14.2.11

Κοφτές αναπνοές

 
Μαζεύτηκαν πολλοί γύρω μου,
αυτοκίνητα, αγκώνες, καμπύλες βυζιών.

Φωνή: «γύρνα σπίτι σου γεροκουνενέ»,
Κι αν με ρωτήσουν που πάω , θα πω :
...«που αλλού ; εδώ ,λίγο πιο κάτω» .

Πέφτω κάτω και κοιμάμαι . Κι είναι πρωί.
Ξυπνώ . Κι είναι πρωί.

2 σχόλια:

Γεφυριστές είπε...

Έτσι μας τραβολογάει η ζωή Γιώργη. Να σκέφτεσαι όμως πάντα και το χειρότερο: όταν δεν υπάρχει κάποιος να σε ρωτήσει γιατί δεν πας κάπου. Ωραίος ο λυρικός οίστρος των ημερών.

γιώργος κάππα είπε...

Αλέκα έτσι ακριβώς είναι η κατάσταση. Φτάσαμε στο σημείο να λέμε "και μη χειρότερα" . Το ζωτικότερο όμως είναι : να μην απωλέσουμε την αίσθηση να κρίνουμε που ακριβώς πρέπει να χώσουμε το βύσμα έτσι ώστε να φωταγωγίσουμε το σκοτεινό σημείο που μας ανάγκασαν να στρέψουμε την προσοχή μας. Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια ..