23.9.08

Περικλείτωρ



Ο Περικλέτος το ήξερε από μικρός ότι κάποτε θα πεθάνει από το ίδιο το όργανο που τον έφερε στη ζωή. Τι σου είναι το πάθος... έστω και με κάλτσες...

16.9.08

Airbags




Η Γαρουφαλια ειναι μια γυναικα θεωρητικα προχωρημενης ηλικιας. Ο καππα ποτε δεν το σκεφτηκε ετσι βεβαια, γιατι η Γαρουφαλια ειναι πανω απ΄ ολα γυναικα. Στα νιατα της κουμανταριζε ενα μπουρδελο πολυτελειας και ισως γιαυτο το παρατσουκλι της να ηταν Τσατσαγαρουφω.
Ο καππα την παρακολουθουσε από μικρος, οταν εμπαινε ή εβγαινε απο το σπιτι της γωνιας, ανεμιζοντας την τιμη της αναμεσα στα ποδια της. Παντα ηταν περιεργος να μαθει τι γινοταν εκει μεσα. Ετσι μια χειμωνιατικη μερα, παραμονη πρωτοχρονιας σκεφτηκε να χτυπησει για τα καλαντα. Ο μικρος καππα ηταν βεβαιος οτι εκει θα επαιρνε γερο χαρτζιλικι. Τι διαολο; τοσοι κουστουμαρισμενοι τυποι μπαινοβγαιναν. Μαλιστα ειχε παρατηρησει οτι οι τσεπες τους ηταν φουσκωμενες οταν εμπαιναν. Αντιθετα δηλαδη απ΄ οσο οταν εβγαιναν. Εκεινο που δεν ειχε παρατηρησει, μεχρι τη στιγμη που χτυπουσε το κουδουνι, ηταν ότι κι αλλα πραγματα ηταν φουσκωμενα οταν εμπαιναν. Αντιθετα δηλαδη απ΄ οσο οταν εβγαιναν. Αυτο αρχισε να το παρατηρει μετα την επισκεψη του εκει, απο την οποια ενα γερο φιλεμα μπηκε στη δικη του τσεπη. Αντιθετα δηλαδη απο τους αλλους επισκεπτες.

Τα χρονια περασαν και η Τσατσαγαρουφω, η Γαρουφαλια δηλαδη, αποστρατευτηκε. Το σπιτι στη γωνια εγινε ενα ωραιο φωτεινο ψιλικατζιδικο μεσα στο οποιο καποιος μπορουσε να βρει ο,τι εβαζε ο νους του. Ιδιοκτητης του ψιλικατζιδικου ποια αλλη; Η Γαρουφαλια που τωρα στη δυση της ηθελε να ειναι εξω στο φως της μερας και να συναναστρεφεται με ολες τις ηλικιες και τα δυο φυλα. Εξακολουθουσε να ειναι ωραια γυναικα παρολο το γενικοτερο τσαλακωμα και τα κιλα που ειχε αποκτησει με τα χρονια.
Ο καππα σταθερα προσηλωμενος στο ιδεωδες της Τσατσαγαρουφως, ηταν τακτικος πελατης της. Κι εκεινη καθε φορα που τον εβλεπε ασυναισθητα (;) ανοιγε τα ποδια της. Μπορει να ηθελε να του θυμισει οτι η τιμη της κατοικουσε ακομη εκει μεσα. Μπορει να ηθελε να του θυμισει την πρωτη του φορα, μπορει.. μπορει...

Τα καλοκαιρια η Γαρουφαλια ειχε τη συνηθεια να καθεται εξω απο το μαγαζι της στο πεζοδρομιο για να δροσιζεται. Ετσι ενα καυτο απογευμα του Αυγουστου ο καππα τρεκλιζοντας απο τη ζεστη, κατευθυνομενος προς το μαγαζι της την ειδε να ανοιγει και παλι τα ποδια της! «Τι μπουτια» σκεφτηκε… Αυτο βεβαια ηταν και το τελευταιο πραγμα που σκεφτηκε πριν ακουσει εκεινο το δαιμονισμενο θορυβο και αισθανθει να απογειωνεται.
Ενας μαλακας βαρεμενος απο τη ζεστη ή απο τα μπουτια της Γαρουφαλιας, καβαλησε με το αυτοκινητο του το πεζοδρομιο. Ναι, ακριβως την ωρα που περνουσε ο κολασμενος απο τη ζεστη και τις αναμνησεις καππα. Ακριβως την ωρα που η ακολαστη Γαρουφαλια ανοιγε τα ασπρα της μπουτια σαν φτερα γλαρου.
Παρασερνοντας, ο μαλακας, ολα τα σταντς που καμαρωναν στο πεζοδρομιο, με εφημεριδες, παιχνιδια, ξηρους καρπους, πατατάκια και λογιων λογιων πραγματα, σταματησε πανω στον κωλο του αμεριμνου καππα. Μαλλια κουβαρια γινανε όλα! Και τι ατυχια εκεινη τη μερα! Η δυσκοιλιοτητα του, θες απο τη ζεστη, θες απο τα τρεχαματα ηταν στο πικ της. Ετσι η συγκρουση ηταν σφοδρη…

Ο καππα συνηλθε λιγο αργοτερα απο τις φωνες καποιων ανθρωπων που συζητουσαν με ενταση αλλα γελουσαν κιολας. Να ξεχωρισει ακομη τα λογια δεν μπορουσε αλλα ελεγαν κατι ρυθμικα... κατι σχετικα με τον αερα. Ολα ηταν πολυ φωτεινα γυρω του. Μαλιστα μπροστα του διεκρινε και δυο μεγαλες μπαλες. Η πρωτη του σκεψη ηταν οτι βρισκοταν στο Καραϊσκακη και ο θρυλος ειχε βαλει γκολ. Για μερικα δευτερολεπτα ή λεπτα, δεν μπορουσε να υπολογισει το χρονο, η υποψια του γηπεδου εγινε βεβαιοτητα λογω ενος διαξιφιστικου πονου στον κωλο αλλα και μιας φαγουρας στο προσωπο. Ο καππα παντα πιανοταν στις κερκιδες και παντα τον επιανε φαγουρα με τα μαλλινα.. και ειδικα με τα κασκολ…

Ξαφνικα σαν αστραπη φωτισε το μυαλο του η θυμηση του μαλακα, ή μαλλον του αυτοκινητου του μαλακα, να του δινει μια σπρωξια και να απογειωνεται προς τα εμπρος…. «Ναι, αυτο ειναι».. σκεφτηκε, «ειμαι στον παραδεισο, με καθαρισε ο πουστης!».
Όμως η φωνη της Γαρουφαλιας σκεπασε τη σκεψη του.. ερχοταν σαν μελωδια απο μακρια.. σιγα σιγα ξεκαθαρισε:
- Βρε τι κακο μας βρηκε.. το δολιο το παιδι παραλίγο να το ξεπατωσει… Κι εγω η ερημη, μερα που βρηκα να εχω αξυριστα τα μπουτια μου.. και συ κοπελα μου σταματα να τσιμπολογας τα πατατακια και παρε τα βυζια σου πανω απο το παλληκαρι.. το ΄σκασες πια!

Η νοσοκομα τραβηχτηκε, ο καππα ανοιξε τα ματια του και κεινη τη στιγμη καταλαβε οτι αφενος πρεπει να αρχισει να παιρνει καθαρτικο και αφετερου -και κυριως- οτι ανακάλυψε τους ασφαλεστερους αεροσακκους… επιτελους!

πινακας: Joan Miro, A Red Carnation from The Lizard with Golden Feathers, 1971

10.9.08

Room service

Ο καππα προσπαθουσε να βολευτει στην ανετη πολυθρονα κοιταζοντας τη θαλασσα απο το ανοικτο παραθυρο οταν ακουστηκε το χτυπημα στην πορτα. Η πελατισσα του λιγο πριν ειχε παραγγειλει καφεδες. Πριν προλαβει να σηκωθει εκεινη ο καππα πεταχτηκε και βαδισε προς την πορτα.
-Μα τι κανετε εκει Αστυνομε, ψιθυρισε η τυπισσα με εναν τροπο σαν να του ελεγε «καντο».
-Αφηστε κυρια μου, θα παρω εγω τους καφεδες.
Ανοιγοντας την πορτα ειδε τη νεαρη του room service να τον κοιταζει μαλλον εκπληκτη. Τα στηθια της απειλουσαν απο στιγμη σε στιγμη να επιτεθουν στον καππα και να αφησουν εκεινο το σφιχτο πουκαμισο σε λωριδες. Ο αστυνομος συγκεντρωθηκε στους καφεδες. Απο τη μια το παιδικο μουτρακι της υπαλληλου και απο την άλλη η σοβαρη πελατισσα του δεν του αφηναν και πολλα περιθωρια.
-Ενταξει δεσποινις θα σερβιρω εγω, ειπε με υφος που δεν σηκωνε αντιρρησεις.
Κατι μουρμουρισε η μικρη αλλα ο καππα συνεχισε:
- Γκαρσονι ημουν κι εγω αλλωστε . Εχω σερβριρει εγω που με βλεπεις…..
Ακουμπησε το περιεχομενο του δισκου με εναν επαγγελματικο αερα στο τραπεζακι και γυρισε να τον παραδωσει αδειο στο αμηχανο κοριτσι.
Αληθινος τζεντλεμαν ρωτησε την πελατισσα αν θελει γαλα στον καφε φροντιζοντας να εξασφαλισει την απαιτουμενη ποσοτητα στο δικο του αν και τις τελευταιες μερες ειχε παλι αυτα τα προβληματα με τη δυσκοιλιοτητα και περιορισε λιγο τα γαλακτερα.
Εκεινη θυμιζοντας του οτι ο καφες της ηταν ελληνικος και δεν παιρνει γαλα συνεχισε σηκωνοντας τον ριστερο μισογυμνο ωμο της ναζιαρικα:
-Oμως βαλτε λιγο, ευκαιρια ειναι να το δοκιμασω κι αυτό.
Αυτα τα «λιγα» και τα «πολλα» του την ψιλοεσπαγαν του καππα, ειδικα οταν δεν φοραγε τα γυαλια του. Αλλα τι να κανει; απογειωσε το κανατακι ρωτωντας ρυθμικα: «Φτανει; Φτανει;»
Τελικα καταφεραν να συγκεντρωθουν στο θεμα τους ή τουλαχιστον να το ξεκινησουν γιατι η πελατισσα ειχε φροντισει να περιβληθει με εξαιρετικα θερινη αμφιεση πραγμα που ενοχλουσε τον καππα. Η μοιρα του το ειχε να τον προτιμουν οι γκομενες που δεν φορουσαν εσωρουχα. Στην περιπτωση αυτη ηταν σιγουρος. Το μαυρο σορτσακι ηταν απο μονο του εσωρουχο και κεινη η μπλουζα μαλλον με φαρδια ζωνη εμοιαζε παρα με ρουχο...
Ο καππα βολευτηκε στην πολυθρονα μπροστα στη μπαλκονοπορτα, αναψε το τσιγαρο του και πινοντας μια μεγαλη γουλια καφε ρωτησε:
-Λοιπον κυρια μου σε τι μπορω να φανω χρησιμος; ρωτησε ο καππα ριχνοντας κι αλλη ζαχαρη ενω σκεφτοταν: «Το ζαχαρο δεν το γλιτωνω»
-Ακουστε αστυνομε, κατ΄ αρχην θελω να σας πω οτι στηριζομαι στη εχεμυθεια σας. Η φιλη που μου εδωσε τα στοιχεια σας ειναι ενθουσιασμενη απο εσας. Ξερετε αυτα στη δικη μας αθηναϊκη υψηλη κοινωνια διαδιδονται μονο οταν πρεπει και με μονο μεταξυ δυο. Εγω δεν ειμαι γυναικα υπουργου, χεσμενους τους εχω για να σας πω την αληθεια, αλλα οπως καταλαβατε ειμαι η ιδια δημοσιο προσωπο και οποιαδηποτε διαρροη θα εχει αντικτυπο.
-Καταλαβα, καταλαβα, συνεχιστε.. η φιλη σας θα σας μιλησε, φανταζομαι , περι «ταφου».
-Μα ασφαλως γιαυτο το λογο σας καλεσα αστυνομε.. και οχι μονο…
-Δεν ειμαι αστυνομος το ξερετε φανταζομαι και αυτο. Ή τουλαχιστον δεν ειμαι πια, αποκριθηκε ο καππα και μεσα σου σκεφτοταν «λες;»
-Οι τιτλοι μενουν κυριε καππα, απαντησε η τυπισσα επαναλαμβανοντας εκεινο το σκερτσο με τον ωμο της…
-Συνεχιζουμε, ειπε ο καππα, δεν θα τα χαλασουμε εδω, αρχιζοντας να παιζει με το μαξιλαρακι στο πλαι της πολυθρόνας.
Η πελατισσα σταυρωσε τα ποδια της και αφησε να κυλησουν τα χερια της, σταυρωμενα επισης, πανω στα γονατα της. Και τα δεκα νυχια της ηταν βαμενα ενα βαθυ κοκκινο χρωμα που σε αλλη περιπτωση μπορει ο καππα να το χαρακτηριζε και ως υποσχεση. Εσφιξε το μαξιλαρι καθως προσπαθουσε να μην φωναξει τις σκεψεις του.
-Η επιλογη του τοπου συναντησης μας δεν είναι τυχαια αστυνομε, συγγνωμη κυριε καππα ηθελα να πω.
-Μενετε στο εξωτερικο; ρωτησε ο καππα.
-Οχι, οχι στην Αθηνα μενω. Ηθελα όμως να τα πουμε μακρια απο το σπιτι μου… καταλαβαινετε…
-Ασφαλως, παρακαλω…
-Σκεφτηκα λοιπον οτι το προβλημα μου θα γινει περισσοτερο κατανοητο σε αυτην την καμπανα, κοντα στη θαλασσα, ειπε με υφος αναπολησης η πελατισσα, ενω ο καππα αρχισε να φουντωνει στη σκεψη και μονο οτι εκεινο το κωλοκαθαρτικο υπαρχει περιπτωση να δρασει απο στιγμη σε στιγμη.
-Με παρακολουθειται αστυνομε;
-Βεβαια κυρια μου, απλως σας ακουω προσεκτικα και μοιαζω αφηρημενος.
- Λοιπον κυριε καππα εγω χρονια ψαχνω να βρω εναν αντρα καταλληλο για μενα. Εναν αντρα που να με απογειωνει, αλλα τα πραγματα ειναι πολυ δυσκολα. Λεγοντας αυτα σηκωθηκε και εσπρωξε την καρεκλα μπροστα. Ο καππα αισθανοταν πλεον οτι το μαξιλαρι επρεπε να το φερει πιο κοντα του.
- Δεν ξερω αν εχετε καταλαβει κυρια μου, ότι το Γραφειο μου δεν αναλαμβανει τετοιες υποθεσεις, ειπε ο καππα σε μια τελευταια προσπαθεια να επαναφερει τον επαγγελματισμο του.
-Το ξερω αστυνομε, αν με αφησετε να συνεχισω θα καταλαβετε τι εννοω.
-Παρακαλω ειπε ο καππα, προσπαθωντας να αφοσιωθει στον καφε και στο τσιγαρο του.
-Μου αρεσει το κυνηγι...
-Εννοείτε το φαγητό;
-Φυσικα όχι. Μου αρεσει να κυνηγαω αυτο που μου κανει εντυπωση. Δεν με νοιαζει το αποτελεσμα αλλα η διαδικασια.
-Θα ηθελα να γινετε λιγο πιο συγκεκριμενη, ψελλισε ο καππα.
-Τωρα πιστευω οτι βρηκα τον αντρα αυτον αλλα θελω να με βοηθησετε να το διαπιστωσω.
Η κατασταση ειχε ξεφυγει. Ο καππα αισθανοταν οτι η ιστορια ειχε περιεργως κρατησει πολυ. Η γκομενα ηταν αρκετα, εως υπερβολικα εξυπνη, και ο Αστυνομος ειχε πια τη σιγουρια οτι κατι του εκρυβε.
-Ειναι πια επιτακτικη η αναγκη να με βοηθησετε λοιπον τωρα να τον βρειτε ξανα και να τον φερετε κοντα μου, ειπε εκεινη χαϊδευοντας το ποδι του καππα.

Οταν ο καππα φορουσε τα ρουχα του, εκεινη τεντωνοταν νωχελικα και αρπαζοντας τον απο κει που δεν επρεπε του ειπε ναζιαρικα:
-Αστυνομε αυριο θα εχω βαλει βαριες κουρτινες στο σαλονι μου και θα αποφυγεις τα χιλιομετρα.
Ο καππα ακουμπησε στο τοιχο προσπαθωντας να βρει την εξοδο. Οταν εφτασε στο αυτοκινητο σκεφτηκε σφιγγοντας το τιμονι: τελικα εκεινος ο Μπέικον ειχε δικιο «οποιος ξεκιναει από αμφιβολιες καταληγει σε βεβαιοτητες».