5.8.09

Αυγουστιάτικη πανσέληνος πάνω σε αμμόλοφο





Σε ειδα ψηλα στο αμμολοφο να κρατας
την κουπαστη της ξυλινης σκαλας
σα να κρατουσες σφιχτα το χερι της ζωης.
Ειδα τα μαλλια σου να ανεμιζουν
την ωρα που τα εστρωνες
σα να χαιδευες το παρελθον σου.
Σα να κοιταγες στα ματια το μελλον σου.


Διεκρινα στα χειλη σου την παυση
το φρεναρισμα να ξαποστασεις
απο το δρομο τον τραχυ, τον γλυκο,
το δρομο τον επικινδυνο, τον ωραιο.
Αδικα ομως κατεβηκες απο το λοφο σου.
Ειδες; βραχηκαν τα ποδια σου
απο το κυμα που επιμενει να σε προκαλει.


Δεν ειναι η ωρα ακομη να γυρισεις πισω.
Αδικα αφησες την κουπαστη.
Αφου ξερεις οτι θα ΄ρχομαι
να σου κρατω συντροφια στην παυση.
Η ασφαλτος η ατιμη ξεθαρρεψε και βγηκε
να σε προϋπαντησει. Ομως ειναι νωρις ακομη.
Το ξερεις και το ξερω. Παντα γυρναμε πισω.


Μην βιαζεσαι να ταξιδεψεις.
Κρατα το στο ονειρο.
Αφου ξερεις οτι θα σε περιμενω
οταν την αγκαλια σου αδεια θα αφησουν.
Στα σκαλακια θα ΄μαι να τιναζω την αμμο
Κρατα την κουπαστη. Ο δρομος δεν τελειωνει ποτε.
Υπαρχει γιατι εμεις τον φτιαχνουμε.


Μονο να μου το θυμισεις τοτε.
Πονανε τα ποδια μου στην ασφαλτο.
Και θελω να τον περπατήσουμε μαζι. Μεχρι το τελος.