4.9.09

Το στερνό αντίο



Τον Καμαρατο τον γνωρισα οταν ακομα το "αβγο" δεν ειχε σπασει. Τις παλιες καλες εποχες δηλαδη. Ο Καμαρατος ηταν το πρωτο επισημο προχωρημενο ατομο στην πολη της εποχης εκεινης. Η μεγαλη του αδυναμια ηταν το κοτοπουλο του ο Νινος. Eνα μεγαλοσωμο, ζωηρο, πολυχρωμο, πλουσιο σε χιουμορ κοτοπουλο. Οπου κι αν πηγαινε το ‘παιρνε μαζι του. Ο Καμαρατος συνηθιζε να του περναει ενα κοκκινο λουρι γυρω απ’ τον λαιμο και να περιφερεται στους δρομους με τελικη καταληξη παντα στο αβγο. Εκει διναμε παντα ραντεβου αργα τη νυχτα. Το αβγο κρατουσε καλα ακομη. Μαζι του κρατουσαμε καλα και ‘μεις. Η παρεα ηταν πληρης. Εγω, ο Καμαρατος, το κοτοπουλο του ο Νινος και οι θαμωνες του αβγου. Ειχε και καποιους «μυστικους» αλλα δεν τους διναμε σημασια, εννοειται.

Ένα βραδυ, αργα, οταν φυγαμε απο εκει μας εκοψε μια φονικη λορδα. Χωρις να το πολυσκεφθω του προτεινα να βρασουμε το Νινο και να τον φαμε. Με κοιταξε διστακτικα, αλλα χωρις να πει τιποτα εβγαλε ενα μικρο σουγια και του ‘κοψε το κεφαλι. Ο Νινος τιναξε για λιγο τα ποδια και μετα εμεινε ακουνητος. Ο Καμαρατος με κοιταξε για λιγο με δακρυα στα ματια, που γρηγορα ομως στεγνωσαν. Δεν του αρεσε να τον βλεπουν ετσι. Τον Νινο τον βρασαμε σε μια κατσαρολα και τον φαγαμε. Ηπιαμε και τρεις μπουκαλες ασπρο κρασι Καμπα (πρεπει να 'χε γυψο αυτο το κρασι γιατι παντα με εκανε σκατα) και μετα κοιμηθηκαμε σπιτι του. Το πρωι που σηκωθηκα οσο κι αν εψαξα για τον Καμαρατο δεν τον βρηκα πουθενα. Ειχε γινει καπνος . Το εκανε συχνα αυτο. Εκεινη τη φορα ομως το εκανε για παντα.

Μετα απο την εξαφανιση του Καμαρατου πολλα πραγματα αλλαξαν. Το αβγο πηγε κατα διαολου μεχρι που το τσοφλι του εγινε χιλια κομματια. Μαζι του κλεισανε το Strobolli και το Blow up. Μαζι με αυτα βαλανε λουκετο και πολλες καρδιες.

Χθες το βραδυ, γυρω στις οχτω χτυπησε το τηλεφωνο. Ηταν ο προεδρος.
-Ελα προεδρε, τι γινεται;
-Γιωργο πεθανε ο Καμαρατος.
-Ποτε;
-Εχουν αυριο τη κηδεια του.
-Ωρα;
-Στις τρεις, στον Αγ. Κωνσταντινο. Θα ‘μαστε λιγοι οπως παντα.
-Γεια.
-Γεια.
Ο Καμαρατος πεθανε. Δεν μπορω να κανω τιποτα γι’ αυτο. Το μονο που μπορω να κανω σαν στερνο αντιο, ειναι να του αφιερωσω ενα απο τα αγαπημενα του τραγουδακια. Τον θυμαμαι να το ακουει κατω απο τα χαμηλα πολυχρωμα φωτακια στο αβγο και να καπνιζει με ματια μισοκλειστα. Σημερα δεν υπαρχει ουτε αβγο ουτε Καμαρατος, ουτε το κοτοπουλο ο Νινος. Εχουν αλλαξει ολα. Εχω αλλαξει και ‘γω. Ιδωμεν.


Κοντευει τρεις… λεω να πηγαινω…