28.11.09

Το πουλί του ιερέα Μπομπ






«Φρανκ, εισαι τρομερα ατυχος, σ’ εχουν στριμωξει ασχημα δικε μου» ειπε ο νεαρος δικηγορος και κουνησε το κεφαλι του μερικες φορες πανω κατω φανερα προβληματισμενος.
«Δικηγορε, πες μου οτι βλεπω ενα ασχημο ονειρο, εναν εφιαλτη. Δεν ειναι δυνατον να ειναι αληθεια ολη αυτη η ιστορια. Πες μου οτι ειμαι θεατης μιας ταινιας τρομου τριτης διαλογης του αμερικανικου σινεμα. Ολα αυτα που μου προσαπτουν ακουγονται τοσο εξωφρενικα. Πες μου οτι είναι ψέματα γαμω το φελεκι μου...». ειπε παρακαλωντας ο Φρανκ, εκτος απο την τελευταια φραση που την ειπε σχεδον ουρλιαζοντας.
«Φρανκ δυστυχως, για σενα, δεν είναι ψεματα. Μπορει να μοιαζει εφιαλτης αλλα ολα συμβαινουν στην πραγματικοτητα. Για να στο αποδειξω κοιτα...» ειπε ο δικηγορος και αφου επιασε το χερι του, τού δαγκωσε ενα δακτυλο με οση δυναμη διεθεταν τα σαγονια του.
Ο Φρανκ ανοιξε τις μασελες του οσο μπορουσε και ο λαρυγγας του αρχισε να παλλεται σαν ηχειο, απελευθερωνοντας μια τρομερη κραυγη. Τα ντεσιμπελ της καυγης του τρυπησαν τον χοντρο τοιχο του κελιου και εφτασαν μεχρι το προαυλιο της φυλακης υψιστης ασφαλειας που τον ειχαν χωσει. Οσοι απο τους κρατουμενους προαυλιζονταν εκεινη την ωρα ενοιωσαν να τους διαπερνα ενα ισχυρο ριγος κατι σαν ηλεκτρικο ρευμα. Αν και ηταν ολοι τους σκληροι αντρες, με πολύ βεβαρημενο ποινικων αδικηματων ιστορικο, δεν αντισταθηκαν στην αναγκη να κανουν το σταυρο τους (οι χριστιανοι) ή να πεσουν στα γονατα και να προσευχονται προς ενα συγκεκριμενο σημειο του οριζοντα που δυσκολα θα μπορουσε να προσδιορισει καποιος αφου ο ηλιος ηταν καταμεσις του ουρανου.
«Παρα λιγο να μου κοψεις το δαχτυλο γαμημενε, τι ηταν αυτο; Τρελαθηκες;» ειπε εκνευρισμενος ο Φρανκ με δακρυα πονου στα ματια .
«Φρανκ, σε δαγκωσα για να σου αποδειξω οτι δεν κοιμασαι. Αν δεν κερδισουμε τη δικη θα οδηγηθεις στο μονοκλινο κρεβατι, οποτε ενα δακτυλο λιγοτερο δεν θα εχει καμια σημασια για σενα.»
«Τι ειναι αυτα που λες; Με πανικοβαλεις...»
«Μαλλον δεν εχεις συνειδητοποιησει σε τι κατασταση βρισκεσαι, ουτε και σε ποια πολιτεια των States δικαζεσαι. Ξερεις τι σημαινει θανατικη καταδικη στο Τεξας; Ζητω που τη γαμησες . Μερικες φορες ομως μου δινεις την εντυπωση οτι ολα τα πραγματα τα παιρνεις στο χαβαλε. Αδερφι, τωρα ομως πρεπει να σοβαρευτεις γιατι κινδυνευεις σε καταδικη ακομα και σε δις εις θανατον» ειπε ο δικηγορος παιρνοντας το πιο σοβαρο κουστουμι υφους μεχρι εκεινη τη στιγμη.
«Δις εις θανατο; Τι, δηλαδη θα με εκτελεσουν δυο φορες;»
«Οχι ρε μαγκα μου, μην αγχωνεσαι. Το δις ειναι μια τυπικη φραση, ενα κλισε. Απλα δειχνει ποσο σοβαρο ειναι το αδικημα που υπεπεσες. Μια φορα θα εκτελεστεις και μετα τερμα».

Μερικες μερες αργοτερα

Ο ιερεας Μπομπ, ενας τριανταρης καραβλαχος, κατα τ΄ αλλα εξαιρετικος ιππεας, διεταξε με ενα νευμα τον νεωκορο να χτυπησει την καμπανα. Εκεινος υπακουσε αμεσως και αρχισε να τραβαει με υπερβολικο ζηλο το σχοινι. Η μικρη καμπανα αρχισε να χτυπαει δαιμονισμενα. O ιερεας Μπομπ κατεβηκε με επισημο υφος αργα τα ξυλινα σκαλια της παλιας εκκλησιας, εφτασε μεχρι το αυτοκινητο του μια καντιλακ του ΄73 θαλασσι χρωματος, απλωσε το χερι του και χουφτωσε το αλουμινενιο πομολο της πορτας με προθεση να την ανοιξει. Βιαζοταν γιατι ειχε ηδη καθυστερησει. Τον ειχαν ειδοποιησει, δυο μερες πριν, οτι ειχε την ηθικη υποχρεωση να παει να εξομολογησει ενα φυλακισμενο που ειχε καταδικαστει σε θανατο. Οι φυλακες South Texas Parole Confinement Facility ηταν μιση ωρα δρομος. Ο χρονος τον πιεζε ασφυκτικα. Ανοιξε την πορτα και καθισε στη θεση του οδηγου. Πριν την κλεισει εριξε μια πλαγια ματια προς το μερος του νεωκορου. «Χαλαλι τα λεφτα που του δινω, ειναι καλος στη δουλεια του το πουστοπαιδο» σκεφτηκε κι ενα χαμογελο ικανοποιησης ζωγραφιστηκε στο αυστηρο του προσωπο. Εβαλε το κλειδι και γυρισε τη μιζα. Μια τρομερη εκρηξη τιναξε το αυτοκινητο στον αερα, διαμελιζοντας το σε χιλιαδες κομματια. Μια γρια που ειχε βγαλει βολτα το σκυλο της στο απεναντι πεζοδρομιο, απογειωθηκε απο το ωστικο κυμα της εκρηξης και καρφωθηκε στην τζαμαρια ενος καταστηματος (ο σκυλος δυστυχως αγνοειται ακομα). Ο υπολοιπος κοσμος που βρισκοταν τριγυρω, επεσε φαρδυς πλατυς κατω σκεπαζοντας με τα χερια τα κεφαλια του για να προστατευτει απο τις καυτες σαρκες του αυτοκινητου που ειχαν εκτοξευτει ψηλα στον ουρανο και που επεφταν παντου.
Ο μοναδικος που εμεινε αταραχος στη θεση του ηταν ο νεωκορος που συνεχισε να χτυπαει την καμπανα αλλα με λιγοτερο ζηλο, πιο βαριεστημενα θα ηταν ο σωστοτερος χαρακτηρισμος. Θα συνεχιζε να τη χτυπαει, μαλλον, αν δεν συνεβαινε κατι πολυ δυσαρεστο αλλα και σιχαμερο. Ενα κομματι απο τα συντριμια που προξενησε η εκρηξη στο αυτοκινητο, εκτοξευτηκε ψηλα στον αερα και καθως επεφτε στη γη λογω της γνωστης θεωριας της βαρυτητας , ηρθε με τρομερη ταχυτητα και καρφωθηκε στο ανοιχτο, λογω της προσπαθειας που κατεβαλε για να χτυπαει την καμπανα, στομα του φτανοντας μαλιστα μεχρι τον λαρυγγα του. Ο νεωκορος τρομαξε τοσο πολυ, που αφησε ενστικτωδως το σχοινι για να τραβηξει αυτο το αντικειμενο που βρεθηκε μεσα στο στομα του. Με τρομο παρατηρησε αυτο που κρατουσε στο χερι του. Του εκανε ιδιαιτερη εντυπωση οτι ηταν τοσο μεγαλο που δεν χωρουσε στη χουφτα του. Τοτε αντιληφθηκε οτι ηταν το πουλι του ιερεα Bob. Το πεταξε μακρια αηδιασμενος και αρχισε να κλαιει γοερα. Τοτε καταλαβε οτι οι καλες μερες ειχαν περασει ανεπιστρεπτι γι’ αυτον. Προσπαθησε να ξαναπιασει το κομμενο πουλι αλλα ενας διερχομενος σκυλος προλαβε και το αρπαξε με το στομα . Γι’ αυτον δεν ηταν τιποτα περισσοτερο απο ενας μεζες.


Δυο ωρες μετα

Ο διευθυντης των φυλακων South Texas Parole Confinement Facility κοιτουσε συνεχως ανησυχος το ρολοι που κρεμοταν στον τοιχο απεναντι του. Ο νομος που ψηφιστηκε, μετα απο εντονες αντιδρασεις του ρεπουμπλικανικου κομματος, ηταν ξεκαθαρος. Εαν ο καταδικασμενος σε θανατο δεν εξομολογηθει «για οποιονδηποτε λογο» εντος δυο ωρων και δωδεκα λεπτων πριν την ωρα εκτελεσης του, μπορουσε να σηκωθει απο το μονοκλινο κρεαβατι που ειχε ξαπλωσει ανασκελα για να εκτελεστει, να φορεσει το καπελο του και να φυγει προς την ελευθερια χωρις κανεις να μπορει να τον εμποδισει. Ο διευθυντης το ηξερε πολυ καλα αυτο και τον ειχαν ζωσει τα φιδια. Σε τρια λεπτα αυτος ο καταδικος που βρισκοταν μπροστα του θα ηταν σε θεση να κανει πραξη αυτο το γελοιο, για το 44 τοις εκατο των αμερικανων πολιτων, νομο. Αρχισε να τρωει τα νυχια του απ’ την αγωνια ενω ταυτοχρονα χοντρες σταγονες ιδρωτα εμφανιστηκαν στο φαρδυ του μετωπο. Τα λεπτα περνουσαν πολυ γρηγορα για τον διευθυντη και βασανιστηκα αργα για τον θανατοποινιτη.
Οι δεσμοφυλακες κοιτουσαν ο ενας τον άλλο. Τα συναισθηματα τους αναμεικτα. Υπηρχαν καποιοι απ’ αυτους που ειχαν συμπαθησει το λυγεροκορμο ξανθομαλλη νεαρο που κειτονταν αταραχος μπροστα τους. Αν και δημοσια δεν ειχαν εκφραστει, μεσα τους πιστευαν οτι ηταν ενας ακομα αθωος που οδηγουνταν αδικα στο θανατο.
Ξαφνικα ακουστηκε ενας διακριτικος ηχος, σαν να χτυπουσε καποιο ξυπνητηρι. Ο προισταμενος των δεσμοφυλακων, ενας αδυνατος ξερακιανος τυπος κοιταξε διστακτικα τον διευθυντη των φυλακων. Εδειχνε σαν να περιμενε να του πει κατι. Εκεινος κατεβασε ανορεχτα το κεφαλι του αργα . Ο αρχιδεσμοφυλακας προχωρησε προς τον θανατοποινιτη. Μ’ ενα μικρο κλειδι ανοιξε τον μηχανισμο ασφαλειας που ηταν σφιχτα δεμενος. Ο νεαρος σηκωθηκε αμεσως, ετριψε τους καρπους των χεριων του, κοιταξε γυρω ολους τους παρευρισκομενους, τους χαιρετησε εναν προς εναν και ζητησε ενα χαρτομαντιλο. Μολις το πηρε φυσηξε τη μυτη του και αφου ειπε «τα κλιματιστικα θελουν συντηρηση, πρεπει να ‘χουν φραξει τα φιλτρα» με αργα βηματα προχωρησε προς την ελευθερια.

8 σχόλια:

Madame de la Luna είπε...

Καλώς μας ήρθες Γιώργο Κάππα με τις απίστευτες ιστορίες σου. :) Τελικά το σύμπαν έχει τη δική του δικαιοσύνη και την απονέμει κατά περίπτωση ε;

Χα χα χα. Πολύ γέλασα. Σαν ασπρόμαυρη ταινία του παλιού καλού καιρού..

Αλλά.. θα κάνω πως δεν βλέπω ένα σκορ που σας έκατσε κατά τύχη, κι αυτό επειδή τώρα επέστρεψες. Αλλιώς, θα 'γραφα κι άλλα!!! :)))

saltatempo είπε...

Καλωσόρισες Γιώργη διάλεξες καλή μουσική παρέα
για να γιορτάσεις την επιστροφή σου.

Δημήτρης

Γεφυριστές είπε...

Καλή επάνοδο κι από εμάς φίλε. Ομολογώ ότι "σάρωσες" κυριολεκτικά. Είναι μια επάνοδος που αρμόζει σε έναν... "γαύρο"!
Έτσι κάπως φαντάστηκα την ιστορία σου, όπως η Madame de la luna(μόνο οι Αμερικανοί μπορούν να κάνουν τέτοια). Ωστόσο τη φαντάστηκα σε ασπρόμαυρο δίκην ονείρου. Κι αυτό ασφαλώς οφείλεται στη μουσική που διάλεξες. Τι ήταν αυτή η είσοδος με τον Μπακιρτζή; Χειμερινό κολύμπι;
Άντε να έχουμε κάτι να διαβάζουμε!!
Σε ευχαριστώ και σε χαιρετώ

γιωργος καππα είπε...

Madame de la Luna, καλως σας ξαναβρηκα… ειχα αποχωρησει λιγο για να ασχοληθω σοβαρα με το… συγγραφικο εργο. ασφαλως και το συμπαν απονεμει τη δικαιοσυνη ειδικα σε εκεινους που αναγνωριζουν το μεγαλειο του.

χαιρομαι που εξακολουθεις να γελας με τις ιστοριουλες οπως αυτη που πραγματικα τοποθετειται στο χωρο του ασπρομαυρου... δεν ξερω αν συμφωνεις αλλα αυτο το ασπρομαυρο ειναι τελικα η φωτεινη πλευρα της ζωης.

δεν θελω να σε απογοητευσω καθοτι συμπονετκος ανθρωπος αλλα οι κοκκινοι δεν κερδιζουν ποτε τιποτε τυχαια! παρολα αυτα ειμαι εδω παντα να δινω.. κουραγιο:) να εισαι καλα και σε ευχαριστω.

γιωργος καππα είπε...

Σε ευχαριστω Δημητρη...εδω κι εκει να τα λεμε να περναει ο καιρος...και να το γλενταμε κιολας καταλληλως.
Καλο σου βραδυ

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα, ευχαριστω για την υποδοχη.. οπως εγραψα και στην Madame de la luna το ασπρομαυρο ειναι η φωτεινη πλευρα της ζωης και μπορει να οφειλεται στα ονειρα των ανθρωπων... οσο για τους χειμερινους κολυμβητες και για τα αλλα κομματια ειναι πιστευω ενας πανηγυρικος της ελληνικης μουσικης.. παμε για αλλα ..μακροβουτια τωρα
Να ειστε κι εσεις καλα και σας ευχαριστω.

Fegia είπε...

Εξαιρετική δουλειά!
Δυνατό story, φοβερή μουσική υπόκρουση, υπέροχη (φιλμική) γραφή.
Πραγματική road movie, με χρώματα, όμως, (και όχι Α/Μ όπως συμφωνείτε όλοι) και μάλιστα με το χαρακτηριστικό κιτρινοπχρυσαφί της ερημιάς του Τέξας μαζί με τις ερυθρές πινελιές (προσφορά προς τον συγγραφέα)...

γιωργος καππα είπε...

Fegia σ'ευχαριστω για τα ακρως ενθαρρυντικά σχολια σου.Τωρα που το καλοσκεφτομαι νομιζω οτι εσυ επιασες
περισσοτερο το ολο σκηνικο.

καλο βραδυ