19.6.10

Tζόγος


Άπλωσα τα τραπουλόχαρτα στο τραπέζι

οι φιγούρες χαμογελούσαν συνωμοτικά

κρυφοκοιτάζοντας η μία την άλλη

κρατώντας τα σκήπτρα τους.

Αδιάφοροι κοκκινόμαυροι, οι αριθμοί

έπαιζαν ένα ατέλειωτο παιχνίδι συνδυασμών

έχοντας την πεποίθηση της αιωνιότητας.

Την ώρα που συνειδητοποιούσα το λόγο

της σιγουριάς τους, την απουσία του μηδενός,

εκείνος ο μπαγάσας ο βαλές άπλωσε το χέρι του

σαν να ήθελε να μοιράσει και όχι να μοιραστεί.

Ακόμη νιώθω το άγγιγμά του στο χέρι μου

κι ας το έχω γαντοφορεμένο.





Δεν υπάρχουν σχόλια: