23.12.09

Ευχές από τον πνευματικό μου καθρέπτη


... σπρωξε, σπρωξε στο τελος κατι θα χωρεσει και για 'μας ...


Χρονια πολλα


.
-Καλησπερα πνευματικε μου καθρεπτη.
-Καλησπερα.
-Βλεπω αφησες μουστακι.
-Δεν ειναι μουστακι, ειναι αφρος μπυρας.
-Που τη βρηκες;
-Σου επεσε καθως εφευγες την τελευταια φορα που με επισκεφθηκες.
-Αδυνατο. Δεν αφηνω τιποτε πισω μου οταν φευγω.
-Τοτε για μια φορα φανηκες απροσεχτος.





Μολις ειχα κατεβει τα σκαλοπατια του σκοτεινου ημιυπογειου δωματιου που νοικιαζα για λογαριασμο του πνευματικου μου καθρεπτη. Ηταν δικη του επιλογη αυτο το μερος. Ενα δωματιο χωρις φωτισμο, επιπλα, κουρτινες, οικιακες συσκευες, τηλεφωνο. Ενας χωρος γυμνος. Ενας χωρος ακαταλληλος για συνενοχους.
.
Στο τελος καθε χρονιας διατηρω τη δυσνοητη συνηθεια, να βρισκομαι ενωπιος ενωπιω με τον πνευματικο μου καθρεπτη. Ο πνευματικος μου καθρεπτης, εχει αναλαβει αυτη τη διαδικασια αυτοκλητα -εχουν περασει τοσα χρονια που δεν θυμαμαι ποιος του εδωσε αυτο το δικαιωμα- για την εκτιμηση της ψυχικης μου συμπεριφορας και καταστασης αλλα και, το πιο σημαντικο, της ψυχικης μου ανατασης, αν απαιτειται.
.
Να σημειωθει εδω με εντονα γραμματα οτι ο πνευματικος μου καθρεπτης δεν ανηκει σε καμμια σχολη, συλλογο, θρησκεια, συνδικατο, απελευθερωτικο μετωπο, ομαδα αιματος, ναυτικο ομιλο, λεσχη απατημενων κουμπαρων και τελος παντων, ολα τα συναφη που εχουν σχεση με την ομαδοποιημενη, συνεπως ελεγχομενη, κοινωνικη συνειδηση. Εκτιμωντας ολα τα προηγουμενα στην αρχη της γνωριμιας μας, απεκτησα, δικαια, την πεποιθηση οτι εχω καθε λογο να εμπιστευομαι την αποψη του και να δινω την πρεπουσα σημασια σ’ αυτη. Οποιος βιαστει και τον χαρακτηρισει ως καθοδηγητη θα κανει τεραστιο λαθος, γι’ αυτο τον συμβουλευω να αποφυγει τα βιαστικα συμπερασματα γιατι θα πεσει σαν κουτορνιθι στην παγιδα του μη αναγκαιου ατοπηματος.

Ετσι λοιπον, χθες λιγο πριν σκοτεινιασει, με τα συννεφα να ‘ναι ακομα κοκκινα στον ουρανο, πηγα και σταθηκα απεναντι του. Με κοιταξε ως συνηθως με υποψιασμενο βλεμμα, μειδιασε ελαφρως ειρωνικα και, ειπε:
-Λοιπον, τι εχουμε φετος; Υπαρχει κατι καινουργιο να μου πεις; Αν ειναι να επαναλαβεις την ιδια μαλακια που μου κοπανας τα τελευταια χρονια, κοψε λασπη. Δεν εχω καμμια ορεξη ν’ ακουσω παλι τα ιδια.
-Ακου, εχουν παρει πολυ αερα τα μυαλα σου. Σου υπενθυμιζω οτι την υπαρξη σου την οφειλεις σε μενα. Διαφορετικα θα ‘σουν μια ξεραμενη κουραδα πεταμενη στην ακρη του δρομου, που ικετευει καποιο απο τα ποδια που περνουν διπλα σου να σε κλωτσησει, ειτε απο τυχη ειτε απο αηδια, για να βρεθεις στον υπονομο, το φυσικο σου περιβαλλον, που περναει απο κατω για να νοιωσεις λιγη δροσια και ανακουφιση.
Ο πνευματικος μου καθρεπτης χαμηλωσε το βλεμμα σκεφτικος. Εδειχνε μελαγχολικος. Δεν μιλησε για λιγο. Ειχε τα χειλη σφιγμενα. Επεσε σιωπη στο αδειο δωματιο. Μετα, ξανασηκωσε τα ματια του και ειπε:
-Ναι ετσι ειναι. Διχως εσενα θα ‘μουν ανυπαρκτος. Αλλα μη ξεχνας οτι και σε μενα οφειλεις πολλα. Ειναι σαφες οτι ο ενας εχει αναγκη τον αλλον.
Εκανα πως δεν ακουσα και δεν αποκριθηκα.
-Εσυ κατι εχεις. Σε βλεπω προβληματισμενο. Ειμαι ολος αυτια. Εξ’ αλλου γι’ αυτο το λογο ηρθες.
-Ναι. Εχω κατι πολυ σοβαρο να σου πω, αλλα δεν ξερω πως να το εκφρασω.
-Πες το οπως σου βγαινει.
-Να, τωρα τελευταια αισθανομαι οτι εχω γινει ....
-Τι εχεις γινει;
-Οτι εχω γινει...
-Απροσεχτος;
-Οχι, οτι εχω γινει..
-Ονειροπολος;
-Οχι, οτι εχω γινει.. πως να το πω..;
-Ματακιας;
-Οχι, οχι τετοιο, θελω να βρω τη σωστη λεξη...
-Πουστης;
-Οχι καμμια σχεση... μμμ ... νομιζω...
-Κουφος;
-Οχι. Το βρηκα!
-Αντε πες το..
-Οτι εχω γινει συναισθηματικος....
-Συναισθηματικος; Ελα τωρα...
-Ναι, αυτο ειναι! Συναισθηματικος..
-Και δυσκολευοσουν να βρεις αυτη τη λεξη;
-Σωστα.
-Γιατι;
-Δεν ξερω.
-Τι σε εκανε να πιστευεις οτι εχεις γινει συναισθηματικος;
-Διαφορα περιστατικα.
-Θα μου πεις καποιο απο αυτα για να εχω μια πιο συγκεκριμενη εικονα;
-Ναι. Πριν μερικες μερες μπροστα στα ματια μου, μεσα στο πληθος καποιος χαστουκισε αγρια τη συντροφο του. Χωρις να το καταλαβω ορμησα αλαφιασμενος και του εχωσα το δαχτυλο οσο πιο βαθεια μπορουσα.
-Που; Στο κωλο;
-Οχι στο ματι.
-Του το εβγαλες ;
-Δεν ξερω γιατι επεσε πανω μου το πληθος και με απομακρυνε απο το χωρο. Ημουν σε εξαλλη κατασταση. Ακομα και τωρα που το σκεφτομαι το νευρικο μου συστημα δεχεται τρομερη δοκιμασια.
-Καλα ηρεμησε. Υπαρχει καποιο αλλο περιστατικο που να στοιχειοθετει την ταση σου για συναισθηματικη εξαρση;
-Θα σου πω ακομα ενα που νομιζω οτι αποτελει πιο χαρακτηριστικο δειγμα.
-Σε ακουω.
-Πριν πεντε μερες ειχα τα γενεθλια μου.
-Να τα εκατοστησεις.
-Ευχαριστω. Εγω φυσικα οπως καθε χρονια το ‘χα ξεχασει εντελως. Προς το τελος της μερας χτυπησε το τηλεφωνο. Ηταν το κοκκινο ειδυλλιο που μου ζητησε να συναντηθουμε επειγοντως. Επειδη η φωνη ακουγοταν λαχανιασμενη, θεωρησα οτι κατι σοβαρο θα συνεβαινε. Εκρινα σκοπιμο να το συναντησω αμεσως. Η συναντηση οριστηκε κατω απο το πετροχτιστο καμπαναριο στην πλατεια της αγιας αικατερινης στις εννια ακριβως, το βραδυ. Θυμαμαι την ωρα γιατι καθως ημουν κατω απο το ρολοι του καμπαναριου εκεινο αρχισε να χτυπαει δαιμονισμενα εννια φορες. Εκανε τετοιο θορυβο που τρομαξα τοσο πολυ που το εβαλα στα ποδια τρεχοντας προς αδιευκρινιστη κατευθυνση. Ευτυχως η φωνη του ειδυλλιου που ακουσα να με καλει καταπραϋνε την τρομαρα μου και σταματησα. Με τα πολλα αφου καταφερα να ριξω τους παλμους της καρδιας μου -με ενα κολπο που μου εμαθε μια νοσοκομα μια φορα κι ενα καιρο- το ειδυλλιο μου αποκαλυψε το λογο που με καλεσε. Επεσα απ’ τα συννεφα. Η χειρονομια που εκανε με αφησε αφωνο. Αφωνο απο συγκινηση. Μου προσφερε ενα υπεροχο δωρο για τα γενεθλια μου. Ενοιωσα μια εκρηξη μεσα μου, σαν φουρνελο σε νταμαρι. Η καρδια μου αρχισε να κτυπαει σαν κομπρεσερ. Με φωνη που ετρεμε ευχαριστησα το κοκκινο ειδυλλιο και το αγκαλιασα. Που; Καταμεσις του δρομου. Ποιος; Εγω! Εγω να αγκαλιασω το ειδυλλιο στη μεση μιας πλατειας γεματη κοσμο! Ανηκουστο. Παντα χαρακτηριζα αυτους που αγκαλιαζονται ερωτικα σε δημοσιους χωρους ως επιδειξιομανεις, κρυοκωλους, φτηνους θεατρινους, ξιπασμενους. Κι ομως να, εκανα ακριβως το ιδιο. Εκεινη τη στιγμη ακριβως διαπιστωσα οτι οι αποχρωσεις ενδειξεις για εντονη ταση συναισθηματικης συμπεριφορας που ειχα το τελευταιο διαστημα, εγιναν χειροπιαστες αποδειξεις. Ηταν βεβαιο οτι κατι ανεπανορθωτο ειχε συμβει στον εσωτερικο μου κοσμο. Απο εκεινη τη στιγμη και μετα νοιωθω διχασμενος. Το παλιο με το καινουργιο δινουν μια λυσσαλεα μαχη για το ποιο θα κυριαρχησει. Ειμαι σε τρομερο αδιεξοδο. Γι’ αυτο το λογο ηρθα να μου δωσεις τη συμβουλη σου, αν και θα ερχομουν ετσι κι αλλιως οπως το συνηθιζω καθε τελος χρονιας.
.
Ο πνευματικος καθρεπτης κουνησε τα ματια του και κοιταξε πισω απ’ την πλατη μου. Σαν να ατενιζε στο απειρο. Εδειχνε αφηρημενος.
-Δωσε μου ενα τσιγαρο.
Του εδωσα ενα τσιγαρο. Αναψα για μενα αλλο ενα. Θα το ειχε καπνισει μεχρι τη μεση οταν γυρισε και μου ειπε.
-Δεν θελω να σε στενοχωρησω αλλα αυτη η αλλαγη που διεκρινες στον χαρακτηρα σου ειναι χαρακτηριστικο δειγμα οτι γερνας. Περνας τη λεπτη γραμμη που περναει καθε αντρας απο μια ηλικια και μετα. Αφηνεις ασυναισθητα πισω ενα κομματι του εαυτου σου που μαζι του εζησες για πολλα χρονια και εγινες ενα με αυτο. Το δυνατο τρανταγμα που ενοιωσες ηταν η δυναμη της αλλαγης που ηρθε και σε βρηκε απροετοιμαστο. Νομιζω οτι τα δυσκολα εφυγαν. Το πρωτο κυμα, το πιο ισχυρο περασε. Τα επομενα ειναι απλοι κυματισμοι που απλως θα στο υπενθυμιζουν. Προσπαθησε να επιπλευσεις πανω τους, δεν εχεις αλλη επιλογη. Αυτα ειχα πω.
.
Εμεινα να τον κοιταζω σκεφτηκος. Μετα χαμογελασα. Εχωσα τα χερια στις τσεπες του παντελονιου μου και τις γυρισα προς τα εξω. Οτι υπηρχε μεσα επεσε το πατωμα. Ο πνευματικος μου καθρεπτης με κοιταζε με περιεργεια. Σιγουρα ειχε καταλαβει το νοημα της κινησης μου.
Χαμογελασε κι αυτος.
-Φευγω τωρα, θα τα πουμε του χρονου παλι.
-Καλα, προσεχε τις ναρκες εκει εξω, ξερεις τι εννοω.
Σηκωσα το χερι και του εκανα κωλοδαχτυλο.
-Αληταμπουρα, ψιθυρισε πισω μου καθως τον αφηνα.
.
Ανεβηκα βιαστικα τα σκαλοπατια, ανοιξα την πορτα, βγηκα εξω, διπλοκλειδωσα τη πορτα πισω μου και βρεθηκα στο πλακοστρωτο μισοσκοτεινο δρομακι. Σταθηκα για λιγο και κοιταξα ψηλα. Τα αστερια ηταν ακομα στη θεση τους. Η νυχτα ειχε προχωρησει. Τραβηξα μια δυνατη εισπνοη απο τη μυτη. Η αιωνια εντονη μυρωδια της σαπιλας διατηρουταν ακομα αναλλοιωτη στην ατμοσφαιρα. Ολα ηταν ακριβως τα ιδια, δεν ειχε αλλαξει τιποτα. Δεν ξερω γιατι, αλλα διαπιστωσα οτι ενοιωσα ικανοποιηση που βρεθηκα παλι σε αυτο το γνωριμο οικειο περιβαλλον.
.
«Υπαρχουν καποια πραγματα που δυσκολα αλλαζουν κι ενα απο αυτα ειναι ο κοσμος που μας πεταξαν να ζησουμε» σκεφθηκα και, βαζοντας τα χερια στις τσεπες απομακρυνθηκα οσο πιο γρηγορα γινοταν απο το ημιυπογειο μικρο δωματιο.

8 σχόλια:

Madame de la Luna είπε...

Καταρχήν χρόνια πολλά. Ελπίζω όντως να είχες γενέθλια και να μην ήταν κι αυτό σκηνοθετικό εύρημα.

Κατά δεύτερον, πάμε σε αντίθετες κατευθύνσεις. Εσύ γίνεσαι συναισθηματικός, εγώ του κερατά κυνική. Αλλά δεν βαριέσαι. Τα 'χει αυτά η ζωή.. ;-)

Κατά τρίτον, κόψτου λίγο τον αέρα, του πνευματικού καθρέφτη, γιατί σου βγάζει γλώσσα.

Αγκάλιασε το κόκκινο ειδύλλιο και πέταξε για το επόμενο παραμύθι :-)

Καλές γιορτές Γιώργο Κάππα. Με υγεία. Και ..ιστορίες για ποτάκια ;-)

Γεφυριστές είπε...

Γιώργη,
σε χαιρετώ και σου εύχομαι κατ΄ αρχήν να ζήσεις όσα χρόνια θέλεις, με όποιους, όπου και όπως ονειρεύεσαι. Κάτι μου λέει ότι το συγκεκριμένο διήγημα είχε την αφορμή του ένα βήμα προς το πέρασμα για "τη λεπτη γραμμη που περναει καθε αντρας απο μια ηλικια και μετα".

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά να κάνω ένα "giorgos kappa fun club". Ειδικά μετά τις δυο τελευταίες ιστορίες σου αλλά και με αρχή "το τέρας" έχει ωριμάσει η σκέψη.

Ο λόγος είναι απλός: είσαι ο πνευματικός καθρέφτης μου και εκτιμώ ότι κάτι τέτοιο πρέπει να συμβαίνει και σε άλλους.

Αυτόν τον γραπτό "εξωραϊσμό της ζωής σου" τον τύπωσα και το διαβάζω από την ώρα που τον δημοσίευσες. Έτσι στις 31 του μήνα -που είναι και η τελευταία εφημερία μου για το 2009- μάλλον θα έχω πολλά να πω στην Αλέκα. Βλέπεις μου έδωσες το θάρρος να μην της κρύβομαι.

Σε ευχαριστώ ιδιαίτερα
Καλή ξεκούραση και καλά να περάσετε τις μέρες αυτές

saltatempo είπε...

Χριστούγεννα πάντα είν' επώδυνο / Ήρθαν τα Χριστούγεννα να μας ζήσει
Να ξαναδώ το φως γυμνό /
Το μωρό αγορές να φωταγωγήσει
Να σπαρταρά το περιεχόμενο /
Και ζαχαροπλάστης ο χρόνος πάλι να γενεί
Να ιδρώνω λες και ξεγεννώ /
Από την παραμονή
Κράτα το χέρι μου ενώ....

Επί ένα χρόνο γιορτινό.......

ΓΙΩΡΓΗ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Θ

γιωργος καππα είπε...

Madame de la Luna χρονια πολλα και σε σενα. Ναι, ειχα γενεθλια αλλα ως συνηθως το 'χα ξεχασει. Μου το θυμισε καποιος ,ομως, ετσι το γιορτασα αναλογως.
Και παλι ,ναι εχεις δικιο .Γινομαι συναισθηματικος αλλα ευελπιστω οτι δεν θα καταληξω τουλαχιστον να μπουσουλω με τα τεσσερα.
Με το καθρεπτακι τωρα ,που θα παει θα το αφησω να...θαμπωσει καποια στιγμη για να σταματησει να βγαζει γλωσσα..:)
Το επομενο παραμυθι ετοιμαζεται αλλα εχω ενα προβλημα. Αποτελειται απο 15.000 λεξεις περιπου και θα πρεπει να τις περιορισω γυρω στις 1200 για να εχει καποιος την υπομονη να το διαβασει. Ειναι καποιο προβλημα.

χρονια πολλα με υγεια και περισσοτερο θετικη σκεψη

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα , σ' ευχαριστω παρα πολυ για τις ευχες.Δεν επεσες εξω στις εκτημησεις σου , ως συνηθως.
Τη δευτερη παραγραφο σου δεν τη σχολιαζω γιατι μολις τη διαβασα κοκκινησα. Ειμαι ντροπαλο αγορι.
Ρε συ και στη τριτη ξανακοκκινησα. Με κανεις και νοιωθω αμηχανα τωρα. Τι να πω; Τιμη μου που τα λες αυτα για μενα. Δεν ξερω τι να γραψω. Μπερδεψα τα αγγλικα με τα ελληνικα.
Παντως χαιρομαι που σου δημιουργησα τετοια συναισθηματα και προβληματισμο.

Καλη ξεκουραση και σε σενα,
να χαιρεσαι την οικογενεια σου

Χρονια πολλα

γιωργος καππα είπε...

Φιλε μου saltatempo το ποιημα που εγραψες κυλησε σαν γαργαρο νερο μεσα μου. Αισιοδοξο,χαρουμενο,με εικονες γεματες ζωντανα χρωματα.

Χρονια πολλα και σε σενα

Fegia είπε...

Σου εύχομαι η νέα χρονιά να συμπληρώσει ό,τι θετικό άφησε η προηγούμενη.
Να συνεχίσεις τις ταξιδιάρικες ιστορίες σου, οι οποίες εκτός από "κυματισμούς'' (που θάλεγε και ο Γιάλομ) μας προσφέρουν ένα μαγικό κόσμο από εικόνες και μουσικές, ανεκτίμητο στις πεζές μέρες που ζούμε...

Αν αποφασίσει η Αλέκα να ιδρύσει fan club, δηλώνω πρώτος υποψηφιότητα για εγγραφή.

Καλή χρονιά!

γιωργος καππα είπε...

Fegia ενα μεγαλο ευχαριστω για την ευχη σου. Πραγματικα με συγκινησες με αυτα που εγραψες.
Οταν εχουμε υγεια ,τυχη και χρονο ( μου 'χει ληψει τις τελευταιες μερες )ολα ειναι εφικτα.

Χρονια σου πολλα