7.8.11

Ο ευνουχισμός του όνου

                                    'Ενας περήφανος και αξιοπρεπής όνος τις παλιές καλές μέρες

Ας μην γελιόμαστε λοιπόν, ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Το μεγαλύτερο έγκλημα , για να μην πω έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που συνετέλεσαν  οι πολιτικές εξουσίες που διακυβέρνησαν αυτόν τον τόπο τα τελευταία τριάντα και βάλε  χρόνια , δεν είναι αυτά που συζητούνται ευρέως και που κινούνται στα πλαίσια της λαικής κατανάλωσης .Το μεγαλύτερο έγκλημα , κυρίες και κύριοι , ήταν ο ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΝΟΥ. Σκεφτείτε το καλύτερα ,πιο βαθειά ,πιο πλατιά , πιο ώριμα και θα διαπιστώσετε ότι θα συμφωνήσετε με αυτή την άποψη .
Δεν χρειάζεται να ανατρέξετε σε βιβλία, μελέτες ή οποιαδήποτε άλλη πηγή. Απλώς κάντε μία βόλτα από τα μέρη που κάποτε έσφυζαν από χαρμόσυνα επιφωνήματα πρωτόλειου σαρκικού πάθους κάτω από την επιβλητική παρουσία του όνου (βλ. Μάλια ,Χερσόνησος κ.λπ.).  Δεν νομίζω να είστε τόσο αφελείς που να πιστεύετε  ότι η ευημερία του λαού οφειλόταν στις εξαγωγές ντομάτας , γεώμηλων , αγγουριών και άλλων ζαρζαβατικών .Παπαριές. Η οικονομία αυτού του τόπου οφειλόταν αποκλειστικά στο υγιές , εύρωστο και αποτελεσματικό μαραφέτι του όνου. Ορδές του γυναικείου φίλου ( δροσερές κοπελούδες, πονεμένες κυράδες, ευαίσθητες θείες, πικραμένες χήρες, ψαγμένες γιαγιάδες , ζηλιάρες συμπεθέρες κ.ά) κατέκλυζαν σαν λυσσασμένες  μέλισσες  αυτό τον ευλογημένο τόπο για να γευτούν τον προικισμένο από την ελληνική  φύση  όνο.
Τώρα , μετά τις καταστροφικές πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων τι απέμεινε ; Ένα ψοφίμι ξαπλωμένο στην άκρη του δρόμου να το γλύφουν οι μύγες μέχρι που να λειώσει  και να χαθεί στα βάθη του χρόνου. Δεν θα μείνει πίσω ούτε καν σαν ανάμνηση. Δυστυχώς.
Πριν από δυο μέρες πέρασα από τα Μάλια και πόνεσε η ψυχή μου. Νέκρα. Όσο κι αν έψαξα με το βλέμμα ,όνος πουθενά. Σε ένα καφέ ,μερικά κορίτσια χαριεντίζονταν μεταξύ τους από ανία. Τα μάτια τους ήταν πλημμυρισμένα από θλίψη και απόγνωση. Ένοιωσα ντροπή. Σταμάτησα σ’ ένα μπαρ να βάλω καύσιμο και όταν ρώτησα τον νεαρό πίσω από την μπάρα που πήγαν οι όνοι , αφού  έβγαλε μία κραυγή  , τον πήραν τα κλάματα. Τραγική εικόνα. Η ειρωνεία είναι ότι τα καμπανάκια, που προειδοποιούσαν την επερχόμενη καταστροφή , χτυπούσαν  ασταμάτητα τον πρώτο κρίσιμο καιρό. Γυναίκες κάθε  ηλικίας και αποχρώσεων είχαν βγει στους δρόμους προβάλλοντας μέσω πικετοφορίας τον όλεθρο που θα σάρωνε τα πάντα στο πέρασμα του. 'Ονειδος ! Δεν ίδρωνε το αυτί κανενός. Οι όνοι αμήχανοι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις , ανίκανοι όμως να επέμβουν επειδή αυτοί ουσιαστικά ήταν απλώς εκτελεστικά όργανα.  Ο σχεδιασμός δεν ήταν στα επιβαρημένα ήδη καθήκοντα τους .Ο σχεδιασμός ανήκε αποκλειστικά στις αρμοδιότητες άλλων φορέων . Και αυτοί οι άλλοι τους πρόδωσαν , τους πούλησαν.
Συγχωρέστε με αλλά είμαι τόσο σκασμένος που δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο. Τα βουρκωμένα μάτια μου , μουλιάζουν τις λέξεις που προσπαθώ να γράψω ,με αποτέλεσμα αυτές να κυλούν σαν σταγόνες στο τζάμι και να χάνονται  στο κάτω μέρος της οθόνης του υπολογιστή. Δεν βρίσκω το κουράγιο να τις ξαναμαζέψω.
Φεύγω από ‘δω, δεν αντέχω άλλο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: