14.3.10

Ο καλόγερος

Ο Ναπολέων σε πρόσφατη φωτογραφία


Κατά γενική ομολογία η άνοιξη – παραδοσιακά, ουσιαστικά αλλά και αλληγορικά – θεωρείται η εποχή της «καύλας». Όπου και να κοιτάξεις γύρω σου, βλέπεις με δέος να σε περιβάλλει μία περιρρέουσα ερωτική ατμόσφαιρα. Οι γυναίκες με πρόσωπα αναψοκοκκινισμένα από εσωτερική κάψα, πετάνε με μανία τα χειμωνιάτικα ρούχα από πάνω τους και εκθέτουν τα αφάλια τους φόρα παρτίδα. Άκρως ερωτική εικόνα ομολογουμένως. Τα λουλούδια και τα δέντρα εκτονώνονται τινάζοντας τα βλαστάρια τους όσο πιο ψηλά γίνεται. Οι μύγες ερωτοτροπούν ασύστολα καβαλώντας σαν λυσσασμένες η μία την άλλη. Οι σκύλοι, οι γάτες, τα ποντίκια και όλα, αυτής της συνομοταξίας, τα τετράποδα, μυρίζουν το ένα τον πισινό του άλλου και φυσικά ακολουθεί το σχετικό φορμάρισμα, ενώ σε μερικές προχωρημένες περιπτώσεις παίζουν και τη μακριά γαϊδούρα. Τα πουλιά τιτιβίζοντας τρελαμένα κάνουν κωλοτούμπες στον αέρα, και προσπαθώντας να κουλαντρίσουν τις εσωτερικές τους καύσεις το «κάνουν» εφαρμόζοντας αεροπλανικά κόλπα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα των πτηνών οι φημισμένοι αερογάμηδες. Ας έχουμε υπόψη μας ότι και η γύρη των λουλουδιών που εισχωρεί στα μάτια μας και μας αναγκάζει να τα τρίβουμε, είναι ένα είδος σπέρματος. Γενικά γίνεται της μουρλής.

Αυτές τις σκέψεις έκανε ο Ναπολέων καθισμένος στην καλαμένια πολυθρόνα της βεράντας του απολαμβάνοντας τον ανοιξιάτικο ήλιο, όταν θυμήθηκε ότι σε λίγες μέρες έρχεται το Πάσχα. Και μελαγχόλησε.
Μελαγχόλησε γιατί Πάσχα, πέρα από τις θρησκευτικές γιορτές και όλα τα συναφή, σημαίνει περαιτέρω έξοδα. Από πού να πιάσεις και πού να τελειώσεις. Μόνο για τις βασικές ανάγκες με ένα πρόχειρο υπολογισμό μπαίνεις ασυζητητί οικονομικά μέσα. Άντε μετά να ρεφάρεις. Παλαιότερα που ασχολιόταν με το μπαρμπούτι είχε κάποιες ελπίδες να ξελασπώσει. Ένοιωσε να τον κυριεύει η απόγνωση. Πώς είναι δυνατό να συμβαίνει αυτό. Η φύση να απολαμβάνει τις ανέμελες ερωτικές δραστηριότητες των δημιουργημάτων της , ενώ αυτός το βασικότερο προϊόν της, να υπολογίζει πόσα κουκιά θα χρειαστεί για να τα βγάλει πέρα αυτές τις μέρες. Πού να βρεθεί όρεξη για ακόρεστες ή κεκορεσμένες γενετήσιες ορμές. Κατάφορη αδικία. Αδικία; Καμία αδικία. Η φύση ποτέ δεν είναι άδικη. Αν θέλει να είναι αντικειμενικός και δίκαιος δεν πρέπει να ρίξει το φταίξιμο στη μητέρα φύση. Ποιος φταίει λοιπόν; Ποιος άλλος; Αυτός! Αυτός και οι όμοιοί του. Κάποτε είχε ασχοληθεί με τα κοινά και πολύ ενεργά μάλιστα. Ήρθε όμως η στιγμή που τα παράτησε. Κουράστηκε, πικράθηκε, απογοητεύτηκε, αποσύρθηκε. Κλείστηκε στο καβούκι του και παρακολουθούσε τις εξελίξεις σαν απλός θεατής. Δεν του άρεσε αυτό βέβαια, αλλά τι άλλο μπορούσε να κάνει; Αναστέναξε και άνοιξε το στόμα του να χασμουρηθεί όταν ένοιωσε ξαφνικά ένα σουβλερό πόνο στ’ αριστερό κωλομάγουλο. Τινάχθηκε σαν ελατήριο και έχωσε το χέρι του μέσα στο σώβρακο. Ψαχούλεψε απαλά τον πισινό του και με έκπληξη ανακάλυψε ένα τεράστιο καλόγερο να έχει φυτρώσει πάνω δέρμα. Είχε μαζέψει τόσο πύο που ήταν έτοιμος να εκραγεί. "Πότε φύτρωσε και δεν το πήρα χαμπάρι;" Σκέφθηκε. Κατέβασε το σώβρακο μέχρι τα γόνατα και προχώρησε στο εσωτερικό του διαμερίσματος. Διέσχισε το μικρό διάδρομο και μπήκε στην κρεβατοκάμαρα. Στάθηκε μπροστά στο κομοδίνο που βρισκόταν δίπλα στο κρεβάτι και τράβηξε το συρτάρι προς τα έξω. Κοίταξε προσεχτικά και με ικανοποίηση ανακάλυψε ένα σωληνάριο Fucicort. Αφού έβαλε μία ποσότητα που θεώρησε ότι ήταν αρκετή, άρχισε να αλείφει προσεχτικά τον καλόγερο. Περίμενε μέχρι να απορροφηθεί εντελώς η κρέμα. Όταν βεβαιώθηκε γι΄ αυτό και αφήνοντας το σώβρακο μέχρι τα γόνατα για να στεγνώσει καλύτερα το φάρμακο, βγήκε στη βεράντα. Σταμάτησε όρθιος ακουμπώντας με τα χέρια στα κάγκελα. Κοίταξε αφηρημένα γύρω του, έφερε τον δείκτη του δεξιού χεριού του στο στόμα σάλιωσε την άκρη και το σήκωσε ψηλά. Σε ελάχιστο χρόνο η μία πλευρά στέγνωσε δείγμα ότι ένα ελαφρύ αεράκι ερχόταν από εκείνη την κατεύθυνση. Έστρεψε προς εκείνο το μέρος τον πισινό του σίγουρος ότι σε μερικά λεπτά η κρέμα θα είχε στεγνώσει εντελώς. Αφοσιωμένος σε αυτή τη διαδικασία ξαφνιάστηκε όταν άκουσε μία φωνή να τον φωνάζει..

-Γεια σας κύριε Ναπολέων, όμορφη μέρα σήμερα.
Γύρισε προς το μέρος που ακούστηκε η φωνή και αντίκρισε μία γυναίκα στο διπλανό μπαλκόνι να τον κοιτάζει. Εκείνο που του έκανε εντύπωση ήταν ότι η γυναίκα είχε μόνιμα καρφωμένο το βλέμμα της χαμηλά. "Θα είναι ή πολύ σεμνή ή αλλήθωρη", σκέφθηκε.
-Γεια σας κυρία Ανθή, πραγματικά πολλή όμορφη μέρα σήμερα, αποκρίθηκε συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα το λόγο που η γυναίκα κοίταζε χαμηλά. Τότε κατάλαβε. Είχε ακόμη το σώβρακο κατεβασμένο μέχρι τα γόνατα. Δίχως να χάσει την ψυχραιμία του το τράβηξε αργά και κάλυψε τα αχαμνά του. Η γυναίκα ελλείψει ενδιαφέροντος σήκωσε τα μάτια και τον κοίταξε .
-Τι κάνετε ; Έχετε χαθεί τώρα τελευταία. Δουλειές; τον ρώτησε με ένα αμήχανο χαμόγελο.
-Ναι σωστά, δουλειές με φούντες, αλλά από ΄δω και πέρα θα έχω περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μου. Μπήκα ταμείο ανεργίας από αυτό το μήνα. Εσείς πως είστε; Η οικογένεια;
-Έτσι κι έτσι. Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο, εγώ πήρα μία εξάμηνη άδεια άνευ αποδοχών γιατί θέλω να μείνω έγκυος, ενώ ο σύζυγος μου μετά τη δουλειά του ασχολείται ακόμα με τα εκκλησιαστικά. Αν θυμάστε σας είχα πει ότι είναι δεξιός ψάλτης και βλέπετε αυτές τις μέρες οι εκκλησιαστικές του υποχρεώσεις είναι στη φούρια τους. Σχεδόν κάθε απόγευμα το περνάει στην εκκλησία. Δεν μου πολυαρέσει αυτό αλλά για την οικογένεια είναι ένα καλό συμπλήρωμα εισοδήματος. Να, απόψε πάλι θα πρέπει να πάει να ψάλει για τον εσπερινό.
Ο Ναπολέων όση ώρα του μιλούσε παρατήρησε ότι έπαιζε νευρικά τα δάχτυλά της στο πρεβάζι που χώριζε τα δύο διαμερίσματα, ενώ τα μάτια της είχαν αρχίσει να θολώνουν περίεργα.
-Συμφωνώ, ένα επιπλέον εισόδημα δεν κάνει κακό, απάντησε κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι του.
-Κύριε Ναπολέων … δεν ξέρω αν γίνομαι αδιάκριτη… αλλά θα ήθελα να σας ρωτήσω αν έχετε μύλο για πιπέρι… σκοπεύω να φτιάξω ρυζόγαλο απόψε και μ’ αρέσει να χρησιμοποιώ φρέσκο πιπέρι... ο μύλος που χρησιμοποιούσα χάλασε… είπε η Ανθή παίζοντας ακόμα πιο νευρικά τα δάχτυλά της.
-Κυρία Ανθή δεν γίνεστε καθόλου αδιάκριτη. Και σε μένα αρέσει το πιπέρι να είναι φρέσκο. Έχει άλλη νοστιμιά. Περίμενε να σας τον φέρω.
-Κύριε Ναπολέων μην μπαίνετε τώρα στον κόπο, θα έρθω να τον πάρω όταν θα πάει ο σύζυγός μου στην εκκλησία να ψάλλει. Εξ΄ άλλου βλέπω ότι είστε απασχολημένος, δεν θα ήθελα να σας διακόψω.
-Κυρία Ανθή όπως επιθυμείτε, εγώ θα είμαι εδώ και θα σας περιμένω.
-Ωραία θα τα πούμε αργότερα.
-Πριν πάτε μέσα θα ήθελα να γνωρίζω τι ώρα περίπου θα έρθετε .
-Κοιτάξτε, ο εσπερινός αρχίζει γύρω στις 7 και διαρκεί σχεδόν μία ώρα. Οπότε γύρω στις επτά και κάτι θα έρθω … πηγαίνω και ... τα λέμε… είπε η Ανθή, έκανε στροφή και μπήκε στο διαμέρισμά της.
-Τα λέμε… πρόλαβε να πει με βραχνή φωνή ο Ναπολέων ρίχνοντας μία τελευταία μάτια στην Ανθή .
Το μάτι του πρόλαβε να καταγράψει σχεδόν τα πάντα που αφορούσαν στην εμφάνιση της Ανθής. "Όμορφη γυναίκα, τυχερός ο ψάλτης..." έκανε τη σκέψη καθώς έμπαινε κι αυτός στο διαμέρισμά του.

Ο ανοιξιάτικος ήλιος ήταν δυνατός και ο Ναπολέων είχε εκτεθεί αρκετή ώρα σε αυτόν. Ένοιωσε μία γλυκιά νύστα να τον κυριεύει.
Κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο. Είχε στη διάθεσή του γύρω στις τέσσερις ώρες μέχρι να έρθει η Ανθή. Άνετα προλάβαινε να ρίξει ένα υπνάκο. Θα του έκανε και καλό. Θα ένοιωθε πιο ακμαίος και φρέσκος. Προσπάθησε να ξαπλώσει ανάσκελα, όπως του άρεσε, αλλά ο καλόγερος με μια δυνατή σουβλιά του υπενθύμισε την παρουσία του. Γύρισε στο πλάι, έκλεισε τα μάτια και κοιμήθηκε σαν πουλάκι. Θα πρέπει να είδε κάποιο παράξενο όνειρο γιατί ενόσω κοιμόταν το πρόσωποό του έπαιρνε διαφορετικές εκφράσεις. Δεν είχε όμως ανήσυχο ύπνο. Απεναντίας. Κοιμόταν βαθειά σαν μωρό. Η ανάσα του ίσα που ακουγόταν. Κοιμήθηκε δύο ολόκληρες ώρες.
Είχε γυρίσει μπρούμυτα όταν ξύπνησε. Ένοιωσε κάτι να βρίσκεται κάτω από αυτόν που τον ενοχλούσε πολύ έντονα. Κάτι σκληρό υπήρχε ανάμεσα σε αυτόν και στο στρώμα του κρεβατιού που τον ανάγκαζε να αισθάνεται άβολα. Άνοιξε τα μάτια του, γύρισε ανάσκελα και έκπληκτος είδε τη φύση να προεξέχει απ΄ το σώβρακο με το γνωστό κάθετο χαμόγελό της. Χαμογέλασε κι αυτός με ικανοποίηση και του ήρθαν στο μυαλό αυτά που σκεφτόταν πριν λίγες ώρες στη βεράντα. Η μητέρα φύση με θυμήθηκε, άδικα την κατηγόρησα, σκέφθηκε. Τη χούφτωσε και εκτονώθηκε.

Εξουθενωμένος αλλά ικανοποιημένος σηκώθηκε απ΄ το κρεβάτι. Κοίταξε το ρολόι στο κομοδίνο. Είχε μία ώρα στη διάθεσή του να ετοιμαστεί για τον εσπερινό. Είχε χρόνο. Ο παπάς πάντα καθυστερούσε πέντε δέκα λεπτά να χτυπήσει τη καμπάνα. Σχεδόν σύρθηκε μέχρι τη κουζίνα. Άνοιξε το ψυγείο και έπιασε ένα μπουκάλι δροσερό νερό. Διψούσε τρομερά. Το στόμα του είχε στεγνώσει. Κατέβασε λαίμαργα το νερό στο λαρύγγι του κλείνοντας ταυτόχρονα την πόρτα του ψυγείου. Το βλέμμα του συνάντησε ένα κομμάτι χαρτί κολλημένο πάνω της. Κάτι έγραφε. Το τράβηξε και άρχισε να διαβάζει.

«Ναπολέων αγάπη μου, ανέβηκα για λίγο στον πέμπτο όροφο να ζητήσω από τον κύριο Τηλέμαχο τον μύλο για το πιπέρι , επειδή ο δικός μας έχει χαλάσει. Τόσες φορές σου ζήτησα να αγοράσεις ένα καινούργιο και συ το ξεχνάς συνεχώς. Σκέφθηκα να φτιάξω ρυζόγαλο απόψε που τόσο πολύ σου αρέσει. Δεν θα αργήσω. Φιλιά. Ανθή»

Ο Ναπολέων έμεινε ακίνητος να κοιτάζει το σημείωμα. Το ξαναδιάβασε και είπε δυνατά: "Μα… πρώτον δεν μου αρέσει καθόλου και δεύτερο είχα την εντύπωση πως δεν χρειάζεται πιπέρι στο ρυζόγαλο". Τσαλάκωσε το χαρτάκι και το πέταξε στο κάδο των σκουπιδιών. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε η καμπάνα. Έκανε μηχανικά το σταυρό του και επιτάχυνε τις κινήσεις του. Έπρεπε να βιαστεί για την εκκλησία. Θεώρησε αναγκαίο να αλείψει τον καλόγερο στο πισινό του πριν φύγει. Το κάθισμα στο στασίδι ήταν σκληρό και θα το ερέθιζε ακόμα περισσότερο. Τοποθέτησε λίγη κρέμα στα δάχτυλά του και προσπάθησε να βρει τον καλόγερο. Αλλά όσο κι αν ψηλάφησε, καλόγερος δεν υπήρχε πουθενά.

4 σχόλια:

Γεφυριστές είπε...

Γιώργη,
σε χαιρετώ και σου εύχομαι μια καλύτερη εβδομάδα αν και όπως τα βλέπω τα πράγματα ευχή στον άνεμο θα είναι πια.
Η ιστορία ήταν εξαιρετική. Απίστευτος ο τρόπος που διάλεξες να την κλείσεις. Με ενθουσίασε!
Όσο για το εισαγωγικό σημείωμα είναι όλα τα λεφτά!
Να ΄σαι καλά να μας αφυπνίζεις.
Σε χαιρετώ

υ.γ. Όσο για τό σπαρταριστό σκίτσο μου έφαγε πολύ χρόνο από την ανάγνωση. Άσε που ένας κολλητός μου είπε πως είναι ο Αλμούνια τον οποίο αρνούμαι να δω κι έτσι δεν τον γνωρίζω (τον έγραψα στο δεύτερο συνθετικό του ονόματός του:)

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα σε χαιρετω και γω και σου αντευχομαι μια εβδομάδα μονάχα ευχάριστων αναμνήσεων. Ειμαι χαρούμενος που σου άρεσε η ιστοριούλα ΄και να σε έκανε να ξεχαστείς εστω και για λίγες στιγμές από τα καθημερινά νερτίπια της ζωής.
Οσο αφορά το σκίτσο του μανιαμουνια ,έπεσα κάτω απ' τα γελια οταν το πρωτοαντίκρυσα. Και γαμώ τις σκατόφατσες έχει το άτομο. Στο μυαλο μου ήρθαν διάφορες ειδικότητες επαγγελματων όπως νεκροθάφτης, νεοκώρος, ψάλτης, πρώην παπάς, χαφιές, συνταξιοδοτημένος χωροφύλακας, τζογαδόρος, πληρομένος δολοφόνος κυριλέ προπατζης,πεζός μεταφορέας φερετρου κλπ. αστα ,ακόμα γελάω.

Αυτά μέχρι την επόμενη ιστορία..

καλο μεσημερι

Madame de la Luna είπε...

Επιτέλους και μια ιστορία για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας.

Και μας ..εισάγεις και στην Άνοιξη κι ας μας έχει τρελάνει στις συννεφιές εδώ.

Βρε τον άτιμο τον καλόγερο. ;)

Καλό βράδυ!

γιωργος καππα είπε...

Madame de la Luna ανάλογα με τις διαθέσεις πάντα...ναχεις μία καλή και μυροβόλα άνοιξη..

καλο βράδυ