24.5.09

Αν ήσουν εδώ


…παρασκευη ,4:35 τα ξημερωματα, πλατεια Δασκαλογιαννη και ειχα σχεδον τελειωσει τη μαχη με τα ξυδια και τα καπνα. Βρισκομουν ευθυγραμμισμενος, και παρολο που ειχα αρχισει να νοιωθω ενα ριγος να διαπερνα το κορμι μου απο την βραδινη υγρασια που ειχε αρχισει να μουσκευει τους ωμους μου, μπορω να πω οτι βρισκομουν σε καλη φορμα. Ριχνοντας στιγμιαια μια ματια τριγυρω παρατηρησα πως ειχα μεινει μονο εγω και ενα κοπροσκυλο που πιπιλαγε ενα απο τα πεταμενα στο πλακοστρωτο αποτσιγαρα μου. Προσπαθησα να σηκωθω απο την καρεκλα και να κατευθυνθω προς το σημειο που ειχα παρκαρει τη σακαρακα οταν κτυπησε το τηλεφωνο . Καθυστερησα για λιγο να το βρω γιατι ειχα ξεχασει σε ποια τσεπη το ‘χα. Οταν επιτελους το χουφτωσα και ειπα «ναι;» ακουσα μια γυναικα που χωρις να πει οτιδηποτε αλλο, αρχισε με λαχανιασμενη φωνη να απαγγελει το παρακατω ποιημα:


Αν ησουν εδω η βραδια θα εβαζε την καλη φορεσια της.
Εκεινη τη ριχτη διαφανη μπλουζα

που θαρρεις και κρυβει μεσα της τους αναστεναγμους ολης της γης.

Αν ησουν εδω τα αστερια θα πηγαιναν πιο ψηλα.
Μακρυτερα απο οσο τα θελει η φυσικη
ν΄ αφησουν χωρο να κοιταζεις τα πισω και μελλουμενα.

Αν ησουν εδω η θαλασσα θα ησυχαζε.
Θα ισιωνε το κορμι της να ξαπλωσουμε πανω της
τις σκεψεις, τους ποθους και τις ελπιδες μας.

Αν ησουν εδω το κερακι δεν θα ΄σβηνε.
Η φλογα του θα γινοταν ενα με τη δικη μας
να σβυνει, τ΄ ασβεστα και να ζεσταινει την απουσια.


«Καυλωμενο εισαι;» της ρωτησα μολις καταλαβα πως τελειωσε την απαγγελια.
«Δεν εισαι ο Φωτης;» ρωτησε εκπληκτη ακουγωντας τη φωνη μου.
«Ποιος ειναι ο Φωτης;»ρωτησα.
«Ο καλος μου» ειπε εκεινη.
Κοιταξα παλι γυρω αλλα δεν ειδα κανενα.
«Εδω ειμαι εγω και ενας σκυλος μονο , ο Φωτης μαλλον εφυγε, πραγματικα λυπαμαι» της απαντησα με θλιμμενη φωνη.
«Θα γυρισει ;» με ρωτησε με αγωνια.
«Μπορει..» ειπα κοιταζοντας ταυτοχρονα απεναντι μια πινακιδα νεον που εγραφε με εντονα μπλε γραμματα «γραφειο τελετων- η αναστασις».
«Εσενα πως σε λενε ;» με ρωτησε.
«Γιωργο ..» της ειπα.
«Και τι κανεις εκει τετοια ωρα ;» με ρωτησε παλι.
«Ρεμβαζω..» ειπα.
«Θελεις να ‘ρθω να ρεμβασουμε παρεα μεχρι γυρισει ο καλος μου ;» ρωτησε η γυναικα.
«Δεν ακουγεται λιγο υπερβολικο αυτο ;» τη ρωτησα κοιταζοντας παλι ασυναισθητα την πινακιδα .
«Οχι» ειπε με σιγουρια.
«Τοτε ελα» απαντησα και εκλεισα το τηλεφωνο.
Αφου αναψα ενα τσιγαρο, εσκυψα, εβγαλα το παπουτσι μου και πλησιαζοντας την πινακιδα νεον, το εκτοξευσα με οση δυναμη ειχα κανοντας την χιλια κομματια. Γυρισα και καθισα στο τραπεζακι ανακουφισμενος περιμενοντας να φανει η καλη του Φωτη.
Ειναι αληθεια οτι το ποιημα της με ειχε συγκινησει ιδιαιτερα.

8 σχόλια:

Madame de la Luna είπε...

Για ένα τέτοιο ποίημα κι εγώ θα περίμενα, εδώ που τα λέμε ;)

Έχασε ο Φώτης. Αλλά δεν μας είπες, ήρθε τελικά;;;

:)

Αλέκα είπε...

Πώς το ΄γραφε ο μαθητής στην έκθεση; Έτσι κι εσύ μου φαίνεται ότι έπαιξες μια του Φώτη και πάει του ο τύπος.

Να σου γράψω κάτι για την ιστορία περιττεύει. Ξέρεις ότι είμαι fun των καπίσιων περιπετειών. Να σου γράψω για το ποίημα; Ε συμπληρώνοντας την Κυρά μας θα επισημάνω ότι "το ΄χεις" το τραβηχτικό (χαχαχα)...

Αλλά θα σου γράψω το σημείο που γέλασα. Έχοντας παρασυρθεί από το ποίημα φανταζόμουν σκηνές θαλασσινές, σπίτι υπό το φως των κεριών και τέτοια ωραία πράγματα που νομίζω ότι πράγματι τα θεριεύει η απουσία .... ρίχνω μια οθόνη κάτω και πέφτω πάνω στην πρώτη ερώτηση που έκανες στο θηλυκό...

Τι να σου πω φίλε.. έπεσα κάτω από την καρέκλα.. δεν παίζεσαι!!

Καλό βράδυ:)

Αλέκα είπε...

ξέχασα να σου γράψω Γιώργη ότι μου έκανε εντύπωση και η ώρα: 4.35΄ καλά με έχεις στείλει!!! είναι η ώρα που ξυπνάω (αν έχω κοιμηθεί) καθημερινά μεταξύ 4.30-4.40!!!!

γιωργος καππα είπε...

Καλησπερα κοριτσια αποψε ειναι σε φοβερη φορμα,αν και συνηθως οταν εχει ζεστη καθομαι σαν βατραχος κατω απο τη ντουζερια μεχρι να ερθω στα ισα μου.αποψε ομως μουχει δωσει ο διαολος...χαχαχαχαχαχαχ

παμε παρακατω..

γιωργος καππα είπε...

Madame de la Luna καλησπερα.δεν ξερω αν το καταλαβες αλλα η ιστοριουλα κρυβει μια τραγικοτητα στο ενδοτερο περιεχομενο της.μιλαμε τωρα για πολυ βαθειες εννοιες...εγω οταν ασχολουμε με τετοια παντα φοραω σωσιβιο για να μη βουλιαξω και πνιγω..
εδω λοιπον στην ουσια τα προσωπα της ιστοριας δεν τρια αλλα δυο.ο υποτιθεμενος Φωτης ειναι το ιδιο προσωπο με το Γιωργο .ψυχολογικα συμπλεγματα που θα ηθελα να τα παρουσιασω μεσα απο την παραμυθα αυτη αλλα επειδη ειμαι τεμπελης εκ φυσεως βαρεθηκα να το κανω...τρεχα γυρευε δηλαδη..ισως καποια αλλη στιγμη να σου παρουσιασω αυτη την πραγματικα μπουρδουκλωμενη κατασταση.
τωρα παω να φερω μια μπυρα γιατι εχω αρχισει να χανω τη φορμα μου απο τη ζεστη.και ειμαστε ακομα στο μαιο...

γιωργος καππα είπε...

Αλέκα εχω την εντυπωση οτι το μυαλο σου πηγε στο πονηρο ή κανω λαθος?ρε συ ομορφουλα αληθεια μια και το λεμε τωρα τι ειναι πονηρο και τι οχι ?θελω απαντηση επ αυτου..
παντως δεν πολυκαταλαβα αυτο το μπουρδουκλωμα με τις ωρες που ανεφερες..τι εννοεις? μ' εχεις ψιλομπερδεψει αλεπουδιτσα..αλλα ετσι και αλλιως εσυ παντα με μπερδευες..
παντως μη μου πεις οτι το ποιηματακι δεν σου αρεσε? μιλαμε για πρωτο πραμα..επαγγελματικο..
ευχαριστω και για το κοπλιμαν ..χαχαχαχχαχαχαχαχαχ
παω τωρα γιατι αν συνεχισω θα με ρωτησουν τι μαρκα χαπια παιρνω..

καλο βραδυ και στις δυο..

Αλέκα είπε...

Με βρήκες εντός του blogακίου διότι όπως είναι γνωστό διαβάζω τον καιρό αυτό και άρα ακούω μουσική by Kappa. Έγινες και dj μου:)

Λοιπόν δεν ξέρω γιατί κακοποιούμε τη λέξη «πονηρό». Ο Μπάμπι (Μπαμπινιώτης) αναφέρει ότι πονηριά σημαίνει η ικανότητα να πετυχαίνουμε το στόχο μας με τεχνάσματα ή και η ικανότητα κάποιου να μην πέφτει θύμα εξαπάτησης . Είναι η αντίθετη της λέξης «αφέλεια». Και την κακοποίηση την κάνουμε όλοι. Έτσι λοιπόν, κι επειδή θεωρώ ορθή την ερμηνεία του Μπάμπι θα σου πω ναι είμαι πονηρή:) Τεχνιέντως, χρησιμοποιώντας φράση από την έκθεση, πέτυχα το σκοπό μου που ήταν να μας αποκαλύψεις ότι πράγματι «καθάρισες» τον Φώτη από μέσα σου.

Από την άλλη μεριά, με βάση την κακή ερμηνεία της λέξης πονηρό. Τι; δηλαδή θέλεις να μου πεις ότι τη ρώτησες σικάτα αν θέλει σεξ; Χα… χα…χα… Εκτός κι αν το ρήμα που χρησιμοποίησες έχει και αυτό την κακή του ερμηνεία. Αλλά δεν νομίζω. Άλλωστε ο Μπάμπι δεν το αναφέρει… λες να φοβήθηκε μην παρασυρθεί;

Για τις ώρες τώρα. Είναι πολύ απλό. Αυτό ακριβώς που σου γράφω. Εκείνη την ώρα είμαι πάντα ξύπνια. Θα δοθεί η ευκαιρία να σου αναλύσω και τους λόγους. Είναι ώρα περίεργη. Κάτι φεύγει κάτι έρχεται και μου αρέσει να είμαι μετέωρη.

Το ποίημα μου άρεσε πάρα πολύ. Στο χαρίζω λοιπόν χαχαχα.. εφόσον δεν έχει υπογραφή δεν κινδυνεύω για κλεψιτυπία. Δεν κατάλαβα γιατί σε έχω μπερδέψει αλλά μου αρέσει. Είμαι λίγο ζαβλή σ΄ αυτά:).

Εγώ σε ευχαριστώ για τον χαρακτηρισμό «αλεπουδάκι». Το ζωάκι αυτό το αγαπώ ιδιαίτερα. Είχα γνωρίσει μια μικρή αλεπουδίτσα ένα καλοκαίρι στο Μπογιάτι που ήταν το εξοχικό μας το ΄66 και την τάιζα καρπούζι!! και έπαιζα μαζί της. Φυσικά νόμιζα ότι ήταν σκύλος!!

Αυτά, πάω και γω τώρα να διαβάσω. Δεν κινδυνεύω να με ρωτήσουν τι χάπια παίρνω. Με ξέρουν όλοι τι τρέλα κουβαλάω!

Σε ευχαριστώ για τη μουσικούλα και την κουβεντούλα:)

γιωργος καππα είπε...

Αλέκα με καλυψες απολυτα.θαθελα να σου εγραφα κατι τις αλλα μολις εφαγα δυο πιατα μακαροναδα με ταυλανδεζικη σαλτσα και εχω ναρκωθει πληρως...

θα τα πουμε..