25.3.10

Ο τοκετός




Νυχτερινή διαδρομή κατά μήκος της παραλιακής,

χαρούμενες στύσεις, αδιέξοδες καταλήξεις,

χώρες της επαγγελίας,

πάνοπλοι αυτοκινούμενοι τύποι που

αγκομαχούν με λυγισμένες κλειδώσεις,

μελαγχολικά σύννεφα κατρακυλούν σαν βούτυρο

που απλώνεται πάνω στα αστέρια,

έκρυψα τη νύχτα στη τσέπη του μπουφάν

και άφησα όλα τα άλλα για μένα,

μόνο για μένα.

Αγαπημένη μου καμπούρα, τσίμπα με τα δάκτυλα

λίγο μαύρο,

να τινάξω τη σκόνη απ’ τις φούντες

του μυαλού μου,

γιατί πιο πολύ απ’ όλα αγάπησα

τις συνένοχες αμαρτίες μου.

3 σχόλια:

Γεφυριστές είπε...

Πώς θα το ΄λεγαν οι νέοι Γιώργη; Γαμάτο! (όχι αυτό που έκλεισαν). Μου αρέσει να προσπαθώ να υφάνω σκηνές και καταστάσεις από προσωπικές έμμετρες καταθέσεις.. Πρόσφερες ακόμη μία έκπληξη στο αναγνωστικό σου κοινό και τουλάχιστον εγώ σ΄ ευχαριστώ.
Παρέλαση του Κάππα λοιπόν σήμερα ανήμερα της επετείου της εθνικής παλληγενεσίας (να δω πότε θάναι η σύγχρονη: αυτό για την επιλογή της αφίσας)
Σε χαιρετώ και σε ευχαριστώ

υ.γ. και η μουσική επιλογή εξαιρετική!

γιωργος καππα είπε...

Αλεκα κλεισανε και το γαματο ρε γαμωτο!!Οσο για το εμμετρο παντελως ερασιτεχνικο όπως και ολα οσα εκφραζομαι γενικως και αοριστως..ξερεις ποσο λατρευω τους ερασιτεχνες!!

καλη παλληγενεσία και σε ευχαριστω για τα γλυκα σου λογια!!

Ανώνυμος είπε...

respect