11.7.11

Το τέλος του ζυγού


Το   κουτορνίθι, ρουφώντας λαίμαργα τον αχνιστό  καφέ του , κατάπιε μια αλυσοδεμένη ζουμερή μύγα που απολάμβανε ζαβλακωμένη  τα σαγηνευτικά χνώτα του  φλιτζανιού. Το κουτορνίθι παίρνοντας μια στιγμιαία έκφραση αηδίας και ,ξύνοντας  μ’ ένα σπασμένο φυσοκάλαμο  το άτριχο κεφάλι του , στοχάστηκε   : ακόμα  κι αν  το γαστρικό οξύ των σωθικών   μου   σαπίσει τις σιδερένιες αλυσίδες  , αμφιβάλω  αν θα καταφέρει η μύγα  να ανακαλύψει ένα από τα δύο  μονοπάτια  που οδηγούν στο φυσικό περιβάλλον τού χρονικά καθορισμένου   κύκλου τής  ελευθερίας της.
Λές το ένστικτο της να αποδειχθεί έμπειρος  ιχνηλάτης; Λές να τα καταφέρει; Λές να αποδειχθεί το έντομο αντιστρόφως ανάλογο των προβλέψεων  της κοινής  άποψης ; Ανείπωτη αγωνία κατατρώει το κουτορνίθι.
«Μία ακόμη καταδικασμένη προσπάθεια» σάρκασε ένας  αλεξιπτωτιστής που εκείνη την ώρα περνούσε αιωρούμενος πάνω απ’ το κεφάλι του ,παρασυρόμενος από τον άνεμο. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε επίσημα , πως απρόσμενα άλλαξε κατεύθυνση ο αέρας και ο αλεξιπτωτιστής τσακίστηκε στα κοφτερά βράχια μιας ακτής . Ο αλεξιπτωτιστής  δεν είναι πλέον σε θέση να παρακολουθήσει την συνέχεια της υπόθεσης.
Απ’ την άλλη όμως , επειδή εμείς δεν έχουμε  αυτή τη στιγμή   να κάνουμε κάτι άλλο πιο αξιόλογο , ας καθίσουμε αναπαυτικά στις σκιερές πολυθρόνες μας, περιμένοντας  υπομονετικά να δούμε τι θα γίνει με τη ζουμερή μύγα .

Δεν υπάρχουν σχόλια: