21.4.11

Οι τρεις αδελφές



                                           Μου το σύστησαν δύο , μου το πρότεινε ένας
                                           -με κάθε επιφύλαξη.
                                           Πέρασα το κατώφλι από περιέργεια.
                                           Οι τοίχοι καλυμμένοι με ξύλινη επένδυση ,
                                            ψαροκόκαλο  αντιθέτου φοράς για διακόσμηση
                                           εναλλάξ στο κάθε μαδέρι.
                                           Πάτωμα μωσαϊκό πιτσιλωτό ,σαν τη ζωή  της Μαίριλιν.
                                           Τραπέζια ξύλινα με γυάλινη θαμπή επιφάνεια
                                           σε μερικά σημεία.
                                           Φωτισμός τόσος, όσο να μην ακούγεται το βούισμα
                                           των φτερών της μύγας  που κατευθύνεται ράθυμα προς
                                           την τουαλέτα.
                                           Άνθρωποι  σκυφτοί πάνω απ’ τα πιάτα τους ,να ρουφούν
                                           τις μύξες τους ,πριν αυτές προλάβουν να πέσουν
                                           λόγω βαρύτητας   στο αχνιστό  φαγητό τους.
                                           Το όνομα του εστιατορίου «Οι τρεις αδελφές».

                                           Μια από τις τρεις έρχεται προς το μέρος μου.                                          
                                           -    Τι θα πάρετε, κύριε;
                                           -    Οι άλλες δύο αδερφές  είναι το ίδιο νόστιμες
                                                 με σένα;
                                           -    Δεν είμαστε τρεις, είμαστε τέσσερις.
                                           -    Που είναι η τέταρτη; Απ’ έξω η ταμπέλα μιλάει
                                                για τρεις.
                                           -    Η τέταρτη το ‘σκασε με έναν επιλοχία,
                                                 κι ο μπαμπάς την αποκλήρωσε.
                                           -    Της πουτάνας γίνεται !
                                           -    Είπατε κάτι;
                                           -    Ναι, ένα μπιφτέκι , μία σαλάτα , μισή καράφα λευκό κρασί,
                                                 ένα μήλο, κι ένα  περγαμόντο.
                                           -    Θέλετε το βιολί να σας παίξει κάτι πριν σας σερβίρουμε;
                                           -    Βεβαίως , τα κύματα του Δουνάβεως σε λίγο πιο αργό
                                                τέμπο  απ’ το συνηθισμένο.
                                          Απομακρύνθηκε με σεμνό βήμα.

                                           Όταν πέρασα την εξώπορτα και βρέθηκα στον δρόμο ,
                                           οι ήχοι του βιολιού ηχούσαν ακόμα στα αυτιά μου.
                                           Λίγο πριν κόψω στην επόμενη γωνία με είχε πιάσει
                                           κοιλόπονος και κόψιμο. Εκείνο το βράδυ το πέρασα σε
                                           διανυκτέρευον  φαρμακείο .Το επόμενο βράδυ, ήμουν
                                           προσκεκλημένος στο σπίτι του μπαμπά που έδιωξε
                                           την τέταρτη με τον επιλοχία.
                                           Ο γέρος έμοιαζε   με στρατηγό.
                                           Η δεύτερη μου άρεσε πιο πολύ απ’ τις άλλες δύο.
                                           Με προτιμούσε η τρίτη . Με κέρδισε η πρώτη.

                                           Ένα χρόνο μετά , πέρασα το κατώφλι του εστιατορίου,
                                            που μου το ‘χαν συστήσει δύο ,και μου το είχε προτείνει ένας
                                            -με κάθε επιφύλαξη.
                                           Χωρίς να κοιτάξω γύρω μου ,πήγα σκυφτός σαν
                                           κουρδισμένο στρατιωτάκι  στο πόστο μου.
                                           Πίσω απ’ το ταμείο.
                                           Σήκωσα το βλέμμα.
                                           Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με ξύλινη επένδυση ,
                                            ψαροκόκαλο  αντιθέτου φοράς για διακόσμηση
                                            εναλλάξ στο κάθε μαδέρι.
                                           Πάτωμα μωσαϊκό πιτσιλωτό ,σαν τη ζωή  της Μαίριλιν.
                                           Τραπέζια ξύλινα με γυάλινη θαμπή επιφάνεια,
                                            σε μερικά σημεία.
                                           Φωτισμός τόσος, όσο να μην ακούγεται το βούισμα
                                           των φτερών της μύγας  που κατευθύνεται βιαστικά
                                           προς  την τουαλέτα.
                                           Άνθρωποι  σκυφτοί πάνω απ’ τα πιάτα τους ,να ρουφούν
                                           τις μύξες τους ,πριν αυτές προλάβουν να πέσουν
                                           λόγω βαρύτητας στο αχνιστό  φαγητό τους.
                                          Το όνομα του εστιατορίου :
                                          «Το βλακόμουτρο και οι τρεις αδελφές».

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

εξαιρετικό !! ΣΑ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΝ ΙΔΙΑ !!

periploys

Fegia είπε...

Εξαιρετικό (για μια ακόμη φορά) Γιώργο!
Καλή Ανάσταση των προσδοκιών σου!

γιώργος κάππα είπε...

Ηρακλή , σ' ευχαριστώ . Να περνάς καλά ..

γιώργος κάππα είπε...

Δημήτρη σ' ευχαριστώ πολύ. Χρόνια πολλά και σε σένα .