2.1.10

Ένα τοπίο που σφύζει με πύο


Το πυκνο φυλλωμα του αιωνοβιου πανυψηλου δεντρου προσφερε στον Ζηση απλοχερα τον παχυ του ισκιο. Ξαπλωμενος ανασκελα διπλα στον κορμο, με τα χερια πισω απ’ τους ωμους και κατω απ’ το κεφαλι του σαν μαξιλαρι, απολαμβανε την γαληνη της φυσης. Ενα ελαφρυ δροσερο αερακι που κατεφθανε αθορυβα απ’ τα δυτικα, χαιδευε απαλα το γυμνο του κορμι. Το ανοιξιατικο φρεσκο χορταρι, πανω στο οποιο κοιτοταν, επαιζε το ρολο μιας τεραστιας αγκαλιας ικανης να τον προστατευσει απο τις ανασφαλειες που τον κατακλυζαν τις τελευταιες μερες. Δεν υπηρχαν λεξεις για να περιγραψει ποσο ομορφα ενοιωθε εκεινες τις στιγμες. Ανοιξε τα ματια και αντικρισε τον καταγαλανο ουρανο. Μικρα λευκα συννεφακια προχωρουσαν ραθυμα και χανοταν πισω απο την κορυφη του μικρου λοφου. Πισω τους ακολουθουσαν αλλα και μετα αλλα. Δεν ενοιωθε καμμια εγνοια πλεον. Απολαμβανε αυτο που μονο η φυση μπορουσε να του προσφερει. Την ηρεμια και την ψυχικη γαληνη.

Μια μικρη στρουμπουλη μελισσα ηρθε και σταθηκε πετωντας μπροστα στο προσωπο του. Ακουγε καθαρα το συνεχες βουισμα της κινησης των φτερων της. Τον πλησιασε τοσο πολυ που φανταζε τεραστια στα ματια του. Ακουμπησε σχεδον τη μυτη του. Αιωρουταν χαριτωμενα στον αερα. Του θυμισε μπαλαρινα που απολαμβανει χορευοντας η ιδια καθε κινηση του κορμιου της. Ξαφνικα η μελισσα αρχισε να αλλαζει μορφη. Μεταλλασσοταν σε ανθρωπινη μορφη. Σε λιγα δευτερολεπτα μετατραπηκε σε μια γυναικα. Στο κεφαλι της φορουσε ενα πρασινο σκουφακι. Ειδε κατι πανω της που τον τρομαξε. Στη θεση των δαχτυλων της υπηρχε ενα τεραστιο μαυρο κεντρι. Ενοιωθε μεσα του να τον κυριευει ανησυχια, που οσο περνουσαν οι στιγμες φουσκωνε σαν ποταμι μετα απο κατακλυσμο. Η γυναικα με τον πρασινο σκουφο βρεθηκε απο πανω του. Η αναπνοη του αρχισε να παιρνει πιο γρηγορο ρυθμο. Ολα αυτα που απολαμβανε λιγο πριν εξαφανιστηκαν. Ενα γκριζο μουντο χρωμα αντικατεστησε τα παντα γυρω του. Η γυναικα σηκωσε απειλητικα ψηλα το χερι της και το κατεβασε με δυναμη προς το μερος του. Εκανε να τραβηχτει αλλα κατι τον κρατησε καθηλωμενο στη θεση του. Το μαυρο κεντρι καρφωθηκε στο δεξι του μπρατσο. Αρχισαν ολα να σβηνουν απο τα ματια του. Δεν ακουγε τιποτα. Δεν ενοιωθε τιποτα. Το κεφαλι του εγειρε αριστερα ακουμπωντας στον ωμο του. Τα ματια εκλεισαν μονα τους. Χωρις να μπορεσει να προβάλλει την παραμικρη αντισταση, ενοιωσε να βυθιζεται στο πυκνο σκοταδι μιας απεραντης ανυπαρξιας.

Θαλαμος 17

Ο Ζησης ανοιξε με δυσκολια τα ματια του. Ενοιωθε τα βλεφαρα του βαρια σαν μολυβι . Μια εντονη ζαλη του προκαλουσε ταση για εμετο. Προσπαθησε να μετακινηθει γιατι ενοιωθε πιασμενος, αλλα η προσπαθεια εμεινε στη μεση. Δυνατες σουβλιες διαπερασαν ολοκληρο το κορμι του. Βογκηξε σαν πληγωμενο ζωο. Τι γινεται εδω; αναρωτηθηκε. Εριξε μια γρηγορη ματια στο δωματιο. Ηταν ενα μακροστενο, καθαρο, σκοτεινο δωματιο. Δεν υπηρχε παραθυρο. Δυο πολυθρονες, ενα χαμηλο σκαμπο, ενα μικρο τραπεζακι σαλονιου με πορτατιφ, μια ασπρομαυρη τηλεοραση και μια ξεφτισμενη βιβλος ηταν ολα οσα υπηρχαν. Το μικρο πορτατιφ με τον χαμηλο φωτισμο του εφεγγε αχνα οσο χωρο μπορουσε να καλυψει γυρω του. Το υπολοιπο δωματιο ηταν εντελως σκοτεινο. Δεν υπηρχε κανεις αλλος γυρω. Βρισκοταν σε ενα δωματιο νοσοκομειου εντελως μονος. Πριν αποφασισει να κανει την χειρουργικη επεμβαση, νομιζε οτι το κατα γενικη ομολογια οικονομικα καχεκτικο, ασφαλιστικο του ταμειο δεν δικαιολογουσε μονοκλινο δωματιο. Πως εγινε να βρισκεται σε ενα μονοκλινο δωματιο που θα κοστιζε τοσο ακριβα; Θα βελτιωθηκαν τα οικονομικα του ταμειου μου, ξανασκεφθηκε. Πρεπει να αλλαξαν πολλα εκει εξω απο την ωρα που μπηκα στο νοσοκομειο. Οσα φερνει η ωρα δεν τα φερνει ο χρονος. Αραγε ποση ωρα χρειαστηκε να ειναι στο χειρουργειο; Απλως ειχε ερθει να του βγαλουν το νυχι του ποδιου που ειχε εισχωρησει στο κρεας και του προκαλουσε αφορητους πονους. Κατι του ελεγε οτι θα πρεπει να βρισκοταν αρκετες ωρες εκει. Διαφορετικα δεν δικαιολογουταν ο εντονος πονοκεφαλος που ειχε. Αρχισαν να τον ζωνουν τα φιδια. Κατι δεν πηγαινε καλα. Τον ετρωγε η αγωνια να μαθει τι ειχε συμβει.


Ανασηκωθηκε λιγο απ’ το μαξιλαρι αλλα ενας αφορητος πονος στο στηθος τον αναγκασε να ξαναπεσει απογοητευμενος προς τα πισω. Ειναι δυνατον να μην υπαρχει καποιος να με ενημερωσει; Ενας γιατρος; Μια νοσοκομα; Εστω μια καθαριστρια; Με μεγαλη προσπαθεια εριξε μια ματια δεξια και αριστερα. Τρομαξε. Αριστερα του υπηρχε ενα τροχηλατο καροτσακι, με κατι περιεργες συσκευες πανω του. Πολυχρομα σωληνακια ξεκινουσαν απ’ αυτες τις συσκευες και κατεληγαν στα χερια του, στην κοιλια του, ακομα και στο κεφαλι του. Ολα αυτα τα συμπραγκαλα για ενα απλο νυχι;


Αποφασισε να περιμενει να ερθει καποιος να του εξηγησει για ποιο λογο βρισκεται σε αυτη την κατασταση. Δεν μπορουσε να κανει αλλιως. Αφησε το κεφαλι του να βουλιαξει στο απαλο μαξιλαρι και βαλθηκε να κοιταζει το ταβανι. Προσπαθησε να μην σκεφτεται τιποτα. Ενοιωθε τοσο κουρασμενος. Μετα απο λιγο βαρεθηκε, εκλεισε τα ματια και αποκοιμηθηκε.
Κατι σκληρο του πιεσε δυνατα το χερι που τον αναγκασε να ξυπνησει. Πονεσε λιγο. Διαισθανθηκε ανθρωπινη παρουσια διπλα του και ανοιξε τα ματια. Αντικρισε μια γυναικα γυρω στα τριανταπεντε που φορουσε μια λευκη μπλουζα να προσπαθει να επιδιορθωσει κατι στο χερι του. Πρεπει να δυσκολευοταν γιατι μια γκριματσα προσπαθειας φανηκε στο προσωπο της. Τελικα τα καταφερε σηκωσε τα ματια της και τον κοιταξε. Ενα χαμογελο συμπονιας ζωγραφιστηκε γυρω απο το λεπτο της στομα. Τα ματια της ομως δεν χαμογελουσαν. Γιατι τα ματια της εμεναν παγωμενα; Μηπως ειχε κατι ασχημο να του πει και δισταζε να το κανει; Συνηθως οταν χαμογελαει το στομα και το υπολοιπο προσωπο παραμενει αδρανες ή ακομα χειροτερα παγωμενο κατι δεν παει καλα. Μηπως αυτο συμβαινει και τωρα; Γιατι επιτελους δεν του ελεγε κατι; Και αυτο το μακρυ χαρτι; Τι ηταν αυτο το μακροστενο χαρτι που κρατουσε; Ολα αυτα σκεφτοταν ο Ζησης και η ανησυχια του αυξανοταν με γεωμετρικη προοδο. Αποφασισε οτι εφθασε η στιγμη να μαθει τι συμβαινει.


-Τι ειναι μερα ή νυχτα; ρωτησε τη γυναικα με την λευκη μπλουζα.
-Νυχτα.
-Καλησπερα τοτε.
-Καλησπερα.
-Βρισκομαι πολυ ωρα εδώ;
-Που εδώω;
-Στο νοσοκομειο. Νοσοκομειο δεν ειναι το μερος που βρισκομαι;
-Ναι, ειναι νοσοκομειο.
-Ποση ωρα ειμαι εδω;
-Εννοεις στο δωματιο ή ποσες ωρες ησουν στο χειρουργειο;
-Εκανα πολλες ωρες στο χειρουργειο;
-Ναι. Ησουν περιπου δωδεκα ωρες.
-Σιγουρα θα υπηρχε μεγαλος συνωστισμος απο ασθενεις που περιμεναν τη σειρα τους για να ειμαι τοσες ωρες εκει μεσα.
-Οχι , ησουν ο μοναδικος που εγχειριστηκε σημερα.
-Και χρειαστηκαν δωδεκα ωρες για να μου αφαιρεσουν ενα νυχι;
-Ποιος σου ειπε οτι σου αφαιρεσαν μονο το νυχι;
-Μου αφαιρεσαν και τιποτα αλλο;
-Ναι, σου αφαιρεσαν μερικα οργανα που ειχαν σοβαρη βλαβη.
-Πλακα μου κανεις;
-Όχι , μιλαω σοβαρα.
-Κοιτα, θελω να μου πεις ακριβως τι συμβαινει. Με το τσιγκελι θα στα βγαζω ενα ενα;
-Αν και η δουλεια μου δεν είναι να ενημερωνω τους ασθενεις για την κατασταση τους , αυτη ειναι υποχρεωση του θεραποντος γιατρου, θα κανω μια εξαιρεση για σενα γιατι εισαι γλυκουλης.
-Αφησε τα αυτα και μιλα…
-Λοιπον, οταν μπηκες στο χειρουργειο για να σου αφαιρεσουν το νυχι απο το ποδι, στις γενικες εξετασεις που προηγηθηκαν διαπιστωθηκε οτι καποια ζωτικα σου οργανα ειχαν υποστει σημαντικες βλαβες. Ετσι μετα απο ενα συντομο ιατρικο συμβουλιο αποφασιστηκε ομοφωνα να σου κανουν μεταμοσχευση σε οσα απο τα οργανα κριθηκαν αχρηστα ή παρουσιαζαν ελλειπη λειτουργια. Αν σε αφηναν να κυκλοφορεις σε αυτη την κατασταση, η επιτροπη εκρινε οτι θα πεθαινες μεσα σε λιγες βδομαδες. Σπανια πεφτει εξω η εξεχουσα επιτροπη μας γιατι αποτελειται απο τους καλυτερους γιατρους.
-Μα τι ειναι αυτα που λες; Γιατι δεν με ρωτησαν; Δεν θα ‘πρεπε να ‘χαν παρει και τη δικη μου συγκαταθεση ; Εξ’ αλλου αφορα τη δικη μου ζωη.
-Αυτο που λες ηταν αδυνατο να γινει γιατι βρισκοσουν σε υπνωση. Ο χρονος πιεζε ασφυκτικα. Δεν γινοταν να περιμενουν να ξυπνησεις για να σε ρωτησουν. Μπορει να απεβαινε μοιραιο. Τι νομιζεις οτι ειναι εδω κρεοπωλειο; Δεν σου ειπα οτι το νοσοκομειο μας διαθετει το καλυτερο επιστημονικο προσωπικο ; Εξ’ αλλου οι γιατροι πηραν εντολη να συνεχισουν απο καποιο δικο σου προσωπο. Ετσι ηταν και νομικα καλυμμενοι. Ολα εγιναν συμφωνα με το τελευταιο γραμμα το νομου. Μην ανησυχεις τα παντα εγιναν σωστα.


Ο Ζησης ακουγε με ανοιχτο το στομα. Η γυναικα με τη λευκη μπλουζα του φανηκε καπως κυνικη. Ο τροπος και το υφος που περιεγραφε την κατασταση εδινε την εντυπωση οτι αυτα που του ελεγε αφορουσαν ενα τριτο προσωπο και οχι αυτον.
Συγκρατωντας με μεγαλη προσπαθεια την επιθυμια του να την αρπαξει απο το μαλλι και να την ξεμαλλιασει, καταφερε με το ζορι να ψελλισει.
-Ποιος ειναι αυτος που εδωσε την εγκριση για μενα; Απ’ οτι θυμαμαι δεν εχω συγγενεις . Ο τελευταιος μου συγγενης ο Θειος Σωτηρης, μακρινος ξαδερφος του πατερα μου πνιγηκε με τη βαρκα πριν απο δυο χρονια καθως ψαρευε με δυναμιτες σαργους ανοιχτα στο πελαγος.
-Την εγκριση την εδωσε ο Σερβος.
-Ο Σερβος; ρωτησε ο Ζησης και εμεινε με ανοιχτο το στομα.
-Ο Σερβος παρακολουθουσε διακριτικα ολη την εξελιξη της υποθεσης σου. Δεν ξερω τι σχεση μπορει να εχεις μαζι του αλλα ειμαι σε θεση να σε διαβεβαιωσω οτι το ενδιαφερον που εδειξε ηταν πρωτογνωρο τουλαχιστον σε μενα. Σε πληροφορω οτι εχω εικοσι δυο χρονια μεσα στα νοσοκομεια. Ουτε ο πατερας σου δεν θα φεροταν όπως αυτος.
-Θα μου πεις ποιος ειναι ο Σερβος για να μαθω κι εγω επιτελους;
-Κανεις πως δεν ξερεις, ε; Μας ειπε πως εισαι το πρωτοπαλικαρο του και οτι θα ‘πρεπε να σε περιποιηθουμε καλυτερα και απο τη βασιλισσα της Αγγλιας. Σου τρεφει ιδιαιτερη αδυναμια. Αυτο εδωσε να καταλαβουμε. Μας απειλησε μαλιστα οτι αν σου συμβει κατι κακο, ακομα και απο λαθος θα μας καθαριζε ολους. Δεν θα εδειχνε τον παραμικρο οικτο. Είναι γνωστο πως ο τυπος δεν αστειευεται.
Ο Ζησης ακουγε και δεν πιστευε στα αυτια του. Αν ηταν αληθεια οσα του ελεγε η γυναικα νομιζε οτι θα τρελαθει. Κοιταξε καλα την γυναικα με την ασπρη μπλουζα. Παρατηρησε οτι οση ωρα του μιλουσε, συχνα γυριζε το κεφαλι της και κοιτουσε με αγωνια πισω της, προς το μερος της πορτας. Εκτος ομως απ’ αυτο ειχε και ενα περιεργο νευρικο τικ.
Εβγαζε ολοκληρη τη γλωσσα της εξω απο το στομα τη λυγιζε προς τα πανω και προσπαθουσε να ακουμπησει την ακρη της μυτη της. Καποιες φορες το ειχε καταφερει, καποιες αλλες όχι. Στις αποτυχημενες προσπαθειες η θλιψη εκανε την εμφανιση της στο προσωπο της. Ο Ζησης επιασε τον εαυτο του να τη λυπαται μετα απο μια αποτυχημενη προσπαθεια.


Για λιγη ωρα δεν μιλησε κανεις απ’ τους δυο. Κοιταζονταν στα ματια . Εδειχνε ο καθενας να εχει βυθιστει στις δικες του σκεψεις. Πρωτος μιλησε ο Ζησης.
-Τι ειναι το χαρτι που κρατας ;
-Α ναι, με τη συζητηση ξεχασα να σου το δειξω, ειπε η γυναικα και το εδωσε στον Ζηση.
-Τι είναι αυτο; Σαν χαρτι απο μπλοκακι εστιατοριου φαινεται.
-Είναι η λιστα με τα οργανα που σου αντικατεστησαν.
-Ολα αυτα ; ρωτησε αναστατωμενος.
-Ναι, δε νομιζω να εχω ξεχασει τιποτα άλλο.
Ο Ζησης δεν της απαντησε γιατι βαλθηκε να διαβαζει με τρεμουλιαστη φωνη αυτα που εγραφε το χαρτι.
-Καρδια, συκωτι, αριστερος νεφρος, σπληνας, δεξιος ορχις, και το μεγαλο νυχι του δεξιου ποδιου. Αντικατεστησαν ολα αυτα τα οργανα;
- Ναι .
Μια κοιτουσε το χαρτι με τη λιστα και μια τη γυναικα.
-Γιατι τα εχεις γραψει τοσο προχειρα σε ενα απλο χαρτι απο μπλοκακι εστιατοριου;
-Ακου, δεν προκειται να σου δοθει κανενα επισημο εγγραφο που να αναφερει λεπτομερως τα αντικατασταθεντα μελη. Αντε να παρεις μια απλη αποδειξη μονο για το νυχι. Την αποδειξη αυτη θα μπορεσεις να την καταθεσης στην φορολογικη σου δηλωση. Ολα αυτα γινονται για φορολογικους λογους. Καταλαβαινεις.
Ο Ζησης κουνησε το κεφαλι του, και ρωτησε.
-Ο δοτης ; Πως βρεθηκε ο δοτης τοσο γρηγορα;
-Αυτο το κανονισε ο Σερβος. Εστειλε δυο μπραβους του και καθαρισαν καποιον που τους φανηκε απολυτα υγιης. Συγκεκριμενα κουβαλησαν το σωμα ενος μποξερ. Σε μιση ωρα τον ειχαν στο χειρουργειο. Τα υπολοιπα που ακολουθησαν ειναι τα αυτονοητα.


Ο Ζησης την κοιταζε σαν αποβλακωμενος. Δεν ηξερε τι να πει. Σκεφθηκε κατι να ρωτησει αλλα πριν προλαβει να μιλησει η πορτα του δωματιου ανοιξε με παταγο. Εμφανιστηκαν τρεις τυποι που απο την εκφραση τους φαινονταν εξαγριωμενοι. Ο μεγαλυτερος σε ηλικια εδωσε μια διαταγη στους αλλους δυο. Εκεινοι ορμησαν σαν μαινομενοι ταυροι, αρπαξαν την γυναικα και την πεταξαν στο πατωμα. Εκεινη προσπαθησε να αντισταθει ουρλιαζοντας, κουνωντας χερια και ποδια. Αφου την ακινητοποιησαν πλησιασε ο ηλικιωμενος και της εκανε μια ενεση. Η γυναικα ηρεμησε αμεσως. Την σηκωσαν και της φορεσαν ενα πουκαμισο με ιμαντες. Ο ενας απ’ τους δυο τη φορτωσε στον ωμο του οπως ενα σακι με πατατες και βγηκε εξω απ’ το δωματιο. Ο Ζησης παρακολουθουσε τη σκηνη φοβισμενος. Ο ηλικιωμενος τον πλησιασε και με τον αντιχειρα του χεριου του ανοιξε το ματι. Το προσωπο του πηρε μια εκφραση ικανοποιησης. Εβγαλε αλλη μια συριγγα απο την τσεπη του και την καρφωσε στο μπρατσο του Ζηση, χωρις να προβαλει καμμια αντισταση. Το αποδεχτηκε στωικα. Σε λιγο τον ειχε παρει ο υπνος.
Ο ηλικιωμενος αφου σιγουρευτηκε για το αποτελεσμα της ενεσης, εβαλε τα χερια στις τσεπες της λευκης του μπλουζας και ειπε στον συνεργατη του εκνευρισμενος :
-Σας εχω τονισει απειρες φορες ποσο πολυ προσεχτικοι πρεπει να ειστε με τους τροφιμους του ασυλου. Αν δεν ηταν αυτοι ενας θεος ξερει που θα βρισκαμε τοσα ανθρωπινα οργανα για να προωθησουμε στην αγορα. Αυτη ηταν η τελευταια φορα που ανεχτηκα το λαθος σας.
Βγαινοντας και πριν κλεισει πισω του την πορτα εριξε μια τελευταια ματια στον Ζηση.
Ροχαλιζε σαν κομπρεσερ. Χαμογελασε σατανικα και κλειδωσε με κλειδι ασφαλειας την πορτα.

6 σχόλια:

Γεφυριστές είπε...

Βρε τον φουκαρά τον Ζήση τι του ΄μελλε να πάθει! Σαν ραφιέρα σούπερ μάρκετ τον κάνανε και τα ψωνίζανε σιγά σιγά... κι όχι τίποτ΄ άλλο δεν υπήρχε και τρόπος ανεφοδιασμού..
Ωραία Γιώργη, η νέα ιστορία. Από τεχνικής πλευράς μου άρεσε πολύ η αντίθεση αρχής και τέλους: άσπρο-μαύρο, φως-σκοτάδι, χαλάρωση-πόνος, ζωή-θάνατος. Εξαιρετικές αντιθέσεις! Μπράβο
Σε ευχαριστώ και εύχομαι όλα τα καλά.
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Fegia είπε...

Μου θύμισες Κάφκα! Ιδιαίτερα οι χώροι αλλά και ο διάλογος με τη νοσοκόμο.

Καλή χρονιά και καλή συνέχεια στο γράψιμο.

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα καλημερα και καλη βδομαδα. Σαν τον φουκαρα τον Ζηση υπαρχουν χιλιαδες ,δυστυχως. Μαλιστα πριν μερικους μηνες επισκεφθηκα το ΠΑΓΝΗ για ενα φιλο που τον ειχαν μαντρωσει στο ψυχιατρικο τμημα και επαθα της ψυχης μου τον ταραχο. Μυλος.
Εξ αλλου στα νοσοκομεια δουλευεις και ξερει απο τετοια.Τι καθομαι και στα λεω..

Νασαι καλα κουκλα μου

γιωργος καππα είπε...

Fegia Καφκικες καταστασεις συνανταμε καθε μερα . Εχουμε ομως τοσο χειραγωγηθει σαν κοινωνια αλλα και σαν ατομα που δεν μας προξενουν πια κανενα ενδιαφερον ,για να μην πω συγκινηση. Τι να πεις....

Καλη χρονια και σε σενα
και καλη βδομαδα

Madame de la Luna είπε...

Εγώ βλέπω πως όλο και πιο μάστορας γίνεσαι στη διήγηση, και θέλω να στο πω.

Όσο για το τέλος, θα μπορούσε να είναι κι αληθινό. Κι αυτό δεν σου κρύβω, με μελαγχόλησε λίγο.


Καλό βράδυ Γιώργο Κάππα.

γιωργος καππα είπε...

Madame de la Luna σ' ευχαριστω για τα καλα σου λογια.
Λογω καταστασεων δεν ειμαι στην καταλληλη θεση να γραψω πολλα. Παντως συγγνωμη αν σε μελαγχολησα ,δεν το 'θελα ,αλλα η πραγματικοτητα ειναι πραγματικοτητα.

καλο σου βραδυ