14.1.09

Το μυστικό του βόθρου (the end)



Οταν συνηλθα απο την προσβολη που μου ειχαν προκαλεσει οι αστραπες απο το δαχτυλιδι σκεφτηκα οτι ο ανακριτης ειχε χτυπησει την πορτα μου με το ποδι. Δεν μπορουσα να αποδωσω καπου αλλου τον μεταλλικο θορυβο που ακουγοταν στο πλατυσκαλο μου λιγες στιγμες πριν. Αλλωστε ο τυπος ειχε χωμενες τις χειροπεδες στην τσεπη του. Παραδοξως ηταν το πρωτο και μοναδικο πραγμα που σκεφτηκα.

Η επομενη στιγμη δεν υπηρξε μαλλον. Εγω κοιταζα μια τα ματια του ανακριτη και μια τα ποδια του. Ομολογουμενως τα δευτερα ειχαν περισσοτερο βαθος και ανταποκρινονταν διαφορετικα στο βλεμμα μου. Εκεινος κουναγε τις χειροπεδες οπως ο παπας τα στεφανα. Οταν ο κυκλος «κοιταγμα» ολοκληρωθηκε ειπα να τον ακολουθησω με το σωβρακο, λογω ζεστης αλλα μετα σκεφτηκα οτι τα ασημενια βραχιολια θα πληγωναν το ταλαιπωρημενο απο τον ιδρωτα δερμα μου σε περιοχες ευαισθητες. Ειχα δει στις αστυνομικες ταινιες οτι τους συλληφθεντες που δεν προβαλλουν αντισταση τους δενουν τα χερια μπροστα.

Ντυμενος, μπαϊλντισμενος και δεμενος ακολουθησα τον ανακριτη που με οδηγουσε προς τα δεξια, τοιχο, τοιχο σε ολο το μηκος του διαδρομου και του κλιμακοστασιου, ωστε να μην πατησω κατι που φωσφοριζε στο πατωμα απο την αλλη πλευρα. Οταν βγηκαμε εξω ειδα οτι το φωσφοριζον σκηνικο συνεχιζοταν κι εξω στο δρομο μεχρι το αυτοκινητο του.

Μπηκαμε μεσα εβαλε μπροστα και λιγο πριν ξεκινησει μας πλευρισε το περιπολικο.
-Καλοριζικη Καππα η λιμουζινα, μου ειπε ο οδηγος
-Καππα απο την αλλη μερια ειναι το τιμονι, αντιγυρισε ο συνοδηγος
«Κωλοπαιδα», σκεφτηκα, «με δουλευετε κι απο πανω!»
-Μην δινεις σημασια, δηλωσε με στομφο ο ανακριτης.

Οταν φτασαμε στο δικαστικο μεγαρο, παρκαρισε απομερα, αν και λογω νυχτας ολες οι θεσεις ηταν κενες. Φαινεται δεν ηθελαν να τον δουν ετσι σκατωμενο και ξυπολυτο. Καθισαμε απεναντι, αναψε το λαμπατερ και το εστρεψε στο προσωπο μου με προφανη σκοπο να με ανακρινει.

-Κυριε Ανακριτη, του ειπα, απο ποτε κανεις και τη δουλεια των μπατσων;
-Απο τοτε που την ξεχασανε εκεινοι, τους ειδες αλλωστε οτι δεν ειχαν καμια διαθεση, μου απαντησε, και με τον ιδιο ταχυδακτυλουργικο τροπο που εβγαλε τις χειροπεδες τραβηξε ενα κιταπι και ενα στυλο απο την τσεπη της λεπτης καλοκαιρινης καπαρντινας του.
-Καππα, οπως δεν σου ειπα, σου εχω απαγγειλει κατηγορια για δυο φονους.
«Σκουρα τα πραγματα» σκεφτηκα, «ο τυπος εχει σαλταρει εντελως και δεν βρηκε που αλλου να ξεσπασει. Ειδες τι γινεται οταν σφιγγουν οι ζεστες; Σφιγγουν οι κωλοι Καππα…»

Κοιτωντας τον στα ματια, προσπαθουσα να συγκρατησω τη διαθεση μου να ξερασω αφου η μποχα απο τα ποδια του ειχε ανακατευτει με τη ζεστη και τη σκονη στο γραφειο δημιουργωντας μια πνιγηρη ατμοσφαιρα.
-Κυριε Ανακριτη, του απαντησα, αν και δεν ξερω σε τι πραγμα αναφερεσαι και περιμενω να το ακουσω, ηθελα να σου πω οτι με αυτη τη ζεστη σου κανει κακο η καπαρντινα.
-Ασε τις νουθεσιες Καππα, δεν θα μου ξεφυγεις. Κατηγορεισαι για τη δολοφονια δυο ανθρωπων φιλε και πιο συγκεκριμενα για την εκρηξη στο βοθρο του δασκαλου.
-Μα τις λες Ανακριτη; Σοβαρολογεις τωρα; Ο δασκαλος εμαθα οτι προχτες το απογευμα πηγε να κοιταξει τη σταθμη του βοθρου του και ασχετος οπως ηταν αναψε τον αναπτηρα του. Αλλωστε ο Προκοπης φημιζοταν για δυο πραγματα: για τα κερατα του και την βλακεια του.
Μολις ξεστομισα τα παραπανω ενιωσα κατι να φουντωνει μεσα μου. Πανικος με κατεκλυσε οταν θυμηθηκα πως λιγες ωρες πριν το ατυχημα και ενω λιγες ώρες πριν ειχα φυγει απο το σπιτι του δασκαλου εχοντας περασει ονειρικες σκηνες στο κρεβατι του με την αχορταγη κυρα δασκαλα (θεος σχωρεστην), εκεινος με ειχε επισκεφθει. Το εκανε μια δυο φορες την εβδομαδα. Του αρεσε να του λεω ιστοριες απο τα νιατα μου, οταν ζουσα στο εξωτερικο. Καποια στιγμη μου ειπε οτι εχει την αισθηση οτι η γυναικα του τον απατα και με χερι τρεμαμενο μου ζητησε φωτια. Προσπαθωντας να του αναψω το τσιγαρο εκεινος ετρεμε ολο και περισσοτερο. Στο τελος αναψε μονος του. Απο κεινη τη στιγμη ειχα χασει τον συλλεκτικο zippo μου που ειχε χαραγμενο επανω του εναν american eagle.

Θολωμενος, κοιταζα τον Ανακριτη ετοιμος να αμυνθω σε καθε του κουβεντα. Εκεινος με ζυγιζε σαν αρπακτικο το θηραμα του.
-Καππα την εκρηξη στο βοθρο την προκαλεσες εσυ.
-Αστειευεσαι Ανακριτη, του απαντησα ενω ο ιδρωτας ηδη ειχε αρχισει να κατρακυλαει στην πλατη μου.
-Καππα, η φωτια που υποτιθεται οτι αναψε ο Προκοπης για να ελεγξει τα τοιχωματα του βοθρου, εχει μπει με τον δικο σου αναπτηρα. Βρεθηκε στον τοπο του εγκληματος. Περασες τον πεταξες μεσα και εγινες Λουης.
-Ε καλα τωρα Ανακριτη, την προηγουμενη μερα ο δασκαλος ειχε ερθει σπιτι μου και κατα λαθος πηρε και τον αναπτηρα μαζι του, του ειπα με αρκετα επιθετικο τροπο για να μην μου παρει και τον αερα.
-Και τα περιτωματα;
-Ποια σκατα, ανακριτη;
-Τα σκατα που οδηγουσαν στο σπιτι σου. Δεν ειδες τη χρυσοσκονη εξω απο το διαμερισμα σου; Βηματα με ανθρωπινα περιττωματα ηταν που ξεκινουσαν απο το βοθρο του Προκοπη και κατεληγαν στο σπιτι σου, μου απαντησε ο Ανακριτης αιφνιαδιαζοντας με προς στιγμην.
-Και παλι δεν ξερω για ποιο πραγμα μιλας ανακριτη. Εγω ουτε πηγα ουτε ηρθα στο σπιτι του δασκαλου. Πολλες ωρες πριν το ατυχημα και μεχρι σημερα.
-Ενω μεχρι τοτε πηγαινες συχνα ε; με ξαναρωτησε αυτη τη φορα με ειρωνικο στυλακι.
-Ναι πηγαινα συχνα.
-Κανει καλο κρεβατι η δασκαλα;
-Γιατι με ρωτας δεν το ξερεις; Και συ περναγες απο κει απο ο,τι εχω καταλαβει.
-Περνουσα κι εγω Καππα. Και τη μερα που ο μαλακας ο Προκοπης αναψε τον αναπτηρα εγω ρουφαγα τους χυμους της δασκαλας. Γι΄ αυτο κατηγορεισαι αλλωστε. Γιατι με σκοτωσες Καππα.

Η αποκαλυψη αυτη με εκανε να χασω τον κοσμο γυρω μου. Θες η ζεστη, θες η αποκαλυψη αυτη, ενιωσα τον κοσμο να γυριζει και χωρις να το καταλαβω βρεθηκα ξαπλα.
-Γιωργο, τι επαθες μωρο μου;
Η φωνη ερχοταν απο κοντα, μαζι με το Chanel no5 που ειχε κατακλυσει την ατμοσφαιρα. Κρατησα λιγο ακομη τα ματια μου κλειστα κανοντας μια ανασκοπηση του συμβαντος. Ο Προκοπης τα ειχε καταφερει για πρωτη και για τελευταια φορα στη ζωη του. Καταφερε να ανατιναξει το βοθρο και το σπιτι του, παρασερνοντας στο θανατο και τον ανιαρο εραστη της κυρας του. Εκεινη φανηκε τυχερη λογω θεσης. Εκσφενδονιστηκε απο το παραθυρο και βρεθηκε καθιστη με το σατεν νεγκλιζε της στην αμμο της απεναντι οικοδομης.

Οταν ανοιξα τα ματια μου πανικοβλητος συνειδητοποιησα οτι η ωρα ειχε περασει και η Ριτσα ηταν νηστικια. Ντυθηκα βιαστικα, φιλησα την κυρα δασκαλα και βγηκα στο δρομο. Ολα κυλουσαν ρολοι. Ολα εκτος απο ενα. Εκεινο το δαχτυλιδι του ΝΒΑ που το κρατουσα δεμενο στα κλειδια μου απο τοτε που εγκατελειψα τη Νεα Υορκη εχει γινει αφαντο απο κεινη τη μερα. Ετσι και μαθω οτι και σε αυτο εχει βαλει το χερι της η Ριτσα αλιμονο της…

9 σχόλια:

Αλέκα είπε...

Είχες δεν είχες Γιώργη, το έφερες εκεί που ήθελες. Αν και πιστεύω ότι και το αναγνωστικό κοινό (σου) επιθυμεί το τέλος να βρίσκει κερδισμένο τον Κάππα!
Γέλασα πολύ μα την αλήθεια! Και αλεξιπτωτίστρια η μαντάμ έ; Η κυρά δασκάλα χαχαχα... Ας είναι όμως γιατι τα οφέλη είναι πολλά για τον Κάππα όπως προκύπτει από το κείμενο:)
Και δεν μου λες τώρα.. τι σκοπεύεις να κάνεις με το δαχτυλίδι; Μαύρη Ρίτσα τι έχει να περάσει...
Κάτι μου λέει ότι αυτή η απώλεια αιωρείται για επόμενες ... εκδόσεις.
Σε ευχαριστώ για το ανάγνωσμα φίλε και για τις ευχές.

Υ.Γ. Παρά τον Ζάλογγο είμαι αλλά πίστεψέ με δεν σκοπεύω να χορέψω το χορό του:):):)

fractal είπε...

Εν ταξει Γιώργη Τους ταχτοποιησες όλους. Και η δασκάλα πάνω στο σωρό με την άμμο, αριστούργημα. Μα δε μου λες ο Προκόπης τι απέγινε? Χωρίς σπίτι, χωρίς οικογένεια? Μήπως του ετοιμ΄΄αζεις καλύτερη τύχη στη συνέχεια?

Madame de la Luna είπε...

Πιο κερδισμένη κι απ' τον Κάππα, μου φανηκε η δασκάλα σ' αυτή την ιστορία. ;)

Καλησπέρα Γιώργο. Αν βρω εντελώς τυχαία το δαχτυλίδι, να στο φέρω; Ή θα εμπλακώ σε καμιά ανθρωποκτονία και θα ψάχνω ντετέκτιβ να με ξεμπλέξει;

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα γεια σου.ετσι μπραβο,θελω να μαθαινω οτι γελας.με κανει και μενα χαρουμενο αυτο.αλλα και γω να δεις ποσο γελαω με αυτες τις ιστοριουλες.
τωρα ομως οπως καταλαβαινεις πρεπει να βρουμε το δακτυλιδι.θυμασαι ενα τραγουδακι που λεγαμε μικροι?
"πουντο πουντο το δακτυλιδι..κλπ"..πλακα εχει ..
μα τωρα σοβαρα στο ζαλογγο εισαι?θελω να ξερεις οτι το ζαλογγο ειναι απο τις αγαπημενες μου ανηφοριες.εκει πηγαινα οταν ηθελα να κανω take 5.δωσε χαιρετισματα στον κυρ λευτερη που εχει την ταβερνα στο σουλι.πιες και μια κουπα μπρουσκο για μενα..
εδω κοβω γιατι αμα συνεχισω θα αυτοπυρποληθω...:)

νασαι καλα

γιωργος καππα είπε...

fractal ο προκοπης την εκανε για τον αγιο πετρο.παει αυτος.παντα ο κερατωμενος συζυγος πληρωνει το μαρμαρο.
ποτε θαρθεις στη κρητη να πιουμε καμμια κουπα ?κατι για μαιο μουχες πεις..ισχυει?

γιωργος καππα είπε...

Madame de la Luna τελικα δεν εχεις αδικο.μαλλον η κυρα δασκαλα μας τακτοποιησε ολους.εχω και αλλη μια ιστοριουλα με μια αλλη δασκαλα -μαλλον καθηγητρια - αλλα ειναι πιο ...καταλαβαινεις...και δε θελω να νομισουνε οτι ειμαι ...σεξιστης..χαχαχαχ

μα καλα το ρωτας?βρες εσυ το δακτυλιδι και εγω θα κανω μια τουμπα...ξερεις ποσο καιρο το ψαχνω τωρα?λες νασαι εσυ η τυχερη που θα το βρει?

καλο σου βραδυ

fractal είπε...

Γιώργη θα σε απογοητεύσω. ΔΕΝ πίνω γουλιά αδερφέ μου. Αλλά δεν χριάζεται. Μεθώ με πολλά άλλα, ώστε δεν μου χρειάζεται το αλκοόλ.
Αν έχεις μια λύρα και πόυμε μερικά ριζίτικα ..φιάχτικα.
Τον ξέρεις τον αμανέ:
"πολλές χαρές έχει η χωή
μα δε μοιράζει δίκια
μοιάζει με κύμμα που κυλά
σωρούς σωρούς τα φύκια"
Ε΄αυτό το αμανέ κάθε φορά που τον λέω, μου χρειάζεται για να συνεφ'ερω ένας κουβάς παγωμένο νερό. Για το Μάϊο δεν έχει βγει ακόμα το πρόγραμμα. Θα σε ειδοποιήσω.

fractal είπε...

Γιώργη....εεεεε....Γιώργη..
Σε πήρε ο ύπνος?
Σσσσσσσσσσ σιγά-σιγά..Εν τάξει ..κοιμήσου...

γιωργος καππα είπε...

fRACTAL χαχαχαχ δεν με πηρε ο υπνος..ολη μερα γυριζα και μολις ηρθα σπιτι..
λοιπον αν δεν πινεις δεν υπαρχει θεμα.θα σου δωσω τωρα καποιες εξηγησεις για να μη δημιουργουνται παρεξηγησεις..
πρωτο,δεν ειμαι μουστακαλης ουτε και μοιαζω με παραδοσιακο κρητικο.οι περισσοτεροι με περνανε για ξενο.ελπιζω να καταλαβαινεις.
δευτερο,δεν ξερω να παιζω ουτε μια νοτα με τη λυρα.δεν υποτιμω την κρητικη μουσικη απλα λογω τυχαιων βιωματων ακουω αλλη μουσικη.
τριτο,αφου εσυ τραγουδας αμανεδες τοτε δεν υπαρχει προβλημα.θα σε ακουω και θα ταξιδευω.
απλα πραγματα δηλαδη.
οταν με το καλο ερθεις κανε μου σινιαλο με κανα e-mail γιατι εγω δεν μαρεσει να ενοχλω τους αλλους με e-mail και τετοια.παντα περιμενω απο τους αλλους την πρωτη κινηση και μετα ενεργω.ειναι θεμα καθαρα τακτικης.
αντε λοιπον με το καλο να ερθεις...