24.4.10

Το χαμένο πετράδι


Η ιστορία που θα επιχειρήσω να σας διηγηθώ είναι μεν πραγματική, ταυτόχρονα δε υπερβολική, εξωφρενική και πολλή όμορφη για να αποδοθεί από τον πεζό λόγο. Ας είναι, η προσπάθεια μετράει.

Ήταν η εποχή που μόλις είχα αποδράσει από τον ιστό μιας μεγάλης και δυνατής αράχνης. Ακολούθησε μία μακρά περίοδος αδρανοποίησης. Κλείστηκα στο σπίτι μου και αφοσιώθηκα σε κάποιες απαραίτητες εσωτερικές αναζητήσεις που τις είχα παραμελήσει και έπρεπε κάποτε να αποκαταστηθούν και κυρίως να διευκρινιστούν. Επίσης, για να μην χάσω έστω και ένα μέρος του βιολογικού ρυθμού μου, δηλαδή της φόρμας μου, τριγυρνούσα από δωμάτιο σε δωμάτιο και σκότωνα μύγες. Αυτό το μέτρο το βρήκα αρκετά αποτελεσματικό γιατί όταν έλαβα την επιστολή – πρόσκληση από τον καθηγητή εφαρμοσμένης φυσικής σερ Τσάκ Αμάν ( προφανώς αραβικής καταγωγής) βρισκόμουν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση.

Ο τρόπος που είχε αποτυπώσει στο χαρτί τα λόγια του ο καθηγητής δεν μου άφηνε περιθώρια άρνησης. Την ίδια μέρα αμπαλάρισα βιαστικά τα μπογαλάκια μου, μπήκα στο πρώτο αεροπλάνο που βρήκα και βρέθηκα στο μακρινό Ντέιτον του Οχάιο. Κατά τη διάρκεια του πολύωρου ταξιδιού είχα την ευκαιρία να ξαναδιαβάσω πιο προσεκτικά και με περισσότερη άνεση αυτά που έγραφε ο καθηγητής στην επιστολή του. Με λίγα λόγια είχε διοργανωθεί από μία μη κυβερνητική ανιδιοτελή πολιτιστική, παύλα, οικολογική οργάνωση με την ονομασία «Σκέψου καλά, η πράσινη ομπρέλα σε προφυλάσσει από την όξινη βροχή», το κυνήγι ενός χαμένου στα βάθη των αιώνων ανεκτίμητου θησαυρού και συγκεκριμένα ενός ανεκτίμητου πολύτιμου λίθου με την κωδική ονομασία «Η χιονισμένη γενειάδα του Μανιτού».

Ο θρύλος που κυκλοφορούσε με δέος από στόμα σε στόμα εδώ και αιώνες ανάμεσα στις ινδιάνικες φυλές της αμερικανικής ηπείρου, έλεγε ότι το ανεκτίμητο αυτό πετράδι είχε ύψος δύο μέτρα και πλάτος εβδομήντα έξι εκατοστά. Ο ίδιος θρύλος ανέφερε επίσης ότι ήταν θαμμένο σε ένα μυστικό μέρος κάπου στη βραχώδη πολιτεία της Μοντάνα. Ο μοναδικός που γνώριζε το ακριβές σημείο ήταν ο μάγος της φυλής Απάτσι, ένας παράξενος και μυστηριώδης τύπος με το συμβολικό όνομα «Ρίξε λάδι στο τηγάνι», που είχε όμως αποχαιρετήσει τα εγκόσμια εδώ και ενάμιση αιώνα! Επομένως όλα τα στοιχεία του ακριβούς σημείου που ήταν κρυμμένο αυτό το πετράδι τα είχε πάρει μαζί στον τάφο του. Λέγεται, αν και δεν το πιστεύω, ότι κάποιος προφανώς ηλίθιος ή μεθυσμένος κυνηγός του πολύτιμου λίθου επί σειρά ετών, ένα βράδυ μεσ΄ στην απελπισία του που είχε προκληθεί από τις άκαρπες προσπάθειες μιας ολόκληρης ζωής για την εύρεσή του, άνοιξε τον τάφο που είχαν θάψει τον ινδιάνο μάγο, έβγαλε τον σκελετό και άρχισε να τον καρφώνει με ένα κατσαβίδι νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα του αποσπούσε το μυστικό. Ο σκελετός σαν να τον γαργάλισε το κατσαβίδι κροτάλισε για λίγο. Πέρα από το κροτάλισμα του σκελετού ο κυνηγός δεν απέσπασε απολύτως τίποτα, απεναντίας συνελήφθη από τον τοπικό σερίφη Ρόι Ο’ Μπράιαν, ο οποίος οφείλουμε να παραδεχθούμε δεν του φέρθηκε βίαια, και πέρασε όλη τη νύχτα στο κρατητήριο. Το πρωί αφού ζήτησε συγγνώμη, έφυγε αγκαλιά με μια πόρνη που γνώρισε στο κελί εκείνο το βράδυ, αγαπήθηκαν, και όπως γράφτηκε σε μία τοπική εφημερίδα περιορισμένης κυκλοφορίας, μετά από λίγες μέρες παντρεύτηκαν. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι κατά κόρον συνηθισμένες συνθήκες του έγγαμου βίου τον ανάγκασαν πολύ σύντομα να ξεχάσει το κυνήγι του χαμένου πολύτιμου λίθου. Αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία που δεν μας αφορά, επί του παρόντος τουλάχιστον.

Αυτά μέσες άκρες σκεφτόμουν, κατά τη διάρκεια του εναέριου ταξιδιού και βυθίστηκα σε ένα γλυκό ύπνο. Ξύπνησα όταν πια το αεροπλάνο είχε προσγειωθεί και είχε παρκάρει στο χώρο στάθμευσης- αποβίβασης. Προχωρώντας προς την έξοδο του αεροσκάφους πίσω από τους υπόλοιπους επιβάτες και χαμένος ακόμα στη θολούρα του βαθύ ύπνου που είχε προηγηθεί, δεν ξέρω γιατί, αυθόρμητα άρπαξα απ΄ το σβέρκο μία αεροσυνοδό και της έδωσα ένα ρουφηχτό υγρό φιλί στο στόμα. Την ίδια στιγμή που εκείνη άρχισε να στριγγλίζει σαν τρελή, όλοι οι άντρες ασφαλείας έπεσαν πάνω μου και με ακινητοποίησαν δένοντας με χειροπόδαρα με κάτι πλαστικά κορδονάκια.

Η υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών βιάστηκε να με χαρακτηρίσει τρομοκράτη, αλλά αργότερα που κατάλαβαν το λάθος τους όχι μόνο μου ζήτησαν συγγνώμη αλλά επιπλέον αποκατέστησαν την υπόληψη μου παρουσία εισαγγελέα, με κέρασαν μηλόπιτα και με άφησαν ελεύθερο. Δεν τους παρεξήγησα για την ταλαιπωρία που μου επέβαλαν, τους χαιρέτησα φιλικά, όχι εγκάρδια, βγήκα από την κεντρική πύλη του αεροδρομίου και μπήκα σε ένα ταξί για το ξενοδοχείο που είχα κάνει κράτηση.

Με το συμπάθιο όμως, κάπου εδώ θα σταματήσω γιατί έχουν μείνει στη μέση κάποιες δουλειές που δεν σηκώνουν παράταση. Θα συνεχίσω με την πρώτη ευκαιρία.

Υ.Γ.: Παρεπιπτόντως να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες για τις ευχές που έστειλαν λόγω της ονομαστικής μου γιορτής. Τιμή μου.

Δεν υπάρχουν σχόλια: