26.2.11

Ηδυπαθής συγκόλληση



Περπατούσε σαν νωχελική γαζέλα.
Στάθηκε μπροστά μου και είπε: «Αυτές τις
μέρες στάζω από καύλα».

Λένε πως έχω γλυκό χαμόγελο.
Το υγρό πουλί μ’ έριξε στο στενό κρεβάτι ,και
έλυσε τα μαλλιά του.

Το χτύπησα μέχρι να το συντρίψω.
Στον τοίχο ένα καρφωμένο πιάτο, έπεσε
και έγινε χίλια κομματάκια.

Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα .
Εντόπισα πως δεν είχε γυάλινο μάτι, άρχισε τότε
το μουνί να σείεται ως τη ρίζα.

-Ακούς;  Tο χώμα  μυρίζει…

Δεν υπάρχουν σχόλια: