12.9.09

Η Σοράγια στη Βουλή

Πριν απο πεντεξι μηνες αποφασισα πως το κορμι μου χρειαζεται λιγο παραπανω μυικο σφιξιμο. Οχι οτι ειμαι κανενας λαπας, απεναντιας εχω και γαμω τα κορμια, αλλα επειδη ειμαι λατρης της τελειοτητας σαν γνησιος απογονος του Ιωνικου πολιτισμου εκρινα οτι και αυτο το ελαχιστο που χρειαζομουν επρεπε να γινει αμεσα. Ο θειος μου ο Νικητας ο συχωρεμενος μου ελεγε «Γιωργη παιδι μου οταν εχεις να κανεις κατι, ποτε μην το αναβαλεις για αυριο». Παρα πολυ σωστο αυτο που ειπε. Ετσι λοιπον αποφασισα να μη καθυστερησω τη βελτιωση της σωματικης μου ρωμης.

Αρχισα το λοιπον να ρωτω δεξια και αριστερα, ολους τους σχετικους με το ζητημα. Ο καθενας ειχε τη δικη του αποψη μεχρι που στο τελος μπερδευτηκα. Για παραδειγμα ο Μιμης ο Τσιμπλας μου προτεινε να ασχοληθω με τη ριψη ακοντιου, ο Κοσμας ο υδραυλικος με δρομους ημιαντοχης εως και λιγης αντοχης, η Σεβαστη με κολυμπι σε πισινα πενηνταρα και η Αγγελικη με το κλασικο μπαλετο. Απο ολες τις προτασεις η πιο προσιτη μου φανηκε το κλασικο μπαλετο. Το σκεφθηκα πολυ μεχρι που καποια στιγμη θυμηθηκα οτι παλαιοτερα που ειχα ξαναπροσπαθησει να ασχοληθω με αυτο αντιμετωπισα ενα μικρο προβλημα με το σπαγκατο.

Οταν ανοιγα τα ποδια δεν μπορουσα να τα ξανακλεισω μονος και χρειαζομουν τη βοηθεια καποιου για να επανελθω σε ορθια θεση. Το απερριψα και αυτο και απογοητευμενος κλειστηκα στον εαυτο μου. Αυτη η κατασταση διηρκησε καποιο χρονικο διαστημα μεχρι που ενα βραδυ η λυση επεσε σαν μανα εξ ουρανου. Καθως εβγαινα απο ενα οβελιστηριο κρατωντας μια γυροπιτα φουλ εξτρα με τζατζικι και λιγο μαιντανο , ανοιγωντας τις μασελες για να την κατασπαραξω σαν λυσσασμενος λεοντας αντικρισα μια κοπελα που στεκοταν λιγο πιο περα, στη σταση του λεωφορειου. Τη λυπηθηκα γιατι νομισα πως ειχε θλιμμενο υφος. Σκεφτηκα πως κατι σοβαρο ελειπε απο τη ζωη της. Κατι που της δημιουργουσε έναν υπαρξιακο κενο χωρο. Πλησιαζοντας την τη ρωτησα αν ηθελε να την κερασω μια γυροπιτα για να ξεχασει τα βασανα της.

Με κοιταξε και χωρις να φανερωσει καποιο απο τα συνηθισμενα ανθρωπινα συναισθηματα, μου ευχηθηκε «αντε γαμησου». Χαρηκα που αντεδρασε αυθορμητα και της ανταποδωσα αμεσως την ευχη λεγοντας της «μονο μαζι σου» και, καπου εκει εσπασε ο παγος που υπαρχει παντα μεταξυ δυο ανθρωπων που συναντιουνται για πρωτη φορα. Εκεινη ενοιωσε τετοια συγκινηση που επεσε αυθορμητα στην αγκαλια μου ξεσπωντας σε λυγμους. «Υπαρχουν ακομα ανθρωποι με αισθηματα και αυτο ειναι πολύ παρηγορητικο, σ’ ευχαριστω» μου ψιθυρισε στο αυτι. Συγκινηθηκα τοσο πολυ που εξαντλησα και την τελευταια ικμαδα ψυχικης αντιστασης να μη της βαλω χερι.

Πρεπει να εκτιμησε πολυ την αδρανεια μου γιατι αποδεχθηκε αμεσως την προταση μου και καταβροχθισε με λαιμαργια τη γυροπιτα που της προσεφερα. Ακομα και τωρα που εχει περασει λιγος καιρος θυμαμαι τα σαλια που ετρεχαν απο το στομα του Μανολη του σουβλατζη καθως κοιταζε τη κοπελα που ετρωγε μαζι μου στον ημιυπαιθριο χωρο του μαγαζιου. Για να τον βγαλω απο τη δυσκολη θεση τον ρωτησα αν εχει πληρωσει τους φορους που του αναλογουν για το ημιυπαιθριο που διατηρουσε. Με κοιταξε λιγο φοβισμενα – μαλλον θα νομισε ότι ημουν της εφοριας - αλλα αυτο ομως τον εκανε να ξεχασει τον ποθο του για την κοπελα και καθαριζοντας αμηχανα τη μυτη του με το δαχτυλο συνεχισε να κοβει το γυρο με τη ξυριστικη μηχανη που του ειχαν κανει δωρο στη γιορτη του .

Ο λαος λεει «τρωγοντας ερχεται η ορεξη». Καπως ετσι εγινε και με την κοπελα που το ονομα της τελικα ηταν Ευτερπη. Η Ευτερπη σε καμια περιπτωση δεν ηταν μια τυχαια περιπτωση. Με πληροφορησε με σεμνοτητα οτι ειναι η Ευτερπη Μπαρμπαρηκου γνωστη με το καλλιτεχνικο ονομα Σοραγια, ιδιοκτητρια του πασιγνωστου γυμναστηριου «Fitting, lifting and never sitting on a broken chair» που βρισκεται διπλα στο παλιο κλαμπ «Αθηνα» απεναντι απο τη σταση Λιανα, πισω απο το πυριναδικο και λιγο παρακατω απο το φαναρτζιδικο του Χρηστου του Μαριολη.

Η μια κουβεντα εφερε την αλλη. Αφου καταναλωσαμε γυρω στις εξι γυροπιτες φουλ εξτρα νταμπλ σταφ, πινοντας καμια δεκαρια παγωμενες πρασινες μπιρες, συζητωντας το ζητημα που με απασχολουσε, με προσκαλεσε να δοκιμασω την τυχη μου στο μαγαζι της σιγουρη οτι η αεροβια ασκηση που μου προσεφερε ηταν η καλυτερη δυνατη λυση. Αποδεχθηκα αμεσως την προταση της με την προϋποθεση οτι θα δεχοταν να πιει μια βοτκα με τονικ στο σπιτι μου μολις θα φευγαμε απο το οβελιστηριο. Ειπε το «ναι» προθυμα και το νερο, οπως καταλαβαινετε, μπηκε στο αυλακι.

Μετα απο μερικες επισκεψεις στο γυμναστηριο της Σοραγια το κορμι μου αρχισε να βελτιωνεται απροβλεπτα γρηγορα. Σε αυτο βοηθησαν και τα αλλα αλματα που επιχειρουσαμε με απολυτη επιτυχια με την Σοραγια σχεδον καθε βραδυ. Αποφευγαμε για να ειμαι πιο ειλικρινης τα αλματα εις τριπλουν γιατι προκαλουν εξαρθρωσεις κατι που για την ηλικια μου ειναι πολυ επικινδυνο. Λενε οτι οι γεροι πανε ή απο χεσιμο ή απο πεσιμο. Ετσι κρατουσα μια πισινη για παν ενδεχομενο.


Παραλληλα ομως με τις αλλες δραστηριοτητες της, η Ευτερπη ηθελε και ηταν μια ενεργος πολιτης. Θεωρουσε οτι η βελτιωση της κοινωνιας με τελικο προορισμο τον επιστημονικο σοσιαλισμο θα γινοταν πραγματικοτητα μονο μεσα απο τους κοινωνικους αγωνες και την ακτιβιστικη αντιμετωπιση των αντιδραστικων κοινωνικων αντιληψεων. Ετσι, εγινε μελος στο δημοκρατικο κομμα ΛΑ.Ο.Σ. (λαϊκες ορθοδοξες σειρηνες). Η δραση της στο χωρο αυτο υπηρξε αμεση και ουσιωδης. Τα αποτελεσματα των δραστηριοτητων της φανηκαν αμεσως, ετσι ωστε εκ των πραγματων αναγκασαν τον προεδρο του κομματος κυριο Αρισταρχο Καρατσαφλερη να την καλεσει στο γραφειο του και να την συγχαρει με ολες τις δεουσες τιμες που αρμοζουν σε τετοιου ειδους εκδηλωσεις. Της δωρισε μαλιστα και ενα χρυσο σταυρο με μια γαλαζιου χρωματος πολυτιμη πετρα στο κεντρο. Ηταν ομολογουμενως μια συγκινητικη στιγμη για την Ευτερπη, κατι που της εδωσε περισσοτερη δυναμη και κουραγιο ωστε να συνεχισει με περισσοτερη θερμη το δυσκολο εργο της.

Η ζωη κυλουσε μεσα σε αυτο το ευχαριστο κλιμα για την Ευτερπη μεχρι εκεινο το βραδυ που παρα λιγο να τα παρει ο διαολος ολα. Κανεις δεν περιμενε τετοια αρνητικη εξελιξη της καταστασης. Βρισκομουν στο γυμναστηριο σε φαση πληρους εφιδρωσης ενεκα του αεροβιου εξαντλητικου προγραμματος που εκτελουσα, οταν ανοιξε η πορτα και μπηκε η Ευτερπη αλαφιασμενη. Πρωτη φορα την ειχα δει σε τετοια φαση και αμεσως καταλαβα οτι κατι πολυ κακο ειχε συμβει. Ετρεξα προς το μερος της και τη ρωτησα με αγωνια αν την ειχε βιασει κανενας Αλβανος, Συριος ή καποιος αλλος μεταναστης, να παω να του βγαλω το ματι με ενα στιλο. Αφου με καθησυχασε λεγοντας μου οτι δεν ειχε σχεση με αυτο που τη ρωτησα και αρχισε να μου περιγραφει το λογο της αναστατωσης της. Μα την παναγια, αυτο που μου ειπε ηταν τοσο σοβαρο που με εκανε εξαλλο. «Πες μου μαννουλα μου τον πονο σου να ξαλαφρωσεις» την παροτρυνα οσο πιο τρυφερα μου επετρεπε το ασχημο κλιμα που υπηρχε. Τοτε ανοιξε τη χρυση καρδια της και μου τα ειπε ολα. Με το νι και με το σιγμα.

Ο πρωθυπουργος την προηγουμενη νυχτα ειχε εξαγγειλει φανερα στεναχωρημενος την προκηρυξη προωρων εκλογων για λογους που τους ηξερε μονο αυτος -και δεν μας πεφτει κανενας λογος - και ο Σ.Ε.Β φυσικα. Μετα την εξαγγελια μερικα κομματα αρχισαν να συνεδριαζουν για την καταρτιση των ψηφοδελτιων τους με δοκιμασμενα στελεχη, με επιφανη προσωπα της δημοσιας ζωης και καθιερωμενα ταλαντουχα ατομα των μιντια. Φυσικο ηταν η Ευτερπη να περιμενει το αυτονοητο. Αυτονοητο στη προκριμενη περιπτωση δεν υπηρξε. Γιατι που υπαρχει αυτονοητο για να υπαρξει κι εδω; Ο κυρ Αρισταρχος Καρατζαφλερης δεν της εκανε την τιμη να την συμπεριλαβει στο τιμημενο ψηφοδελτιο του κομματος του. Αυτο ηταν σκανδαλο. Δεν ηταν δυνατον. Δεν γινονται αυτα. Και δεν εφτανε μονο αυτο. Το χειροτερο ηταν οτι εβαλε στη πρωτη θεση του ψηφοδελτιου επικρατειας τον ανταγωνιστη της Ευτερπης τον κυρ Ψυχηνακη. «Ελεος!» ειπα. «Τι δουλεια εχει αυτος μεσ’ τους λοκατζηδες;» αναρωτηθηκα δικαιολογημενα. Παρ’ ολο τον εκνευρισμο μου προσπαθησα να συνετισω το μωρο να μην το παρει κατακαρδα. Στο μελλον σιγουρα θα ερχοταν και η σειρα της. Της ειπα και αλλα πολλα που δεν μπορω να τα γραψω επι της παρουσης γιατι αποτελουν προσωπικα δεδομενα. Καταλαβαινεται γιατι ειστε εξυπνα παιδια.Τελος παντων, με τα πολλα η Ευτερπη συνηρθε. Πηγε εβγαλε τα ρουχα της και ηρθε να με βοηθησει να ολοκληρωσω το προγραμμα που ειχα αφησει στη μεση. Μολις τελειωσαμε καναμε ενα ντουζακι χλιαρο, ντυθηκαμε και προκλητικα αγκαλιασμενοι αναχωρησαμε για το σπιτι.

Καθ’ οδον για το τσαρδι εχω την εντυπωση οτι πατησα ενα ποντικο γιατι το αυτοκινητο αναπηδησε ελαφρως ενω την ιδια στιγμη ενα ουρλιαχτο ζωου ακουστηκε απ’ εξω, αλλα δεν εδωσα καμια σημασια. Φτανοντας σπιτι μας περιμενε μια μεγαλη εκπληξη. Στο κεφαλοσκαλο κειτοταν φαρδυ πλατυ ενα κομματι πρασινο χαρτι. Εσκυψα προσεκτικα καλυπτοντας τα νωτα μου, γιατι δεν ηξερα ποιος το ειχε αφησει και που θα μπορουσε ναναι καπου εκει γυρω ακροβολισμενος. Αφου το διαβασα βιαστικα απο μεσα μου, ενω το προσωπο μου πρεπει να ελαμψε γιατι τυφλωθηκα κι εγω ο ιδιος. Η Ευτερπη καταλαβε οτι κατι καλο εγραφε και μου ζητησε να της το διαβασω. Το εκανα με μεγαλη ευχαριστηση. Μολις τελειωσα η Ευτερπη βγαζοντας μια κραυγη θριαμβου και ενεργοποιωντας τον δεξιο τενοντα του ποδιου της απογειωθηκε και επεσε μεσα στα ατσαλινα μου χερια που ειχαν ηδη παρει το σχημα βαρκας. Αφου την εκανα λιγο βαρκα γιαλο, με το ποδι μου εσπρωξα το κατω μερος της πορτας και μπηκαμε μεσα.

Πριν κλεισω τη πορτα εριξα μια τελευταια ματια στο δρομο. Ένα μηχανακι περασε, εκανε μια γαματη σουζα και εστριψε δεξια στη παροδο που οδηγουσε στη οδο Αναπαυσεως. Ηταν καιρος να αναπαυτουμε κι εμεις, με την καλη εννοια ασφαλως. Αφησα το πρασινο χαρτι πανω στο τραπεζι. Η Αϊρις η γατα μου, εδωσε ενα σαλτο νομιζοντας οτι ηταν κατι τραγανιστο. Χαμογελασα νομιζοντας πως την ξεγελασα, αλλα μαλλον αυτη μου την εφερε, γιατι εγω ημουν αυτος που παγωσα απο εκπληξη οταν την ακουσα να διαβαζει δυνατα και με καθαρη φωνη. «Ο Προεδρος του κομματος μας, σας παρακαλει οπως παραβρεθειτε στο γραφειο του αυριο και ωρα τικ τακ, για να σας ανακοινωσει οτι σας συμπεριελαβε στο ψηφοδελτιο νικης. Εμπρος ολοι μαζι για τη νικη. Βιρα τις αγκυρες με φουσκωμενα τα πανια απ' τον αερα της αλλαγης». Πρωτη φορα εβλεπα γατα να ξερει να διαβαζει. Εβγαλα ενα τηγανιτο ψαρι απο την τσεπη του σακακιου που ειχα ξεχασει απο την προηγουμενη μερα και το πεταξα στην Αϊρις. «Πουτανιτσα με κουφανες παλι, τσιμπα το γιατι το αξιζεις» της ειπα και προχωρησα στο διαδρομο που οδηγουσε στο δωματιο του απυθμενου ερωτα. Η μερα ειχε τελειωσει πολυ καλα. Ευτυχως.