25.12.08

Άστεγη αγάπη



Ηταν χτες. Το μεσημερι ειχε περασει ωστοσο ο ηλιος ειχε την τιμητικη του ακομη. Η τουλαχιστον ετσι νομιζε. Το κρυο ηταν τσουχτερο. Τα ασθενοφορα μαλλον τα ειχαν προγραμματισει στην πορεια του δικου μας νοσοκομειου. Σε καποιο διαλλειμα μαλιστα κοιταζοντας αφηρημενα απο το παραθυρο τα δεντρα και τα οχηματα των ατυχων «πελατων» μας να τρεχουν το ενα πισω απ΄ τ΄ αλλο, προς στιγμην ξεχαστηκα και νομιζα οτι βρισκομουν σε επαρχιακη πολη χωρις στρατοπεδο την 28η Οκτωβριου, οταν αντι αλλων αρματων παρελαυνουν τα ασθενοφορα. Αρματα ειναι κι αυτα. Δεν ειναι ομως εθνικη γιορτη, ουτε παρελαση. Ειναι Χριστουγεννα και μαλλον η μερα προσπαθουσε να μας πεισει γι΄ αυτο. Ματαιως βεβαια.

Ο διαδρομος ηταν γεματος. Καθε ανθρωπος και μια καρεκλα, ενα φορειο, ενα αγκαζε. Καθε ανθρωπος κι ενα χαρτι. Οι ωρες ειχαν περασει και η γνωστη αρρωστη μυρωδια πλανιοταν παντου. Η αληθεια ειναι οτι μου ειχε λειψει τον τελευταιο καιρο. Μαζοχισμος του υγειονομικου ειναι αυτο. Καθε τι εκει μεσα παλευε να φωτισει και κατι. Τα φωτα τα σκοτεινα προσωπα, τα μηχανηματα τα αποκρυφα του οργανισμου, οι γιατροι την παθηση και ολοι μαζι τη στραβομαρα μας και ενιοτε την αναλγησια μας. Βλεπετε τα νοσοκομεια τις γιορτες και τα καλοκαιρια εχουν την εξαιρετικη ιδιοτητα να μεταμορφωνονται σε παρκινγκ γεροντων.

Ο Νικος εφερε εναν μπογο σε ενα καροτσι. Ετσι νομιζα τουλαχιστον στην αρχη. Πλησιαζοντας διεκρινα οτι κατω απο τα ρουχα και τις σακουλες κρυβοταν ενας ανθρωπος. Η τυπικη περιπτωση του παγωμενου αστεγου. Τον βρηκαν, τον εφεραν και μαζι με αυτον κι ολο το σπιτικο του. Την κουβερτα, και τα διαφορα απαραιτητα για τη διαβιωση σε παγκακι, παραχωμενα σε ναϊλον σακουλες. Ο φουκαρας ειχε σιγουρα να πλυθει πολλους μηνες και η μυρωδια του ηταν αποπνικτικη. Μονος του ηταν, βοηθητικο προσωπικο δεν εχουμε, οποτε αρχισε η επιχειρηση αφαιρεσης ρουχων. Πολλα χρονια αναρωτιεμαι πως τους εξεταζουν κλινικα αυτους τους ανθρωπους. Τελικα εχω καταληξει οτι απλα δεν τους εξεταζουν.

Βγαλε, βγαλε ρουχα ο Νικος αποκαλυψε ενα μικροσωμο ανθρωπο που μας κοιτουσε με ευγνωμοσυνη. Και κεινο που με ικανοποιουσε περισσοτερο ηταν οτι ευγνωμονουσε περισσοτερο εμενα παρα τον Νικο που τον παλευε μιση ωρα. «Νικο, σου εχω εξηγησει κι αλλες φορες οτι εδω μεσα δεν πρεπει να φοραμε ασπρη μπλουζα. Ειδες εμενα που φοραω τη φορμα μου οτι με εχει συμπαθησει περισσοτερο;». Πραγματι τα περισσοτερα καργιολικια στο νοσοκομειο τα εχω εισπραξει φορωντας την ασπρη μπλουζα. Ειναι κατι αναλογο με τα ΜΑΤ και τους εξαγριωμενους πιτσιρικαδες.

