10.9.09

Ακολουθία

Νυχτωσε και ειναι η ωρα του.
Απομακρυνθηκες και ειναι η ωρα του.
Δεν θα σ΄ αφησω να χαθεις.


Θηλυκο το γενος μου, βαρια η υπαρξη του.
Γνωριζω ο,τι βαζει ο νους. Και κατι παραπανω για το καθενα.
Το μεγεθος της σκεψης
τη γλωσσα των ματιων σου
Δυσκολο να γυριζεις την πλατη στο φεγγαρι
στηριγμενος στις μυτες των ποδιων.
Με ακολουθει αποψε.


Εσκυψα το βλεμμα χαμηλα,
τραβηξα τις κουρτινες
εσφιξα τα ματια δυνατα
κοκκινισα τις βλεφαριδες,
οπως δαγκωνεις το δαχτυλο
οταν με το μαχαιρι του ψωμιου ματωσει
κι οπως τα χειλη σου ρουφω.
Με ακολουθει αποψε.


Γυρισα τη μπλουζα το κεφαλι να καλυψω,
περασε απο μεσα, παιζοντας
σαν μωρο το πρωτο του παιχνιδι.
Και ναζια, και ερωτα και λυπη
σκορπισε, ασημενιο πιατο του παλιου καιρου
φθαρμενο στον μπουφε των αναμνησεων.
Ειδα το προσωπο σου να χαμογελα
και ξεχασα.
Με ακολουθει αποψε.


Πηρε ο νους μου φωτια να τρεξω πισω.
Θα ελειπες ομως.
Οσο πλησιαζω, τοσο μικραινει η αποσταση
οσο πλησιαζω, τοσο πιο μεγαλη ειναι η απουσια σου.
Στασου, εκει ακινητος και ΄γω θα γυροφερνω
αμωμος ανθρωπος, αλυτρωτη γυναικα.
Νομιζε το φεγγαρι πως επαψε να με θαμπωνει
και βγηκε απο τον λευκο νεφελωδη κρυψωνα του.
Με ακολουθει αποψε.


Ο,τι εκανα μεχρι σημερα το εχει δει
τα αλλα που σκεφτομαι, τα προκαλει.
Πεταει την ασημενια μπογια του στο νερο
δρομο να στρωσει να γυρισω.
Δεν ξερω προσευχες, ειμαι αδυναμη στη φυση
πλανες με τριγυριζουν και πικρα ερωτηματα στραγγιζουν
μεσα μου, καθε φορα.
Με ακολουθει αποψε και μου αρεσει.