14.1.10

Η χειραφέτηση μιας οσίας


Την παρακολουθουσα διακριτικα πισω απο το πρεσβυωπικο μου μονοκλ. Περπατουσε με τετοιο τροπο που προκαλουσε ηδονη ακομα και στις πλακες του στενου πεζοδρομου. Το δερματινο μαυρο γιλεκο μου ειχε μουσκεψει απο το ιδρωτα που εσταζε το μετωπο μου. Μας χωριζαν εβδομηντα εξι γρηγορα βηματα. Κατι επεσε απ' την τσεπη του σακακιου της. Καλυψα τα εβδομηντα εξι γρηγορα βηματα σαν αθλητης των εκατο μετρων χωρις εμποδια. Ηταν ενα τσαλακωμενο χαρτακι.

Της το εδωκα κανοντας μια μικρη υποκλιση. Μου το γυρισε ευγενικα πισω ."Ειναι για σενα, διαβασε το" ειπε. Με μεγαλη περιεργεια το διαβασα μεσα απο το πρεσβυωπικο μου μονοκλ. "Εισαι ποιητρια;", ρωτησα. "Οχι, ειμαι χορευτρια", αποκριθηκε. "Τοτε θα σου ζητησω να κανεις κατι για μενα" της ειπα ακουμπωντας τις ακρες των δαχτυλων της με τη γλωσσα μου. "Εξαρταται τι θελεις". "Θελω να ερθεις σπιτι μου να μου χαρισεις ενα χορο". Ενας θρασυτατος πουστομαγκας καβαλα σ' ενα μηχανακι με κομμενη εξατμηση, περασε διπλα μας κανοντας ενα εκκωφαντικο θορυβο και δεν ακουσα την απαντηση της. Ανησυχησα. Μου χαμογελασε. Μαρτυρουσε καταφαση. Ηρεμησα.

... μιση ωρα μετα εκεινη χορευε καθως διαβαζα ξανα το ποιημα που ειχε γραψει στο χαρτακι:
.



ΜΟΝΟΗΜΕΡΗ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ
Ελιωνες τις σολες της καρδιας σου
σε χρονιες αγαπες,
πανω σε δρομους στεγνους,
ψαχνοντας να βρεις εκεινη
που θα κρατουσε μονο για μια μερα,
μεσα σε μια μπορα βροχης
Έψαχνες να δροσιστείς

ΣΤΕΓΝΟΣ
Λιωνανε οι σολες απο
τις ατελειωτες βολτες
καθε φορα στο καπου,
ψαχνοντας το κατι
Περπατουσες χωρις να ακους
τα βηματα σου,
την καρδια σου
Μουσικη βουιζε στα αφτια σου
Το κεφαλι κατω, κουρασμενο απο
τις τροχιες που εκανε,να βρει αστερι
Σ’ επιανε μεσημερι και διψαγες πολυ
Γυριζες πισω και το παγουρι αδειο
Ενιωθες σαν ναυαγιο
Παρακαλουσες για βροχη

ΦΕΓΓΑΡΙΑ
Νυχτα περπατουσες παντα
Να βλεπεις την σκια σου
Την ειχες συντροφια σου
...ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ!


Οταν τελειωσε ο χορος, σταματησε ιδρωμενη και με κοιταξε με ενα απροσδιοριστο υφος. Μετα, εντελως ξαφνικα και απροειδοποιητα, ορμησε σαν σφαιρα προς το μερος που καθομουν και επεσε με δυναμη πανω μου. Ενοιωσα σαν να με χτυπησε ολμος στο στηθος. Η πολυθρονα εγειρε προς τα πισω, και το κεφαλι μου εσκασε σαν καρπουζι στο πατωμα. Μια καμπανα ηχησε μεσα στο μυαλο μου και λιποθυμησα. Μπορει και να πεθανα. Ποιος ξερει;

2 σχόλια:

Γεφυριστές είπε...

Διήγηση και ποίηση πολύ street! Αξιοπρόσεκτες οι φράσεις «πρεσβυωπικό μονόκλ», «δερμάτινο μαύρο γιλέκο», «76 γρήγορα βήματα», «ακουμπώντας τις άκρες των δαχτύλων της με τη γλώσσα μου», «θρασύτατος πουστόμαγκας» και «μπορεί να πέθανα» καθώς είτε υπονοούν πολλά είτε και με έβαλαν σε …σκηνοθετική διαδικασία. Φωτογραφία και video αιωνίου πάθους με μια δόση από Τζιμάκο που κάνει πάντα τη διαφορά. Αλλά αυτό το «ΠΑΛΙΟΜΑΛΑΚΑ» στο τέλος είναι όλα τα λεφτά. Φαίνεται ότι η οσία πράγματι χειραφετήθηκε… εννοώ επειδή … γράφει ποίηση (χαχα). Να ΄σαι καλά βρε Γιώργη που μας ταξιδεύεις σε άλλες διαστάσεις. Ποιος ξέρει μπορεί διαβάζοντάς σε να ..πεθαίνουμε κι εμείς και γιαυτό να μας ακουμπούν.
Σοβαρά ανατρεπτικός για μια ακόμη φορά!

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα παντα street ! παντα..Μ' αρεσε οπως ανάλυσες το ολο ζητημα .Εκτος απο μεταφραστρια δε γινεσαι και αναλυτρια να τελειωνουμε; :)
Γενικα μου αρεσουν οι ανατροπες !!!χαχαχαχαχ
φιλια