Η εξεταση ολοκληρωθηκε μετα χιλιων κοπων και βασανων, μια και ο ασθενης ειχε την ταση να … φυγει. Οταν επιτελους τελειωσαμε τον ρωτησα γιατι θελει να φυγει αφου εκει ηταν ζεστα και φιλικα. Θα ετρωγε, θα πλενοταν, θα κοιμοταν και θα περναγε το κρυο. Τοτε ηταν που ακουσα τις φωνες απεξω. «Που ειναι; που τον εχετε;» μια φωνη απο το πουθενα απροσδιοριστου φυλου και ηλικιας. Βγαινοντας εξω ειδα μια παχια γυναικα με αμετρητες ναϊλον σακουλες στα χερια, και μια κουβερτα στην πλατη. Τα δακρυα κυλουσαν στα μαγουλα της οσο πηγαινοερχοταν στο διαδρομο φωναζοντας. Αληθεια κλαινε οι αστεγοι; Δεν τον ειχα παρατηρησει ποτε μεχρι σημερα. Δεν μου ειχε ξανατυχει. Συνηθως σε κοιτουν με εκεινο το απλανες βλεμμα σαν να σου λενε: «Κακομοιρη, εγω σε εχω γραμμενο…»

Ηταν η συντροφος του, επισης αστεγη, που ποιος ξερεις πως καταφερε και ακολουθησε το ασθενοφορο. Σημασια εχει οτι ηρθε και οτι ηταν εκει. Εκεινος την ακουσε και ξεθαρρεψε. Εκεινη αφου βεβαιωθηκε οτι ο ανθρωπος της ηταν σε καλα χερια αρχισε καθε φορα που με εβλεπε, περιμενοντας τη διαγνωση, να μου ζηταει ποτε καραμελα και ποτε τσιχλα για να του τη δωσει να τον γλυκανει! Απιστευτο σκεφτηκα…

Πλησιασα τοτε τον ασθενη μας και του ειπα:
«Ξερετε κυριε ποσοι ανθρωποι θα σας ζηλευαν;»
«Εμενα;» μου απαντησε με ολοφανερη την εκπληξη
«Ναι, εσας. Μπορει να μην εχετε σπιτι, να μην εχετε ρουχα ή φαγητο, ομως εχετε εναν ανθρωπο να σας νοιαζεται και να σας αγαπα»
«Μα γι΄ αυτο πηγα να ζησω στο δρομο, γι΄ αυτο! Στο σπιτι μου που τα ειχα ολα δεν ειχα εναν ανθρωπο»
«Και τωρα; Τωρα που τον βρηκατε γιατι δεν γυρνατε στο σπιτι σας μαζι; Γιατι να ταλαιπωρειστε ετσι;»
«Γιατι αυτο που μας ενωσε ειναι ο δρομος, οτι δεν εχουμε σπιτι, και πρεπει να μεινουμε ετσι … για να νοιαζεται ο ενας τον αλλον» μου απαντησε και με εστειλε .. αδιαβαστη.

Φευγοντας για την κλινικη ειδα την αστεγη κυρια να κραταει ολες τις σακουλες και τις δικες του και τις δικες της. Περιμενοντας το ασανσερ της δοθηκε ο χρονος να ψαχουλεψει και να βγαλει ενα κατσιασμενο, πλην στολισμενο, μικρο ελατακι, απο αυτα που πετανε οι τραπεζες και τα γραφεια στα σκουπιδια μετα τα Χριστουγεννα, και τιναζοντας το για να το κανει να φουντωσει εσκυψε στην καρεκλα του καλου της του το εδειξε και του εσφιξε το χερι. Κι εκεινος της χαιδεψε μια τουφα που εξειχε απο το κασκολ της με τοση τρυφεροτητα….


Καλα Χριστουγεννα σε ολους


Γιωργη σε ευχαριστω για τη φιλοξενια

15.12.08

Του κλώτσου και του μπάτσου


Μεχρι τωρα, δεν ειχαμε τετοια σοβαρα ατυχηματα (που λεει ο λογος). Δεν μας ειχε μολυνει τοσο πολυ ο Μαης του '68. Κατα τη γνωμη μου, αυτο χρειαζεται ψυχιατρικη προσεγγιση. Ξαφνικα, καποιοι απροσαρμοστοι κανουν ενα πραξικοπημα. . . χωρις να εκφρασουν το συνολο των εργατων, των συνδικατων.

Για να μιλησουμε σωστα τωρα. Τι σχεση εχει αυτο με την παλη των ταξεων; Τι δουλεια εχει το λεξιλογιο του 19ου αιωνα; Περασε η εποχη της εκμεταλλευσης. . . που κατηγγειλαν ο Μαρξ και ο Ενγκελς. Κανεις δεν βλεπει οτι η ιστορια των τελευταιων 145 χρόνων. . . προκαλει μεγαλη απογοητευση.

Φιλοσοφοι επηρεασμενοι απο τη μαρξιστικη εμπνευση… κριτικαρουν την καταναλωτικη κοινωνια… ενω τα τελευταια 70 χρονια, ο κομμουνισμος κι οι κολεκτιβες. . . και οι διαφοροι περιεργοι σοσιαλδημοκρατες δεν μας προφυλασσουν απο την εκμεταλλευση και την αποξενωση.

Η λεξη ''επανασταση'' δεν σημαινει τιποτα σημερα. Οι βιομηχανικες χωρες αυξησαν το κατα κεφαλην ετησιο εισοδημα τα τελευταια 125 χρόνια, σε σχεση με τις αρχες του 20ου αιωνα. . . μεχρι το 1945.

Οι εργατες, και ιδιως οι μισθωτοι επαιξαν σημαντικό ρόλο. . . χωρις να εμφανιζονται ως κοινωνικη ταξη. Φτασαμε απο την εξελιξη στην επανασταση. Προκειται για μια μορφη συνεργασιας των ταξεων. . . για τη διαμορφωση μιας κοινωνιας βιομηχανικης και αστικης. . . φορτισμενης απο την αναζητηση για σταθερη υλικη προοδο. . . που σημαινει την απελευθερωση της καθημερινης αναγκης. . . και την καρτερια που συνοδευει αυτα τα πιστευω.

Δεν λεω οτι η δικη μας κοινωνια θα το χρεωθει ως παθητικο. Η εντονη συνεργασια και η επιθετικοτητα. . . που συνοδευουν τη θεληση για αποτελεσματικοτητα. . . μπορει να διαμορφωσουν ενα λιγοτερο ανθρωπινο συνολο. . . και να πληγουν οι πιο αδυναμοι. Ισως η εννοια της κατοχης αγαθων να αδικει καποιους. Ισως η συσσωρευση απολαυσεων να δημιουργει περισοτερους ακαρδους.

Πρεπει να βρεθει μια ισορροπία. Αλλοι τη βρισκουν. Αλλοι θα τη βρουν, αφου υπαρχει μεσα τους μια ισορροπια, μια ευκολια προσαρμογης, αφου εχουν την ταση. . . να ειναι καθησυχαστικοι απεναντι στα γεγονοτα της ζωης.

Γιατί θελετε να επανελθω στα σημερινα γεγονοτα; Ηταν απλως μια σπιθα. Γνωριζουν οτι δεν συζητω κατω απο απειλες. Ολα θα μπουν σε ταξη. Εχουν ηδη μεριμνησει γι αυτο. Ελπιζω να προλαβω το αποψινο δειπνο. Δεν περιμενα οτι ηταν τοσο βλακας το αφεντικο. Καπου με απογοητευσε.

Τι περιμενες δηλαδη; Η πλειοψηφια των συνδικατων ανηκουν στην Εργατικη Συνομοσπονδια. Σιγουρα δεν είχε προβλεφθει κατι τετοιο.

Τι πιστευω; Η κατασταση είναι σοβαρη. Σε μια περιοδο όπου επιτευχθηκε συνδικαλιστικη ενοτητα. . . για την υπερασπιση των ζωτικων ζητηματων των λαϊκων συνειδησεων. . . σε μια περιοδο οπου οι εργατοπατερες θα συζητουσαν με τη διευθυνση. . .ηρθε αυτό το χτυπημα… από μια ανευθυνη μειοψηφια. . . κατι που δε θα διστασει να καταγγειλει η Συνομοσπονδια.

Τέτοιες προβοκατσιες εξυπηρετουν συμφεροντα της εργοδοσιας. Ειμαι πολυ ικανοποιημενος, γιατι ετσι μπορουν να ισχυριστουν. . . οτι δεν γινονται διαπραγματευσεις κατω απο απειλη. . . και οτι είναι δικαιολογημενη η αδιαλλαξια τους.

Δεν θα μου πειτε εμενα τωρα, που ειμαι 8 ώρες στη πριζα, οτι γι' αυτο το λυπηρο γεγονος ευθυνονται 2-3 ξαναμμενοι. . . κατι που ειχαμε σημειωσει εξαλλου κατα την επιτηρηση μας!

Στο κοινωνικο εργατικο γιγνεσθαι, οπως και αλλου. . . ευθυνεται η πλειοψηφια των εργατων. Βλεπουμε καθαρα το ρολο των προβοκατορων. Το προβλημα των βιομηχανικων τροφιμων είναι πολυπλοκο. Εχει αναστατωθεί η δομη των βιομηχανιων. Η τροφοδοτηση συμπυκνωνεται.

Ο σκοπος της εργοδοσιας ειναι απλος. Να υπαρχει σε καθε κλαδο μια ή δυο επιχειρησεις. . . που θα ειναι ικανες να κανουν τζιρο δισεκατομμυρια ευρω. Αυτοι οι κυριοι στοχευουν πιο μακρια. . . στους 290 εκατομμυρια καταναλωτες που αντιπροσωπευουν. . . τις χωρες-μελη της Ευρωπαϊκης Ενωσης.

Και βεβαιως, οι τραπεζες συμφωνουν. Η χρηματοοικονομικη εταιρεια Bacalex του Σουεζ βουταει στο γιαουρτι. . . και ο Down Jones στη μουσταρδα και στο μελοψωμο. Οταν υπαρχει κερδος, κανεις δεν αγνοει καποιον τομεα. Και πιστεψτε με, υπαρχει κερδος!

Στα 40 τελευταια χρονια, αυξηθηκε η παραγωγικοτητα κατά 88,5%. . . Μη νομιζετε οτι ο μισθος μας ακολουθει το ρυθμο της παραγωγης ή ακομα λιγοτερο, την αυξηση του κερδους ανα βαρελι. Αυτο που λεμε εμεις ειναι. . .οτι η Συνομοσπονδια δεν επιβαλλει μια συλλογικη στρατηγικη. . . που θα κανει δυνατη την υπογραφη διακλαδικων σχεδιων που θα συμπληρωνονται απο επιμερους συμφωνιες σε καθε κλαδο.

Δεν θα υπαρξει οριστικη λυση στις αναγκες. . . και στις προσδοκιες των εργατων κατω από αυτο το καθεστως. Μια μειονοτητα μεγαλοκαπιταλιστων επιβαλλει τον δικο της νομο. . . το μονοπωλιακο κερδος. Για να λειτουργησει μια κοινωνικη και λαϊκη πολιτικη. . . πρεπει να αποκατασταθει στη χωρα μια πραγματικη δημοκρατια.

Κι αυτο μπορει να γινει μόνο με μια κυβερνηση λαικης ενοτητας που θα συσπειρωσει την πραξη τους χειρωνακτες εργατες. . . και αυτους του πνευματος, των πολεων και της επαρχιας. . . πιστους και αθεους, το συνολο οσων υποφερουν. . . απο την ασφυκτικη εξουσια του μονοπωλιακου κερδους.

Ολοι βριζονται μεταξυ τους, μερικοι χωρις να ξερουν γιατι. Δεν πιστευω τιποτα τελικα. Παλια, οι συνδικαλιστες εβριζαν ολο τον κοσμο. Τωρα, είναι για γελια. Και ολα θα ξεφουσκωσουν. Και μετα, θα γελαμε.

Θελω να παω να κατουρησω. Σκατα και ξανα σκατα! Παρακαλω, καποιο επιπεδο Καππα αρχιδι! Ειναι η δικαιη παλη του εργατη. Με συγχωρειτε, αλλα θελω να κατουρησω.

Καθαρματα! Αλητες! Σαδιστες! Ολη αυτη η μιζερια και τα λιγοστα χρηματα στο καρνε. Βαρεθηκα, λοιπον, και μου 'ρθε να τραγουδησω. Αριστεριστικα τραγουδια.
''Εμεις φταιμε, δεν εχουμε επιθυμια να πολεμησουμε''. . .

Κουραστηκαμε να περιμενουμε. Συνεχεια δουλευουμε. . .και τα συνδικατα μας λενε να περιμενουμε, να ελπιζουμε. Αυριο μπορει ν' ακουσεις το θορυβο απο ενα μυδραλιο! Σκατα και παλι σκατα! Δεν μου δωσατε χρονο και το καταλαβαινω, αλλα ειδα τι εγινε. Ειναι περιεργο, ο εργατης παντα δειχνει χαλια.

Απο σημερα το πρωι, λειτουργει παλι το κεντρο της πολης. . . μετα την παρεμβαση των δυναμεων ταξης. Μολις τωρα αρχισα να κατανοω αυτο που ελεγε ο Μπρεχτ. . . Για καιρο, ψηφιζα κομουνιστες αλλα δεν ημουν στο κομμα.

Θυμασαι Καππα;
Συζητησεις για τη Λουξεμπουργκ, διαδηλωσεις για την Αλγερια. . . για την Πρωτομαγια, για την Ισπανια, για τον Μαη του '68. . . ηταν πολλα. Τωρα, ειναι λιγοτερο παρορμητικα αλλα και πιο μπερδεμενα. Αλλα κι αυτη η διαπαιδαγωγηση των διανοουμενων. . . μου προκαλει ανατριχιλες! Ισως γιατι αυτοι που γνωριζω δεν γινονται ευκολα κατανοητοι.

Τελικα, οσοι γνωριζω, γυρισαν παλι στο καθεστως. . . κυριως στο κομμα. Ισως ειναι θεμα υφους. Αν ακούσεις τα δελτια, νομιζεις οτι είναι ο ιδιος. . . που τα σκεφτηκε και τα εγραψε. Εγω καταλαβαινω οτι για να μιλησω γι' αυτα που θελω. . . δεν με εξυπηρετει αυτο το υφος.

Σε καθε ιστορικη στιγμη της δημοσιας ζωης. . . υπαρχει μια λεξη-κλειδι. . . που εκφραζει τις φιλοδοξιες της αρχουσας τάξης. . . τις ευαισθησιες της κοινης γνωμης και καμια φορα και τα δυο. Μια λεξη που ανεχεται την κοροιδια της ιστοριας. Παιρνεις βαρια τις μαλακιες που γινονται στη δουλεια σου.

Αυτο που θελω να πω ειναι οτι το μονο που κανουμε. . . ειναι να τρωμε και να το κανουμε. Οταν μιλας για το τι κανουμε μαζι, λες οτι βρισκομαστε. . . παμε σινεμα ή αλλου, τρωμε, πηδιομαστε ή οχι. Μου τη δινεις!

Ξαναπες το! Παμε σινεμα, τρωμε, πηδιομαστε και προσθετω οτι μπουχτισα! Ενταξει, για το μοτιβο ''σινεμα, φαγητο, πηδημα''. Εγω λεω οτι αφου δεν σε ικανοποιει. . . πρεπει να σκεφτεις τι υπαρχει γυρω απο αυτη τη ρουτινα.

Αυτη η φωτογραφια ξεπεταγεται μπροστα. Αυτη η εικονα στο μυαλο. . . το χερι μιας γυναικας στο πουλι ενος αντρα. Βαρεθηκα αυτη τη συζητηση. Δεν συζηταω αλλο! Φευγω! Αλλα το ξεχασα, μολις.. γυρισα!!!

Υ.Γ. Ενα μεγαλο ευχαριστω στην Αλεκα για τη βοηθεια που μου προσεφερε διατηρωντας το στεκι μου σε λειτουργια. Φυσικα μπορει να διατηρησει τα κλειδια της πορτας του για τον απλο λογο οτι μπορει να τα ξαναπαρω στο κρανιο και να την πουλεψω παλι. Εξ’ αλλου ξερει πολυ καλα τι θεοπαλαβος ειμαι...(αυτη με εχει αποκαλεσει ετσι..:)...)
Επισης ενα μεγαλο ευχαριστω στον αδερφουλη Περιπλου για την αφιερωση που μου εκανε...
Αυτα.....