27.11.08

Το φουγάρο

Andy Warhol, Sheep


Αυτη τη φορα αφορμη για την ιστοριουλα που ακολουθει αποτελει ο πανικος που εχει δημιουργηθει στη διεθνη πολιτικη σκηνη απο το ταξιδι που σχεδιαζω, και το πιθανοτερο είναι να βρισκεται σε εξελιξη την ωρα αυτη. Ασφαλως και αυτη τη φορα στηριζω τις ελπιδες μου στη συνεργατη μου που εχει αναλαβει να την διανθισει, ελπιζοντας να αποκαταστηθει η φημη των φουγαρων που δεχονται μαζικες επιθεσεις τα τελευταια χρονια απο διαφορους ιδεολογικους χωρους, με μοναδικο σκοπο να τα εξοντωσουν και να τα μεταφρασουν σε κοινουβουλευτικες εδρες.

Θα ημουν κοντα 11-12 χρονων, πανω που αρχισα να ξυριζομαι και να ψαχνομαι γενικως για στριμωξιδια με τα κοριτσια της γειτονιας. Οπως ηταν φυσικο τρελαινομουν να φοραω μακρια παντελονια κατι που εξοργιζε τη μανα μου, αφου επρεπε να ραβει συμπληρωματα στα παντζακια των σορτς μου. Την ιδια εποχη αρχισα να διαμορφωνω και χαρακτηρα πολυ κοινωνικο. Μεχρι ενος σημειου ομως… Οταν αρχιζανε γλεντια και χοροι και μαζευονταν τα σογια ο καππα οπου φυγει φυγει.

Ετσι ενα Πασχα, Μαη μηνα νομιζω επεφτε, αποφασισανε οι γονεις μου να μου κανουν γιορτη εξω με σουβλες και τετοια πραματα που κανουν ολοι τις γιορτες. Οταν το ακουσα, πανικοβληθηκα… τι θα εκανα εγω εκει με ολους αυτους να τρωνε και να πινουν και να χορευουν τοσες ωρες; Ετσι αποφασισα να ανοιξω το μπαουλο που καταχωνιαζα πραγματα για να βρω κατι να ασχολουμαι. Ο χαρτης, την ιστορια το οποιου σας εχω διηγηθει, εξειχε και με προκαλουσε να τον περιεργαστω για χιλιοστη φορα.

Τη μερα λοιπον της γιορτης μου στρωθηκα σε μια πετρα διπλα στο τραπεζι και αρχισα να τον διαβαζω, οταν οι αλλοι ειχαν φτασει πια στο τσακιρ κεφι. Τιποτε.. τα ιδια αποτελεσματα. Ουτε καταλαβαινα τι γινοταν σε αυτο το στρατσοχαρτο. Καποια στιγμη που ειπα να ξεμουδιασω αφησα τον χαρτη κατω στο χωμα. Γυρνωντας ομως πισω ειδα ενα περιεργο πραγμα να κανει πτηση απο το τραπεζι και να καρφωνεται επανω του….

Τελικα δεν ηταν και τοσο περιεργο… απλα συνηθισμενα πραγματα.. ο θειος μου ο Παναγιωτης, καταβροχθιζε το αρνι και στην προσπαθεια του να μην τον δουν και τον κραξουν οι αλλοι, γιατι επασχε απο ζαχαρο, πεταγε το κοκκαλα δεξια και αριστερα. Σηκωνοντας με αηδια το παϊδακι, γιατι παϊδακι ηταν το ιπταμενο αντικειμενο, διαπιστωσα οτι ειχε κανει μια τεραστια λαδια στο χαρτη μου…. Αλλα… αλλα.. μονο καταστροφη δεν ειχε επελθει. Αντιθετα αυτη η λαδια εμφανισε ολα του τα μυστικα. Γραμματα, βελη, περιγραφες ενα σωρο πραγματα. «Αυτο ηταν», σκεφτηκα, «τελος το μυστηριο. Τωρα πρεπει να βρω τροπο να την .. κανω για να μελετησω με ησυχια… τοσα χρονια το περιμενα».

Σηκωνοντας τα ματια μου ειδα οτι ειχε φτασει η ωρα του καφε. Οι αντρες ροχαλιζαν καθιστοι, οι γυναικες γυρναγαν σαν τις σφιγγες μαζευοντας τα λιπη απο το τραπεζι και κατι πιτσιρικια που ειχανε μαζι τους, ουρλιαζαν σαν Ινδιανοι σε επιθεση και ειχαν διαλυσει τα παντα γυρω τους. «Ωραια» σκεφτηκα, «μου φαινεται οτι το πανηγυρι θα τελειωσει σε καμια ωριτσα». Το πανηγυρι ομως τελειωσε πολυ πιο γρηγορα και παλι χαρη στο θειο μου τον Παναγιωτη, ο οποιος ξυπνησε με το στομα του να εχει φτασει στο αυτι του… εγκεφαλικο διαγνωσανε οι γιατροι..

Ετσι εμεινα μονος, εχοντας οσο χρονο ηθελα να οργανωσω την εξερευνηση μου. Το πρωτο πραγμα που ελεγε ο χαρτης ηταν να παω στο παλιο εργοστασιο εξω απο την πολη και να μπω στο φουγαρο του. Αφου περιεγραφε το σημειο απο το οποιο μπορουσες να μπεις μεσα συνεχιζε ετσι: «στην 402η πετρα απο το εδαφος, ανεβαινοντας και μετρωντας αριστερα, υπαρχει χαραγμενη μια φραση. Οποιος καταφερει να τη διαβασει και να την κατανοησει αργα ή γρηγορα θα αλλαξει τη ζωη του».

Πραγματι την επομενη μερα, σχολειο δεν ειχα, καβαλησα το VELANO μου και πηγα στο σημειο που ηταν σημειωμενο. Βρηκα σχετικα ευκολα τη μικρη σιδερενια πορτουλα αν και τα χορτα ειχαν γινει δεντρα. Ητανε ομως βαμενη κοκκινη, σαν τους πυροσβεστηρες, και με τον αερα κουνηθηκαν τα χορτα και φανηκε. Το δυσκολο ηταν να την ανοιξω, αλλα η τρομπα του ποδηλατου μου φανηκε θαυματουργη.

Τελικα, με το πρωτο βημα που εκανα μεσα στον πατο του φουγαρου, εκει οδηγουσε το πορτακι, καταλαβα οτι ηταν ξενοδοχειο για νυχτεριδες και ποντικια και αλλα αηδιαστικα ζωντανα. Τιποτε ομως δεν μπορουσε να με σταματησει. Η σιδερενια σκαλιτσα που οδηγουσε στην κορυφη ειχε σαπισει απο τα χρονια, τις λειπανε και μερικα σκαλοπατια και ισα ισα θα σηκωνε το βαρος μου.. φαινοτανε. Χωρια που τα σκαλια ειχαν γινει κοφτερα σαν μαχαιρια.

Με το ρισκο να φαω το ξυλο της χρονιας μου, ξηλωσα τα προσθετα μπατζακια, τυλιξα με τα πανια τα παπουτσια μου και το κεφαλι μου –ητανε και οι νυχτεριδες βλεπετε- και αρχισα να ανεβαινω μετρωντας τις πετρες αριστερα μου. Μετα απο αρκετες ωρες, κοντευε πια να σουρουπωσει ακουμπησα την 402η πετρα που δεν ηταν αλλη απο την ...τελευταια του φουγαρου. Το κεφαλι μου ηταν ηδη εξω και εβλεπα περα μακρια τη θαλασσα να γινεται ενα πραμα με τον ουρανο.

Τοτε, και με την οξυτητα της ορασης των παιδικων χρονων, διαβασα την εξης φραση: Αυτη ειναι η μοιρα των προβατων: ή κουρεμένα ή ψημενα._

Σημ.: Πριν απο λιγες μερες σε ενα φυλλο των New York Times υπηρχε ενα αφιερωμα στη Νοτια Αμερικη και στις παροιμιες των αυτοχθονων κατοικων. Μια απο αυτες ελεγε: Such is the fate of the sheep: either shorn or roasted.
_

γιωργος καππα

23.11.08

Αποχαιρετιστήρια επιστολή

Δυο πραγματα με κουραζουν πια. Το ενα ειναι να κουραζονται οι φιλοι μου, ειτε απο μενα ειτε απο τριτους, και το αλλο να προσπαθω να γραψω χωρις τονους. Σημερα η μερα δεν προχωρησε καλα. Σημερα ηταν που με κατεβαλε μια απεραντη κουραση προερχομενη και απο τις δυο καταστασεις που σας ανεφερα ηδη, που οπως φαινεται θα συνεχιστουν για καμποσο καιρο.

Ανοιγοντας το πρωι, το e-mail μας, κυριολεκτικα με την τσιμπλα στο ματι, διαπιστωσα οτι ειχαμε και ενα νεο μηνυμα απο τον Γιωργο Καππα το οποιο με εξεπληξε επειδη εφερε τον εξης τιτλο: «Σας χαιρετω και σας παρακαλω….». Ομολογω οτι το ανοιξα με μεγαλη αγωνια να δω τι παιζει.. Αν και στην αρχη πιστεψα οτι προκειται για μια κυριακατικη φαρσα μια και ο φιλος συν-ιστολογος κανει μονιμως πλακες.

Δυστυχως ομως δεν ηταν φαρσα ουτε αποπομπη μας απο το ιστολογιο του –κι αυτο περασε απο το μυαλο μου! Ειναι μια πραγματικοτητα που καλουμαστε να την αντιμετωπισουμε με πονο δακτυλων και ψυχης. Διαβαστε λοιπον τι γραφει και θα καταλαβετε.


Αγαπητοι φιλοι μου,

την Πεμπτη πηγαινοντας στη λαϊκη για τα καθιερωμενα ψωνια, πλησιαζοντας στου μπανανα, για κεινο το ψοφιμι την Ριτσα, γλιστρησα και προσπαθωντας να ισορροπησω αρπαχτηκα απο τον παγκο. Οταν σηκωθηκα ειχε κολλησει στο παπουτσι μου μια εφημεριδα. Τραβωντας την.. ειδα οτι ηταν οι New York Times. Εκει οφειλονταν και ολες αυτες οι αναμνησεις που εβαλα στο video αλλα και η επιθυμια μου να μοιραστω μαζι σας την ιστορια με τη Σοφη.

Απο εκεινη ομως τη στιγμη μεχρι αυτην που σας γραφω το μυαλο μου δεν σταματησε να στριφογυριζει..Ετσι αποφασισα να φυγω μακρια οχι για να ζησω ξανα μοντερνα ζωη αλλα για να αγιασω… Και λεγοντας να αγιασω εννοω να πατησω τα αγια χωματα της μανας γης των επαναστατων…. της Λατινικης Αμερικης. Ειναι μια εμπειρια που επιθυμω οσο τιποτε αλλο. Και τωρα ειναι ευκαιρια.

Σε παρακαλω οσον καιρο λειψω να κρατησετε το blog μου μαζι με τον Κωστα και εγω θα φροντιζω μια φορα την εβδομαδα να σας στελνω ο,τι εχω γραψει, ταχυδρομικα βεβαια αφου στις Ανδεις μονο ταχυδρομο μπορεις να βρεις. Ευτυχως κρατησα τη διευθυνση απο το βιβλιο που μου στείλατε.

Ξερω οτι θα σας κουρασω αλλα ξερω επισης οτι αγαπατε την επικοινωνια και να γραφετε ιστοριουλες. Την Κυριακη το βραδυ θα ειμαι στον Πειραια. Διαλεξα ενα γκαζαδικο να ταξιδεψω στην αρχη μεχρι τη Ναπολη και μετα στους ωκεανους για να εχει χαβαλε… εξαλλου μονο ετσι μπορω να μπω σε βαπορι. Το διαλεξα ομως και εναν ακομη πιο σημαντικο λογο. Εχει ενα ονομα που με προσελκυσε …το λενε Bronx … καταλαβαινετε πιστευω.

Σας ευχαριστω πολυ για ολα
Yours sincerely
γιωργος καππα

Στη συνεχεια αφησε τα emails των φιλων και συντοπιτων του ωστε να επικοινωνησουμε μαζι τους σε περιπτωση που χρειαστουμε κατι και καμια δεκαρια ιστοριες προς ολοκληρωση.

Εμεις το βραδακι φιλοι μου, φτασαμε στον Πειραια και βρηκαμε το γκαζαδικο. Ηταν ενα μεγαλο κοκκινο βαπορι που πραγματι εγραφε επανω με ασπρα γραμματα: BRONX. Πλησιασαμε κοντα στο νερο βλεποντας τον αξιωματικο της γεφυρας και του φωναξαμε να ειδοποιησει τον Καππα. Εκεινος μας κοιταξε με εκπληξη –αληθεια γιατι;- και μας απαντησε σε σπασμενα αγγλικα, αν θελουμε να του μεταφερει κατι … γιατι εχει κλειδωθει στην καμπινα του και ακουει μουσικη.. Του ειπαμε λοιπον να του πει οτι ολα θα ειναι ΟΚ.

Αυτα λοιπον ειχαμε να σας πω σημερα. Ο Καππα την εκανε με ελαφρα .. κυματακια και μας ανεθεσε τη συντηρηση του blog του. Θα δουμε ποσο θα αντεξουμε την αντιγραφη και τη γραφη. Ελπιζουμε να μην τραβηξει πολυ η ιστορια και να λογικευτει. Αλλωστε παντα ειχαμε την πεποιθηση οτι πασχει απο νεανικο …διαβητη. Και τωρα τον εβαλε πανω στην υδρογειο.

Σας ευχαριστουμε προκαταβολικα για τη συμπαρασταση

Υ.Γ. Ξεχάσαμε να σας πουμε οτι καθως το πλοιο σαλπαρε ενα χερι βγηκε απο ενα φινιστρινι και σκορπισε μικρα μικρα χαρτακια. Αν κρινουμε απο ενα δυο που πιασαμε πρεπει να ηταν κομματια απο καποιο φυλλο των New York Times. Μονο που οι λεξεις ηταν υπογραμμισμενες με κοκκινο στυλο.

21.11.08

Μοντέρνα ζωή


Το περασμένο Σάββατο το απόγευμα και ενώ απολάμβανα τον έκτο καφέ της ημέρας, χτύπησε το κινητό μου. Μια φωνή άρχισε να μου λέει διάφορα στην αγγλική γλώσσα. Για μια στιγμή υπήρξε κάποια έκπληξη, αλλά σε ένα δευτερόλεπτο συνειδητοποίησα ότι μου μιλούσε ο επιτετραμμένος της αμερικανικής πρεσβείας Jack Longcock, παλιός φίλος ο οποίος με τιμά ακόμα με την παρουσία του στις διάφορες δεξιώσεις υψηλού επιπέδου που δίνω ενίοτε.
Ο σκοπός του τηλεφωνήματός του ήταν μια πρόσκληση που ήθελε να μου διαβιβάσει εκ μέρους του νεοεκλεγέντος πρόεδρου των STATES, Ομάμπα, για να με ευχαριστήσει για την όποια υποστήριξη τού παρείχα στον δύσκολο και επίπονο προεκλογικό του αγώνα. Εκτός αυτού ο πρόεδρος με προσκαλούσε και σε μια δεξίωση που θα λάβαινε χώρα την Τετάρτη που μας πέρασε, σε κάποιο γνωστό κλαμπ της New York. Δεν το αναφέρω για να μη θεωρηθεί διαφήμιση, στέλνοντάς μου μάλιστα και δυο αεροπορικά εισιτήρια για να μη χάσω έστω και τον παραμικρό από τον πολύτιμο χρόνο μου. Στην αρχή για να είμαι ειλικρινής δίστασα γιατί την Τετάρτη είχα κλείσει ραντεβού με τον παπά της ενορίας μου για να με εξομολογήσει, αλλά μετά τις ευγενικές του πιέσεις και με κάποια επιχειρήματα τα οποία δεν θα ήθελα να δημοσιοποιήσω, επίσης, ο Jack με ανάγκασε να αποδεχτώ την πρόσκληση.
Τη Δευτέρα το πρωί είχα τα εισιτήρια στα χέρια μου και έτσι άρχισα τις προετοιμασίες για το ταξίδι. Αφού σαν συνεπής χαρακτήρας και χριστιανός ενημέρωσα προσωπικά τον παπά και ανέβαλα την εξομολόγησή μου, πήρα τηλέφωνο την ερωμένη μου Λίζα και της πρότεινα να με συνοδεύσει. Εκείνη στενοχωρημένη μου είπε ότι δεν θα μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε μια ειλημμένη υποχρέωση. Συγκεκριμένα θα έδινε μια διάλεξη παγκόσμιου βεληνεκούς στο ανοιχτό πανεπιστήμιο της Osaka της Ιαπωνίας με θέμα «οι τελευταίες εξελίξεις της γλυπτικής τέχνης στη δημιουργία εκ του μηδενός πέους εν στύσει». Συμφώνησα μαζί της ότι η διάλεξη αυτή είναι πολύ σημαντική ευκαιρία για την περαιτέρω εξέλιξη της καριέρας της ως καθηγήτρια μοντέρνας τέχνης και ότι δεν θα έπρεπε να τη χάσει.
Έτσι αναγκάστηκα να ψάξω για κάποιον άλλον που θα μπορούσε να έρθει μαζί μου, για να έχω μια παρέα, βρε αδελφέ στο φινάλε. Σκέφτηκα να πάρω μαζί μου το κατοικίδιο μου, μια μαϊμού, τη Ρίτσα, που φιλοξενούσα τα τελευταία 12 χρόνια στο υπερσύγχρονο από κάθε άποψη εξοχικό μου, αλλά επειδή τώρα τελευταία απέβαλε τα περιττώματα -άθελά της- όπου την έβρισκε η ανάγκη, εκτιμώ λόγω του περασμένου της ηλικίας της, θεώρησα σώφρον να μην την ταλαιπωρήσω με επιπλέον μετακινήσεις.
Έτσι βρέθηκα, προς στιγμήν, σε κάποιο αδιέξοδο, το οποίο έπρεπε να λύσω άμεσα γιατί ο χρόνος με πίεζε αφόρητα. Λόγω χαρακτήρα αλλά και της πηγαίας ωριμότητας που με διακρίνει, δεν δυσκολεύτηκα να βγάλω κάποια άκρη σε όλη αυτή την υπόθεση που είχε δημιουργηθεί.
Μετά από κάποια τηλεφωνήματα σε φίλους και γνωστούς, ο αδελφικός μου φίλος Παντελής, γνωστός και ως Λάμιας, μου πρότεινε να πάρω μαζί τη γιαγιά του. Όταν το πρωτάκουσα έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Του απάντησα «πώς είναι δυνατόν, εγώ ο Κάππα, και με τη φήμη που με συνοδεύει» - τέλος πάντων, δεν θέλω να επεκταθώ επί του θέματος λόγω σεμνότητας - «να παρουσιαστώ σε μια τέτοιου επιπέδου δεξίωση με ντάμα μια σκατογριά 81 χρονών, που φοράει ακόμα το τσεμπέρι γύρω από το πρόσωπό της;».
Ο Παντελής αφού με διαβεβαίωσε ότι η γιαγιά του θα ντυνόταν αναλόγως για την περίσταση, συμπλήρωσε ότι η γριά ήταν μια πολύ μοντέρνα για την ηλικία της γυναίκα, κάτι που με έκανε να δεχτώ, τελικά, την πρότασή του.
Εκείνο βέβαια που σώριασε στο πάτωμα και τα τελευταία ίχνη των ενδοιασμών μου, ήταν η καλοστημένη ερώτηση που μου έκανε: «πόσο θα ζήσει ακόμα ρε μαλάκα; Κάνε το καλό να δει και αυτή για μια έστω φορά στη ζωή της, τη New York Goddem City;». Ήξερε η κουφάλα ο Παντελής ο Λάμιας να με ρίχνει.
Έτσι δέχτηκα να πάρω μαζί μου τη γριά. Στο αεροδρόμιο έπαθα την πλάκα της ζωής μου. Αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ο Παντελής κατέφθασε με μια γριά που το ντύσιμό της μου θύμιζε πουτάνα κάποιου μπορντέλου της περιοχής νοτίως του Σηκουάνα που χρονολογικά ενέπιπτε ακριβώς μετά τη λήξη της διαδικασίας καρατομήσεων των καταπαρεξήγηση αντιφρονούντων, του τότε αντιδημοκρατικού αλλα αποδεκτού από τη μάζα, προσωρινού καθεστώτος.
Το ταξίδι διήρκησε οχτώ ώρες γεμάτες. Κατά τη διάρκειά του όλα κύλισαν φυσιολογικά, χωρίς δηλαδή να συμβεί κάποιο απρόοπτο παρά τις όποιες ανησυχίες μου, ευτυχώς. Η γριά, που το όνομα της ήταν Σόφη, έδειχνε σαν να έκανε τέτοια ταξίδια κάθε μέρα. Πραγματικά με εντυπωσίασε η άνες΄ξ σης να περπατά στο διάδρομο του αεροπλάνου ακόμα και όταν αυτό είχε κάποια έντονα σκαμπανεβάσματα λόγω των καθοδικών ή ανοδικών ρευμάτων. Ούτε και πανικοβλήθηκε όταν κάποιος περίεργος προσπάθησε να κάνει αεροπειρατεία απειλώντας μας, κρατώντας στο ένα χέρι του ένα καλοακονισμένο σουγιά και στο άλλο μια τσατσάρα μεγάλου μεγέθους με ένα δόντι μονάχα, αλλά που γρήγορα αφοπλίστηκε από το έμπειρο και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό για τέτοιου είδους καταστάσεις. Μάλιστα, κατά τη διάρκεια που το συμβάν βρισκόταν σε εξέλιξη, η γριά δεν δίστασε να του προσφέρει κάποιο κουλουράκι με σουσάμι, από αυτά που είχε ζυμώσει η ίδια και τα έφερε μαζί της να τα καταβροχθίζει με το ρόφημα, για να καταπολεμήσει τις πρωινές ξυνίλες του στομαχιού της.
Το απόγευμα της ίδιας μέρας βρισκόμαστε έξω από την έπαυλη όπου ήμασταν προσκεκλημένοι. Αμέσως κατάλαβα ότι κάτι περίεργο συνέβαινε. Δεν υπήρχε ψυχή εκεί γύρω. Για μια στιγμή νόμισα ότι έκανα λάθος στην ώρα και ότι ήρθαμε νωρίτερα απ’ όταν είχε ορισθεί η δεξίωση. Τις αμφιβολίες μου διέλυσε ένας ψηλός ένστολος με τσιτωμένο πρόσωπο που κατέφθασε με ταχύτητα μόλις μας είδε να περιμένουμε, κοιτώντας με περιέργεια τον χώρο γύρω μας.
Μόλις του έδειξα την πρόσκληση, το ύφος του μαλάκωσε και αφού τσέκαρε τη λίστα των προσκεκλημένων που έβγαλε από την κωλότσεπη, με ευγενική φωνή μάς ανακοίνωσε αυτό που παρ’ ευχή υποψιαζόμουν. Ο πρόεδρος Ομάμπα κατά τη διάρκεια του breakfast είχε φάει ένα κομμάτι μπέικον που το είχε φτύσει μια αλογόμυγα, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί εσπευσμένα στο υπερσύγχρονο νοσοκομείο «One step before death, St Peter save you», για τη γρήγορη ανάρρωσή του. Σκέφθηκα να πάω προς το σπίτι του προέδρου να ευχηθώ στην κυρά του τα σχετικά γι΄ αυτές τις περιστάσεις, αλλά αποφάσισα ότι θα ήταν καλύτερα, μια και δεν είχαμε και πολλές μέρες μπροστά μας για την επιστροφή, να ξεναγήσω την Σόφη στο αγαπημένο μου Bronx.
Κατά τη διάρκεια της ξενάγησης πέρασαν από μπροστά μου όλα τα χρόνια που έζησα εκεί, κάτι που μου δημιούργησε μια μελαγχολική νοσταλγία. Η Σόφη, η γριά δηλαδή, το αντιλήφθηκε αυτό και περιόρισε τις ερωτήσεις που αυτή θεώρησε άσκοπες, για να μη με αποσπάσει από τις αναπολήσεις μου. Το εκτίμησα πολύ, και γι’ αυτό το λόγο κατευθυνθήκαμε στο διάσημο καφέ «O’brians corner» για να γευτεί τα επίσης διάσημα donuts του. Καθίσαμε στον ειδικά διαμορφωμένο υπαίθριο χώρο του καταστήματος. Η Σόφη παρατηρούσε με το στόμα ανοιχτό την Ocean boulevard που απλωνόταν, πραγματικά, μπροστά στα μάτια μας σε ώρα αιχμής. Εγώ την κοίταζα και απολάμβανα το ύφος της, ίσως και με κάποια εγωιστική δόση του στυλ «είδες γιαγιά που σ΄ έφερα;», μέχρι που η Σόφη άνοιξε το στόμα της και είπε αυτό που με έστειλε αδιάβαστο.

«Καλά παιδί μου Κάππα, όλα αυτά τα μυρμηγκάκια που τρέχουνε σαν τρελά δεξιά και αριστερά.... γαμάνε καθόλου;»

Αφιερώνω στη Σόφη το παραπάνω βιντεοκλιπάκι.

12.11.08

Στρώμα ζωής


Περασαν κιολας 2 μηνες απο κεινη την αποφραδα μερα που ο καππα επεσε θυμα τροχαιου ατυχηματος. 60 μερες και 60 νυχτες στο κρεβατι του πονου, του δοθηκε η ευκαιρια να κανει σχεδια για το μελλον του... οχι μονο σαν ιδιωτικος αστυνομικος αλλα και σαν αντρας. Η αληθεια ειναι οτι μετα την περιπετεια που ειχε με την πελατισσα του ειχε προσανατολιστει να αραξει επιτελους. Ο,τι δηλαδη σκεφτοταν τη στιγμη ακριβώς που προσγειωθηκε στα ευλογημενα μπουτια της Γαρουφαλιας.

Τις μερες αυτες του δοθηκε η ευκαιρια να αναπολησει και τα παιδικα του χρονια. Αφορμη γιαυτο σταθηκε το μεγαλο στρωμα, τετραγωνο σχεδον, στο οποιο ξεκουραζε κυριολεκτικα το ταλαιπωρημενο του κορμι ολο αυτον το καιρο. Ενα στρωμα που ομοιο του δεν ειχε ποτε. Ενα στρωμα που το θυμισε πως ξεκινησε να επιλεγει μονο παραξενους και ριψοκινδυνους ρολους στη ζωη του. Γιατι ολα απο ενα στρωμα ξεκινησαν. Καποτε…

..τοτε που ο καππα, πιτσιρικας, συνηθιζε να εξαφανιζεται απο προσωπου γης χωρις κανεις να ξερει που κρυβοταν. Στην αρχη τον βοηθουσε πολυ το ποδηλατο, το VELANO, που του χαρισαν απο την πωληση της μασελας. Μετα ομως οι δικοι του εχοντας ειδοποιησει ολο τον κοσμο τον εβρισκαν με την πρωτη. Μια μερα λοιπον στην προσπαθεια του να ξεφυγει απο τους διωκτες του πηρε ανοιχτα τη στροφη και προσγειωθηκε στην πορτα ενος τζιπ! Τα μουστακια και τα υγρα παχουλα ματια του χωροφυλακα που το οδηγουσε, γιατι το τζιπ ηταν της χωροφυλακης, δεν του εδωσαν και πολυ περιθωριο να σκεφτει τον πονο στο αριστερο του γονατο. Με στραβωμενο τιμονι, γδαρμενο ποδι και την τσαντιλα να τον πνιγει, ξανακαβαλησε το οχημα των αποδρασεων του και οπου φυγει φυγει. Δυστυχως ομως η μερα δεν ηταν ταξιδιαρικη και ο χωροφυλακας σκοπευε να τον φερει στο εκτελεστικο αποσπασμα. Ετσι οταν τον εβγαλαν απο ενα βουνο ασβεστη, στο οποιο κατεληξε εξω απο το σπιτι του τρελο-Τζιμη, οχι μονο εφαγε της χρονιας του αλλα τεθηκε και σε κατ΄ οικον περιορισμο… κατι που ο καππα μισουσε.

Την τριτη μερα το απογευμα, η γιαγια του, χωρις να φοβαται πια μην της πεσει η μασελα, τσαπιζε τις τριανταφυλιες. Ο καππα την πλησιασε απο πισω για να την παρακαλεσει να τον αφησει να βγει εξω.. ή μαλλον για να της πει οτι θα βγει εξω. Εκεινη ομως δεν τον ακουγε, απο τις τσαπιες που σφυριζαν στον αερα σαν γερμανικες βομβες, κι εκεινος τοτε θεωρησε καλο να τη σκουντισει στα οπισθια… Αυτο που ακολουθησε δεν περιγραφεται με λεξεις. Η γιαγια προσγειωθηκε στις τρανταφυλλιες με τα μουτρα και τα χερια τεντωμενα και οταν σηκωθηκε αρχισε να τον κυνηγαει καταγραντζουνισμενη και ματωμενη. Τον κυνηγουσε κανα μισαωρο, σαν τον Τζερονιμο με το τομαχοουκ, μεχρι που ο καππα της ξεφυγε! Χωθηκε στο δωματιο της απο το παραθυρο και συρθηκε κατω απο το ιδιο το κρεβατι της, χωρις εκεινη να αντιληφθει τιποτε. Εκει στριμωγμενος μεταξυ τοιχου και πατωματος και με τη σιγουρια οτι το βολαν απο το καλυμμα τον έκρυβε για τα καλα, τον πηρε ο υπνος.

Ξυπνησε απο την τσιριχτη φωνη του χωροφυλακα που ελεγε και ξαναλεγε οτι δεν μπορει πια να ασχολειται με αυτο το βρωμοπαιδο και να τον ψαχνει ακομα και μεσα στο σπιτι του, ενω οι δικοι αλαλαζαν το ονομα του λες και εψαχναν χαμενο σκυλο. Τα πραγματα σκουρυναν οταν ο καππα ειδε τα παπουτσια του χωροφυλακα, να πλησιαζουν το ντιβανι. Ακομα δεν μπορει να ξεχασει το αισθημα που ενιωσε. Ο καππα νομιζε οτι οι χωροφυλακες φορουσαν τοσο μυτερα παπουτσια για να λειωνουν … παιδακια στη γωνια. Μεγαλωνοντας εμαθε οτι ο σκοπος τους ηταν πολιτικος.

Σκυβοντας ο χωροφυλακας τραβηξε το βολαν και δεν ειδε τιποτα... ο καππα ειχε πιαστει απο το σομιε και ειχε γινει ενα μ΄ αυτον. Τοτε, αυτα τα κρισιμα δευτερολεπτα, ηταν που παρατηρησε μια σχισμη στο στρωμα. Χωρις να χασει χρονο εχωσε βαθια στο μπαμπακενιο στρωμα το μικρο του χερι, που περναγε ανετα απο τα τετραγωνα του σομιε, και ψαχουλευοντας επιασε κατι σκληρο σαν χαρτονι. Τραβωντας το εξω διαπιστωσε οτι ειχε να κανει με ενα παλιο χαρτι. Τοσο παλιο που δυσκολα ανοιγε. Κρατωντας το σομιε με το ενα του χερι, ιδρωμενος απο την αγωνια του, αφησε το σωμα του να πεσει μαλακα στα πλακακια. Το δωματιο ηταν αδειο πια. Βαζοντας μεσα απο τη μπλουζα του το χαρτι ανεβηκε να συνεχισει ... τον υπνο του στα σκεπασματα της γιαγιας που μοσχοβολουσαν λεβαντα.

Ομως πριν ακομη αποκοιμηθει, εκεινη εκανε εισβολη στο δωματιο, αυτη τη φορα τυλιγμενη με γαζες σαν αιγυπτιακη μουμια. «Αγορακι μου εδω εισαι; μας λαχταρησες», μονολογησε χαϊδευοντας το κεφαλι του καππα που εκανε τον ψοφιο κοριο. «Αχρηστοι χωροφυλακοι», συνεχισε, «αλλα τι περιμενεις; μια στολη βαλανε και νομιζουν οτι γινανε καποιοι.. αχ! που ΄ναι εκεινες οι εποχες που το βαζανε στα ποδια..».

Οι μερες περασαν, τα πραγματα ηρεμησαν και ο καππα εγινε σπιτογατος... για εναν παλιο χαρτη. Γιατι αυτο αντικρισε οταν ανοιξε το στρατσοχαρτο. Εναν χαρτη χωρις λεξεις ... μονο με κατι παραξενα συμβολα. Κι ετσι που ηταν τετραγωνος και με αγνωστους τοπους χαραγμενους πανω του, ο καππα δεν καταλάβαινε καν που πεφτει ο βορρας. Περασε πολυς καιρος για να προσανατολιστει και να καταλαβει τι του δειχνει ο χαρτης… κι ολα αυτα χαρη σε ενα στρωμα….
______
Απο τον Γιωργο Καππα και την Αλεκα, με ευχαριστιες στην madame de la luna και στον busy bee για την υποστηριξη της ιδεας της συνεργασιας.

8.11.08

Η μασέλα του Γερμανού

... λαμβανοντας ως αφορμη τον τρομο που δημιουργησε η μασελα του βιντεο στην προηγουμενη αναρτηση μου στ- φρακταλ, θα σας διηγηθω μια μικρη ιστοριουλα που μου συνεβει πριν απο καμποσα χρονια. Στηριζω ολες μου τις ελπιδες στο αισιο τελος της, ελπιζoντας να αποκατασταθει η παρεξηγημενη εικονα που εχει η μασελα στα ματια των περισσοτερων απο εμας.

Πρεπει να ημουνα 6,5 χρονωνε, μικρουλης δηλαδη,οταν επαιζα μπαλα μαζι με καποια αλλα παιδια σε μια αλανα που βρισκοταν καπου κοντα στο σπιτι μου. Επανω στην ενταση του παιχνιδιου λοιπον σηκωσα το ποδι μου να σουταρω την μπαλλα αλλα βρηκα αερα, μεαποτελεσμα λογω ελλειψης κορδονιων το παπουτσι να φυγει απο τη θεση του και αφου διεγραψε μια μεγαλη καμπυλοειδη τροχια να χαθει κατω απο κατι ψηλα ακανθωδη χορτα.

Πηγα το λοιπον να πιασω το ιπταμενο παπουτσι μου γιατι λογω οικονομικης υφεσης -καλη ωρα- της τοτε εποχης δεν ειχα την πολυτελεια να το θυσιασω στον βωμο του φοβου που μου προκαλουσε η παρουσια των επικινδυνων αγκαθων για τα τρυφερα ποδαρακια μου. Αφου καταφερα, κουτσα στραβα, να περασω τις αγκαθες, το ματι μου επεσε το σημειο που ηταν προσγειωμενο το παπουτσι. Απλωσα το χερι να το πιασω και προς μεγαλη παιδικη εκπληξη ειδα να βρισκεται διπλα του ενα παραξενο αντικειμενο, γκριζου χρωματος, απο το οποιο προεξειχαν κατι καταλευκα εξωγκωματακια, απροσδιοριστα σχηματικα.


Με το ενα χερι επιασα το παπουτσι και με το αλλο αυτο το περιεργο αντικειμενο. Παρα το νεαρο της ηλικιας καταλαβα οτι ηταν μια μασελα. Την περιεργαστηκα μερικα λεπτα και εφυγα τρεχοντας προς το σπιτι για να τη δειξω στους δικους μου. Ημουν σιγουρος οτι ανηκε σε καποιο ζωο. Μολις την εδειξα στη μαννα μου εφαγα μια σβουριχτη φαπα ρωτωντας με ταυτοχρονα τι δουλεια ειχα να ανοιγω ξενους ταφους στο νεκροταφειο. Αφου της ειπα που τη βρηκα μου ειπε να φωναξω τον παπα να του τη δειξω και αφου την ευλογησει και πει τις σχετικες ευχες να παω να τη θαψω εκει ακριβως που τη βρηκα.


Η μασελα τελικα ανηκε σε καποιον ανθρωπο. Εγω, φυσικα δεν την ακουσα και τη φυλαξα καλα καπου που μονο εγω γνωριζα χρησιμοποιωντας τη για κουμπαρα. Για να μη μακρυγορω και σας κουραζω, μετα απο μερικα χρονια οταν η γιαγια μου προσπαθωντας να καθαρισει την τουρκικη τουαλετα που χρησιμοποιουσε, ανοιγοντας το στομα της για να παρει τον σχετικο αερα λογω της εντονης οσμης των προιοντων που μολις ειχε αφησει να πεσουν απο τα οπισθια της, επεσε στο βαθος του βοθρου η δικη της μασελα με αποτελεσμα να μη μπορει να πει το θου.


Μεχρι τοτε ειχε γινει πια γνωστο σε ολους οτι διατηρουσα ακομα εκεινη τη μασελα που ειχα βρει παρα τις εντονες διαμαρτυριες της μανας μου. Ηρθε λοιπον η γιαγια μου και αφου με παρακαλεσε μου ζητησε τη μασελα για να τη χρησιμοποιησει, μεχρι να παρει τη θεση του πεθαμενου απο συγκοπη καρδιας ταχυδρομου καποιος αλλος, που θα της εφερνε τη συνταξη, ετσι ωστε να μπορεσει να παρει μια κανονικη μασελα, μετρημενη με ακριβεια απο μασελοποιο αναλογη με τις διαστασεις του κατω σαγονιου της.


Τελικα βολευτηκε με αυτη που της εδωσα και η συνταξη της εμεινε και αληθινη μασελα ειχε. Φυσικα το γεγονος δεν εμεινε κρυφο. Πηρε μαλιστα τετοια εκταση, που καποια μερα μια γρια γερμανιδα κατεφθασε απο το εξωτερικο υποστηριζοντας οτι η μασελα ανηκε στον σκοτωμενο ηρωα αλεξιπτωτιστη συζυγος της. Η γιαγια μου την ειχε τοσο πολυ βολευτει που ελεγε πως μονο πεθαμενη θα της την παρουν απο το στομα. Τελικα η γρια γερμανιδα αφου της εδωσε 67 λιρες αγγλιας την επεισε και της την εδωσε. Με τα λεφτα αυτα αγορασε μια καινουργια τελευταιας τεχνολογιας μασελα, σε μενα πηρε ενα ποδηλατο τυπου VELAMOS, στη μανα μου ενα ζευγαρι παντοφλες κινεζικου τυπου, και στον πατερα μου ενα παντελονι σενιο απο εγγλεζικο κασμιρι με την προυποθεση βεβαια οτι θα το φορεσει και στην κηδεια της για να την τιμησει αναλογα.


Ο μοναδικος που εμεινε παραπονουμενος απ' ολη την ιστορια ητανε ο παπους μου, ο οποιος απο την ημερα εκεινη και μετα συνεχεια διαμαρτυροταν για καποια ελαφρα τσιμπηματακια που του δημιουργουσε στο πεος η καινουργια μασελα, κατι που δεν τα ειχε με τη μασελα του πεθαμενου γερμανου.