11.6.09

Ο λαδέμπορος




….αφου πηγαμε και ψηφισαμε,εγω εκει ,εκεινη εκει, αποφασισαμε να παμε να κανουμε ένα μπανακι παρεα με τους απεχοντες στου Λεντα. Λαδι η θαλασσα, λαδι και στα δακτυλα μου . Απλωνοντας το λαδι στην πλατη της, μου ειπε πως μονο ενας Λαδεμπορος ξερει να αλοιφει με τετοια μαεστρια μια γυναικα, ενώ την ιδια στιγμη μου ζητησε ένα μολυβι να γραψει την εμπνευση που ειχε σε ένα χαρτι. Ετρεξα στη μοτο αλλα δεν βρηκα μολυβι. Όταν γυρισα εκεινη το ειχε γραψει στην αμμο με το δαχτυλο της. Ξανατρεξα στη μοτο , εφερα τη Nikon D300 και το φωτογραφισα.

«Νομιζα πως εισαι προλεταριος αγορακι μου, αλλα με τετοιο φωτογραφικο μαραφετι μαλλον εκανα λαθος» μου ειπε σιγανα , ριχνωντας το βλεμμα της σε ένα χωροφυλακα που ηρθε να δροσιστει φορωντας τη στολη του. Την κοιταξα μεσα από τα θαμπωμενα μαυρα Rayban και της ειπα «Ανηκω στην εργατικη αριστοκρατια μωρο μου» . Καθως ρυθμιζα τη φωτογραφικη μηχανη ο χωροφυλακας ειχε βγαλει τη στολη του και ετοιμαζοταν να ορμησει ακαθεκτος στα καθαρα νερα του Λιβυκου πελαγους. Παρατηρησα πως φορουσε "αρχιδοκρεμαστρα," κοινως ταγκα. Κατι πατησε γιατι λιγο πριν βουτηξει ηρθε και με ρωτησε αν εχω πενσα . Αφου απαντησα αρνητικα ,τον ειδα λιγα λεπτα αργοτερα ξαπλωμενο ανασκελα να του αφαιρει ενας ηλιοψημενος Αλβανος με το στομα ένα καρφι από την πατουσα. Μολις σηκωθηκε ανακουφισμενος τους ειδα να απομακρυνονται αγκαζε. «Άλλος ενας που βλεπει σε ‘’βαθος’’ το μεταναστευτικο προβλημα» σκεφθηκα. Γυρισα το βλεμμα στην αμμο να ξαναδιαβασω το ποιημα . Ενα κυμα που επεστρεφε στη αγκαλια της μαννα του το ειχε παρει μαζι του. Ισως μετα από μερικες μερες , να το διαβασει καποιος άλλος, σε καποια άλλη παραλια του κοσμου. Ευτυχως το ειχα φυλαξει στη φωτογραφικη μηχανη και τωρα μου δινεται η ευκαιρια να το μοιραστω μαζι σας. Απολαυστε το…



Άτιμο πράγμα η καρδιά.
Γλιστράει σαν το λάδι
κι άντε να την πιάσεις.
Μαζεύεται σε μια γωνιά
μέχρι να τα χάσει όλα.


Μου φάνηκε ότι τα μαλλιά σου
ήταν πιο εντονα τωρα.
Μη γελάς δεν φταίει το καπέλο.
Ήταν ο ήλιος που σε είχε πάρει στο κατόπι.


Λάδι ήθελε;
Ποιος ξέρει. Ζωντανός είναι κι αυτός
Αν και μου φαίνεται ότι ζηλεύει.
Αλλιώς δε εξηγείται που με τύφλωσε.


Εκείνη τη στιγμή σκέφτηκα:
«Ο λαδέμπορος με τη φωτια στα μαλλιά».
Σε φαντάστηκα στις όχθες του Σηκουάνα
και μετά στο Μανχάταν.


Με το λάδι στα χέρια, σε σκέφτηκα
και με τα ίδια εντονα μαλλιά
Βλέπεις ο ήλιος είναι μοναδικός.
Σαν κι εσένα.


Ύστερα, όταν μου κούνησες το χέρι,
ήρθαν στη σκέψη μου τα χείλη σου.
Και το κορμί σου όταν φωλιάζω πάνω του.
Όταν με φωνάζει.


Πόθοι και πάθη με κατέκλυσαν.
Και κατάλαβα.
Ο λαδέμπορος με τα λιπαρα μαλλιά
γεννήθηκε για να γλιστράει. Μέσα μου.

4 σχόλια:

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ είπε...

Αυτή

ανάσαινε την τελευταία χαραμάδα
της μέρας

αυτός
επέμενε να μετράει τις ποσότητες λαδιού στην αποθήκη του

ένα γέλιο αλλιώτικο και ένας ήλιος ξενύχτης
τρικλίζοντας επέμενε στην ηδονή

απο τις χαραμάδες της ύπαρξης
μια μοναχική αχτίδα βρήκε το δρόμο της

την επομένη εκείνη πνιγμένη στις ηδονές τη βρήκε
ο ταχυδρόμος

και εκείνον
να αθροίζει τα υπόλοιπα

........................

Αλέκα είπε...

Χαιρετώ τον φωτογράφο! Το ποίημα σου άρεσε τελικά. Το φαντάστηκα και στο πρότεινα. Ωστόσο στην έσκασε η Αμαλίτσα και σου έδωσε επιλεγμένους στίχους.. αλλά κι αυτοί είναι όμορφοι! Δεν μπορώ να σου κρύψω ότι έπεσα από την καρέκλα με το εισαγωγικό κείμενο. Ειδικότερα με τα (αντ)εξουσιαστικά στοιχεία του:)

Αφόρητη ζέστη.. μου φαίνεται πρέπει να τα ξαναμαζεύω αν και χρωστάω ένα ταξίδι προς τα εκεί.

Καλά να περνάς Γιώργη

γιωργος καππα είπε...

ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ τι να πω..μας εκανες ριζογαλο με το ποιημα σου.ρε συ εχεις ταλεντο τελικα..πραγματικα πολυ ομορφο και πομπώδες.

γιωργος καππα είπε...

Αλέκα ένα κρυφό μου ταλεντο ειναι και η φωτογραφια.Αυτή η Αμαλία μέχει τρελάνει με τα ποιηματα της.κάθε τόσο τσουπ και μου σκάει ένα.πάντως ειναι εξαιρετικά.
από ζέστη αλλο τίποτα.εγώ είμαι σε πλήρη παρακμή εδω.όποτε θέλεις μπορείς να έρθεις.εδω ειμαστε εμείς...


να περνας καλα και συ