22.5.10

Αρραβωνιάστηκα



Εκεί, δίπλα στο ρείθρο του δρόμου
βρήκα ένα δαχτυλίδι,
ξάπλωσα ανάσκελα και κοίταζα τους
περαστικούς,
ήρθε και στάθηκε πάνω απ’ το
κεφάλι μου,
κόντεψε να με πατήσει,
είδα τα τεράστια πόδια της ,ιλιγγιώδη ύψη,
οι τρίχες που ξεπρόβαλαν
ανάμεσα τους
χρυσή γενειάδα αρχαίου θεού,
σήκωσα το κεφάλι και το έχωσα κάτω
απ’ το φουστάνι,
δάγκωσα με δύναμη ,
ξιαφνιασμένη τινάχτηκε προς τα πάνω κι
έκλασε.

«Ω, συγγνώμη» είπε,
«Δεν πειράζει» είπα, και της
φόρεσα το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο.
«Πολύ όμορφο!» είπε.
«Είναι αρραβώνας» είπα.
Φεύγοντας από ‘κει, κατέφθανε
ο σκουπιδιάρης με το καροτσάκι και
τη σκούπα.

Ήταν λοιπόν ζήτημα λίγων
λεπτών.


Από την ποιητική μου συλλογή "Το βαμμένο πουλί"

Δεν υπάρχουν σχόλια: