11.2.11

Καμένο σπίρτο





Την ώρα που φεύγει  το φως
και πέφτει το σκοτάδι ,
μου ‘ρχεται στο μυαλό  η εποχή που
ταλαντευόμουν στο χείλος του κενού.
Ενός κενού ποτισμένου με το άρωμα του
απαγορευμένου.


Και τώρα ,να που  στέκομαι σιωπηλός,
μπροστά σε μια μεγάλη και
                        έρημη λεωφόρο.