαινε οι αστεγοι; Δεν τον ειχα παρατηρησει ποτε μεχρι σημερα. Δεν μου ειχε ξανατυχει. Συνηθως σε κοιτουν με εκεινο το απλανες βλεμμα σαν να σου λενε: «Κακομοιρη, εγω σε εχω γραμμενο…»

Ηταν η συντροφος του, επισης αστεγη, που ποιος ξερεις πως καταφερε και ακολουθησε το ασθενοφορο. Σημασια εχει οτι ηρθε και οτι ηταν εκει. Εκεινος την ακουσε και ξεθαρρεψε. Εκεινη αφου βεβαιωθηκε οτι ο ανθρωπος της ηταν σε καλα χερια αρχισε καθε φορα που με εβλεπε, περιμενοντας τη διαγνωση, να μου ζηταει ποτε καραμελα και ποτε τσιχλα για να του τη δωσει να τον γλυκανει! Απιστευτο σκεφτηκα…

Πλησιασα τοτε τον ασθενη μας και του ειπα:
«Ξερετε κυριε ποσοι ανθρωποι θα σας ζηλευαν;»
«Εμενα;» μου απαντησε με ολοφανερη την εκπληξη
«Ναι, εσας. Μπορει να μην εχετε σπιτι, να μην εχετε ρουχα ή φαγητο, ομως εχετε εναν ανθρωπο να σας νοιαζεται και να σας αγαπα»
«Μα γι΄ αυτο πηγα να ζησω στο δρομο, γι΄ αυτο! Στο σπιτι μου που τα ειχα ολα δεν ειχα εναν ανθρωπο»
«Και τωρα; Τωρα που τον βρηκατε γιατι δεν γυρνατε στο σπιτι σας μαζι; Γιατι να ταλαιπωρειστε ετσι;»
«Γιατι αυτο που μας ενωσε ειναι ο δρομος, οτι δεν εχουμε σπιτι, και πρεπει να μεινουμε ετσι … για να νοιαζεται ο ενας τον αλλον» μου απαντησε και με εστειλε .. αδιαβαστη.

Φευγοντας για την κλινικη ειδα την αστεγη κυρια να κραταει ολες τις σακουλες και τις δικες του και τις δικες της. Περιμενοντας το ασανσερ της δοθηκε ο χρονος να ψαχουλεψει και να βγαλει ενα κατσιασμενο, πλην στολισμενο, μικρο ελατακι, απο αυτα που πετανε οι τραπεζες και τα γραφεια στα σκουπιδια μετα τα Χριστουγεννα, και τιναζοντας το για να το κανει να φουντωσει εσκυψε στην καρεκλα του καλου της του το εδειξε και του εσφιξε το χερι. Κι εκεινος της χαιδεψε μια τουφα που εξειχε απο το κασκολ της με τοση τρυφεροτητα….


Καλα Χριστουγεννα σε ολους


Γιωργη σε ευχαριστω για τη φιλοξενια

9 σχόλια:

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα φιλεναδα μου,θα αρχισω απο τον πατο και θα παω στη
κορυφη.Αναφερομαι στο ευχαριστω που εξεφρασες για την
φιλοξενια που σου παρεχω,υποτιθεται.
Σε καποια φαση της ζωης μου,καπου στις πρασινες και επιπεδες
δροσερες πεδιαδες της Ολλανδιας,εζησα με αλλους τρακοσιους-πανω κατω-
ανθρωπους την κοινοβιακη κοινωνικη εκφραση.
Στην αρχη ολα πηγαιναν καλα.Ειχε πολυ πλακα. ας πουμε, απο καθε
αποψη.Με αντιλαμβανεσαι.Με το περασμα του χρονου κατι αρχισε να
μη μου πηγαινει καλα.Ειχα την αισθηση οτι κατι εξατμιζοταν
μεσα μου.Αρχισα να νοιωθω καποιο εσωτερικο κενο που
διογκωνοταν και φουντωνε μερα με τη μερα.Στην ατμοσφαιρα της
κοινοβιακης μας συνυπαρξης περιφεροταν κατι αυλο,αορατο,που
με πληγωνε χωρις να ξερω τι ειναι.Σιγα σιγα ομως αυτο που ενοιωθα
αρχισα να το διακρινω και στους περισσοτερους απο εμας.
Ωσπου μια μερα -δεν θα σου περιγραψω εδω την ολη διαδικασια-
το δυαλυσαμε αφου ο καθενας τραβηξε ενα τυχαιο φυλο τραπουλας,το
εβαλε στη τσεπη του και ανταλλαζοντας το γνωστο"peace and love"
ακολουθησε τον δρομο του.[Δεν θα σου πω δημοσια τι φυλο τραβηξα :)].
Ξερεις τι ηταν αυτο που μας ειχε οδηγησει σε αυτη την αποφαση?
Ειμαι σιγουρος πως το καταλαβες.Η απωλεια του προσωπικου
στοιχειου,η ατομικοτητα που χαρακτηριζει τον καθε ανθρωπο
ξεχωριστα.Δεν παραγνωριζω σε καμμια περιπτωση φυσικα τη δυναμη και τα
οφελη της συλλογικοτητας,φτανει αυτη να μην αποροφησει σε καμμια
περιπτωση το προσωπικο,ατομικο στοιχειο της ανθρωπινης υπαρξης.
Βεβαια για να μη παρεξηγηθω εξηγω οτι αυτο δεν εχει να κανει
με την ανθρωπινη ματαιοδοξια που κρυβει ο καθεις μεσα του.Ετσι?
Ελπιζω να εγινα κατανοητος.Αυτα στα γραφω υπο μορφη παραδειγματος
για σου δωσω να καταλαβεις και να σου υπενθυμισω ταυτοχρονα
οτι απο τη στιγμη που σε προσκαλεσα να εκφραζεσαι μεσα απο το δικο
μου μπλογκ (δικο μου? δεν εχω τιποτα δικο μου) εχουμε ισα δικαιωματα.
Ετσι λειτουργω παντα εγω και το ξερεις.Μπορει το συνεταιριζειν
να ειναι η κυριαρχη κατασταση εδω μεσα,αλλα το προσωπικο ελευθερο
εκφραζειν ειναι η πεμπτουσια της συνυπαρξης στο στεκι του Καππα.
Αυτα τα λιγα και βιαστικα σου γραφω γιατι πρεπει να φυγω σε λιγο,
για το ευχαριστω σου.
Τωρα για την ιστορια που μας διηγηθηκες,απο που να πιασω και
που να τελειωσω...Στη περιγραφη (οπως παντα γλαφυροτατη)σου, νομιζω,
οτι -δεν ξερω αν το εκανες σκοπιμα- δινεις περισσοτερη εμφαση
στο συγκινησιακο στοιχειο.Εκτος ομως απο αυτο διακρινω και πολλες
αλλες παραμετρους που θα ηθελα να τις συζητησουμε καποια στιγμη.
Αυτα τα θεματα δεν περιοριζονται,οπως ξερεις, σε ενα σχολιακι.
Δυστυχως τωρα δεν εχω τον απαραιτητο χρονο.Με περιμενει ο "αητος" μου
που μου εχει υποσχεθει μια απο τις γνωστες του απροβλεπτες βολτες.
See ya around.


Sincerely
γιωργος καππα

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ είπε...

Καλησπέρα, πέρασα για ευχές.Χαρούμενες ευχές κι ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος και χωρίς τόσα πολλά κοινωνικά προβλήματα.

Αλέκα είπε...

Γιώργη,
ας ξεκινήσω λοιπόν κι εγώ από τον πάτο, μια και όλη η ουσία ειναι κατά κανόνα εκεί -και ειδικά στον ελληνικό καφέ που μου αρέσει. Για τον αητό δεν σχολιάζω εφόσον όπως προκύπτει από τα συμφραζόμενα αλλά και από το γεγονός ότι βρήκες χρόνο να σχολιάσεις δεν τίθεται θέμα καυσίμων. Οπότε ΟΚ.
Τώρα σε ό,τι αφορά την τελευταία εφημερία της χρονιάς (ελπίζω:) και το περιστατικό. Σίγουρα το ζήτημα των αστέγων δεν μπορεί να εξαντληθεί σε ένα δυο σχόλια. Όπως δεν μπορεί να λυθεί με ένα δυο κοινωνικές, λέμε τώρα, παρεμβάσεις. Ο λόγος είναι βέβαια ότι οι περισσότεροι έχουν συνειδητά επιλέξει αυτόν τον τρόπο ζωής. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο.
Το συγκινησιακό στοιχείο κυριαρχεί πράγματι. Και όχι μόνο επειδή το σκηνικό ήταν πραγματικό συγκινητικό αλλά κυρίως επειδή το ίδιο πράγμα που συνδέει αυτούς τους δυο ανθρώπους (ο δρόμος) σε μια διαφορετική version συνδέει εμένα με τον πρωταγωνιστή της ζωής μου. Ελπίζω να μην αποφασίσουμε να γίνουμε κι εμείς κυριολεκτικά άστεγοι. Το είχα γράψει στο τέλος της ιστορίας αλλά το διέγραψα επειδή υπήρχε κίνδυνος να εστιάσουν οι επισκέπτες (μας) σε αυτό παρά στην ιστορία που έγραψα. Και ειναι λογικό μια και όλοι λίγο πολύ στην blogoσφαιρα έχουμε συνδεθεί μεταξύ μας και μας απασχολεί και η προσωπική ζωή και η προσωπικότητα των φίλων. Μια παρέα είμαστε άλλωστε.

Αυτή ακριβώς η προσωπική ζωή και η προσωπικότητα που ισοπεδώνεται συχνά στο όνομα της συλλογικότητας. Πολύ σωστά το γράφεις. Εγώ τη βίωσα σε κομματικές γραμμές αυτή την ισοπέδωση και σε τρυφερή ηλικία. Στατιωτάκια που δεν μορούσαμε να αποκλίνουμε (επίκαιρο) στο παραμικρό από την κομματική ηθική του μετέπειτα "μετανοήσαντα" και αποχωρήσαντα συντρόφου.

Ξέρεις, από μικρή με ενοχλούσε ιδιαίτερα να με αντιμετωπίζουν ως μέλος μιας ομάδας. Θα προτιμούσα να θεωρούν ότι η ομάδα συνίσταται και από ένα δικό μου κομμάτι. Όπως με ενοχλούσε η μαρξιστική άποψη περί οικονομικού όντος. Ας κάνουμε τα στραβά μάτια εδώ.

Έτσι Γιώργη καταλήγω να συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου. Τις ξέρω άλλωστε τις σχετικές απόψεις σου. Γι΄ αυτό σου έγραψα ευχαριστώ για τη φιλοξενία. Είναι σπάνιο πράγμα να αισθάνεσαι ελεύθερος, να μην σε περιορίζουν οι άλλοι. Κα σε ευχαριστώ ξανά.

Σε χαιρετώ και σου εύχομαι τουλάχιστον να ξεκουραστείς από αυτά τα σούρτα φέρτα που υποχρεωνόμαστε τούτες τις μέρες, αλλά και να μας φέρεις καμια ιστορία σχετική και πάντα απολαυστική.



Κατερίνα, σου αντεύχομαι και αντεύχομαι. Καλή χρονιά να έχεις.

fractal είπε...

Αχρε Αλέκα. Τι όμορφα που διατυπώνεις παλαιότερες σκέψεις μου πάνω στο "πρόσωπο" ,τον σεβασμό δηλαδή της ιδιαιτερότητας κάθε ανθρώπου..
Στην αρχή αυτη η πρακτική με είχε συνεπάρει. Πίστευα πως έτσι γίνονται όλοι ένα, και άρα πιό δυνατοί.. Έλα όμως που κατάλαβα κάπως γρήγορα (για τα δεδομένα των φοιτητικών χρόνων) πως μπορεί να είναι πιό δυνατό κάτι που έχει χυμούς και δεν σπάζει εύκολα από την ξηρασία... Έτσι σιγά-σιγά αποπέμφθηκα ως άναρχ-. Δεν το μετάνοιωσα. Και μάλιστα όταν διαπίστωσα τα θραύσματα που είχαν απομείνει από τις αποξηραμένες δεσμίδες..

Madame de la Luna είπε...

Αλέκα και να 'ξερες πόσα σκεφτόμουν όσο διάβαζα... Είναι παράξενοι οι δρόμοι ναι, αλλά μερικές φορές σε βγάζουν εκεί που θα ήθελες να πας, αλλά ίσως να μην είχες τα κότσια. Άλλες πάλι σε πετάνε κάπου, απ' όπου δεν ξέρεις αν υπάρχει επιστροφή. Νομίσματα δύο όψεων...

Γιώργο Κάππα και Αλέκα, κάτι παραπάνω γράψατε κι οι δύο εδώ για τον εαυτό σας. Και χαίρομαι που ήρθα εγώ, με τα ξένα μάτια μου και το διάβασα. Σχόλιον ουδέν... Η καρδιά μου χτύπησε πάντως. Κι αυτό νομίζω είναι που θα σας ενδιέφερε να ξέρετε. Σας φιλώ και τους δυό. Καλά να περάσετε ότι κι αν κάνετε αυτές τις μέρες.

Αλέκα είπε...

fractal μου,
είμαστε κι εμείς ιδιαίτεροι άνθρωποι. Έτσι δεν είναι. Μέχρι του σημείου να χαρακτηριστούμε και γραφικοί. Αλλά αυτή είναι και η μαγκιά μας. Και να μην ξεχνάς ότι δεν αποπέμφθηκες. Τους την έκανες να λες. Και τελικά τιμή μας και καμάρι μας και να μας απέπεμψαν με το επιχείρημα ότι είμαστε αναρχικοί.
Σε φιλώ και σε περιμένω εναγωνίως πέριξ της Πρωτοχρονιάς:)


Κυρά του Φεγγαριού μας,
για πολλοστή φορά είχαμε την ίδια σκέψη. Ό,τι πέρασε από το μυαλό σου, πέρασε και από το δικό μου. Και γιαυτό αποφάσισα να γράψω την ιστορία. Να σκέφτεσαι πάντα ότι "όλα αλλάζουν". Έτσι θα δοκιμάσουμε αργά ή γρήγορα και τις δύο όψεις.
Χαίρομαι ιδιαίτερα για τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις μοιρασιές του εαυτού μου. Ένα χτυποκάρδι δεν το συναντάς κάθε μέρα:)
Σε φιλώ και σου εύχομαι τα καλύτερα.

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

καλημέρα

συλλογικοτητα ..ατομικοτητα ...ξερω γω ρε παιδια ..δεν εχω εαυτο για να δωσω ουτε και να υπηρετησω..

δεν μπορω ουτε ετσι ουτε αλλιως..

απλα προβληματικος και μικρομεσαιος

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

επανέρχομαι...

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

suspiria είπε...

όμορφη ιστορία! ώρες ώρες ανακαλύπτεις ότι η αγάπη έχει φωλιάσει σε κάτι παράξενα μέρη που ούτε θα φανταζόσουν.

I LOVE!