29.4.12

Θεατρικό : Ανατομία του Έρωτα



Σκηνή πρώτη:

Η γυναίκα με τη γαλάζια  κορδέλα στα μαλλιά   του μίλησε στον ενικό και αυτός την χαστούκισε. «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» της είπε  αυστηρά. Η γυναίκα με τη γαλάζια κορδέλα στα μαλλιά του ξαναμίλησε στον ενικό και αυτός την χαστούκισε ξανά . «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» της συνέστησε πιο αυστηρά αυτή τη φορά. Η γυναίκα με τη γαλάζια κορδέλα στα μαλλιά του ξαναμίλησε στον ενικό και της χαστούκισε και τα δύο μάγουλα. «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» της είπε εξαγριωμένος . Η γυναίκα με τη γαλάζια κορδέλα στα μαλλιά τού ξαναμίλησε στον ενικό και εκείνος αφού της  χαστούκισε με δύναμη  και τα δύο μάγουλα από δύο φορές το καθένα, της έδωσε και πέντε σβουριχτές  σφαλιάρες . «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» ούρλιαξε ο άντρας. Η γυναίκα με τη γαλάζια κορδέλα στα μαλλιά του ξαναμίλησε στον ενικό και αυτός άρχισε να της ρίχνει μπουνιές παντού. Ήταν πια εκτός εαυτού. Η γυναίκα με τη γαλάζια κορδέλα στα μαλλιά άφησε ελεύθερο το κορμί της να πέσει  στην αγκαλιά του και λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις πρόλαβε να πει : «Τέτοιους  άντρες δύσκολα βρίσκεις σήμερα!».
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάποιος από τους δύο δεν σκέφθηκε λογικά. Ποιος είναι αυτός;

Πέφτει η αυλαία .

Χειροκρότημα.

Σκηνή δεύτερη :

Το μεσήλικο ζευγάρι είχε προπληρωθεί από τον υπεύθυνο της οικονομικής υπηρεσίας του οργανισμού να βάψει τον ανατολικό τοίχο του παλαιού κτιρίου. Ο υπεύθυνος αναγκάστηκε να τους επαναφέρει στην τάξη αρκετές φορές νουθετώντας τους ευγενικά στην αρχή και απειλώντας τους στην συνέχεια. Αναγκάστηκε να το κάνει αυτό, δεν ήταν κακός άνθρωπος. Εκείνοι , παρά τις αλλεπάλληλες νουθεσίες και απειλές συνέχιζαν να κυλιούνται στο χώμα ερωτοτροπώντας απροκάλυπτα. Δεν καταλάβαιναν τίποτα , δεν του έδιναν την παραμικρή σημασία και συνέχιζαν το βιολί τους. Ο υπεύθυνος αγανακτισμένος από τη στάση τους , ανέβηκε στην κορυφή του κτιρίου και βούτηξε στο κενό. Έσκασε στη γη σαν καρπούζι και άνοιξε στα δυο. Αρκετοί που τον γνώριζαν αποκάλυψαν στους υπόλοιπους ότι τον τελευταίο καιρό αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα . Οι υπόλοιποι κουνώντας καταφατικά το κεφάλι συμφώνησαν μαζί τους. Ο κόσμος που είχε μαζευτεί γύρω από το πτώμα διαλύθηκε ήρεμα και με σκυμμένα  κεφάλια πήγε στις δουλειές του. Το μεσήλικο ζευγάρι σαν να μην είχε συμβεί τίποτα , συνέχισε να κυλιέται στο χώμα ερωτοτροπώντας με ακόμη μεγαλύτερο πάθος. Είχε αρχίσει να δαγκώνει πια ο ένας τον άλλο , βγάζοντας κτηνώδη μουγκρητά.  Ξαφνικά και ενώ ήταν πασαλειμμένοι με σάλια και σκόνη , εκείνος πετάχτηκε όρθιος. Την άρπαξε απ’ το χέρι και την οδήγησε σε ένα ξύλινο παγκάκι  , κάτω από μία καστανιά. Άνοιξε ένα κομποδεμένο μαντήλι και έβγαλε από μέσα ένα κομμάτι ψωμί και τέσσερα σύκα. Μοίρασε το ψωμί στη μέση και της το έδωσε . Της έδωσε και δύο σύκα. Τα στόματα τους άρχισαν να δουλεύουν σαν αλεστικές μηχανές. Αφού τα έφαγαν μέσα σε λίγα λεπτά , εκείνη έσκυψε και του ψιθύρισε κάτι στο αυτί.
 «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» της είπε και της έριξε μια σφαλιάρα στο δεξί αυτί . Εκείνη αφού τον κοίταξε ίσια στα μάτια , έσκυψε πάλι και του ψιθύρισε κάτι στ’ αυτί.
 «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» της συνέστησε πιο αυστηρά αυτή τη φορά. Εκείνη του ξαναμίλησε στον ενικό και τη χαστούκισε και στα δύο μάγουλα. «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» της συνέστησε εξαγριωμένος . Εκείνη του ξαναμίλησε στον ενικό και αφού της  χαστούκισε με δύναμη  και τα δύο μάγουλα από δύο φορές το καθένα, της έδωσε και πέντε σβουριχτές σφαλιάρες . «Απαιτώ να μου μιλάς στον πληθυντικό» ούρλιαξε εκείνος δείχνοντας τα δόντια του σαν λυσσασμένος σκύλος. Εκείνη πεισματικά ξαναμίλησε στον ενικό και αυτός άρχισε να της ρίχνει μπουνιές παντού. Ήταν πια εκτός εαυτού.
Εκείνη άφησε ελεύθερο το κορμί της να πέσει  στην αγκαλιά του και λίγο πριν χάσει τις αισθήσεις πρόλαβε να πει : «Τέτοιους  άντρες δύσκολα βρίσκεις σήμερα!».
Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι κάποιος από τους δύο δεν σκέφθηκε λογικά. Ποιος είναι αυτός;

Πέφτει η αυλαία. 


Χειροκρότημα.

Ανοίγει η αυλαία .

Ένας γιγαντόσωμος μαύρος σκύλος που φοράει γυαλιά , κάθεται αναπαυτικά σε μια πολυθρόνα στη μέση της σκηνής και διαβάζει με σοβαρό ύφος και τεντωμένα αυτιά μια παλιά εφημερίδα.

Πέφτει η αυλαία συνοδεία απαλής ρομαντικής μουσικής.

Χειροκρότημα .

Τέλος παράστασης. 


Το κοινό παραμένει αποσβολωμένο στις θέσεις του.

24.3.12

Οι αντιεξουσιαστές του Γ2



Ο Ορφέας ήταν ένας κινηματογράφος που πρόβαλε αποκλειστικά και μόνο ταινίες πορνό. Μία μέρα λοιπόν που πήγαμε  στο σχολειό για να κάνουμε μάθημα , ο μαθηματικός, ο κυρ Σωτήρης   ,  επάνω στην κουβέντα των εξισώσεων    μας ανακοίνωσε ότι ο εν λόγω κινηματογράφος έφερε μια πολύ «δυνατή» ταινία με τίτλο « Η ευλογημένη αμαρτία». Μια ταινία – όπως μας είπε - για  γερά νεύρα. Μια ταινία για σκληρά αντράκια . Μια ταινία για ανήσυχουςνεαρούς. Ολόκληρη η τάξη τινάχτηκε  από τα θρανία σαν να  έγινε ηφαιστιογενής έκρηξη , και ξεχύθηκε  στον πιο σύντομο  δρόμο που οδηγούσε στο σινεμά. Η απόσταση δεν ήταν μικρή , έτσι φτάσαμε καταϊδρωμένοι αλλά ικανοποιημένοι για την ηθική αποζημίωση που μας περίμενε με το πέρας του κινηματογραφικού έργου. Τριάντα άτομα καθίσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο με τα χρώματα της αγωνιώδους αναμονής  ζωγραφισμένη στα πρόσωπα μας. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα φώτα αργούσαν να πέσουν , έτσι, βγάλαμε τα παπούτσια μας και με τα τακούνια σπάσαμε όλους τους γλόμπους της αίθουσας. Ο υπεύθυνος του σινεμά, κάτω από αυτές τις συνθήκες , αναγκάστηκε να βάλει  μπρος το καρούλι με τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνει η μηχανή προβολής. Μια ζωηρή αχτίνα φωτός έπεσε στο πανί  και όλες οι αισθήσεις μας σπινιάρισαν. Η αίθουσα πλημμύρισε  με αφιονισμένες νεανικές  ζητωκραυγές . Μας περίμενε όμως μια πολύ δυσάρεστη έκπληξη. Αντί να έρθει «Η ευλογημένη στιγμή» ήρθε το «Έρωτας το ηλιοβασίλεμα» , μια δακρύβρεχτη ινδική ταινία.

Ποιος είδε το θεό και δεν τον φοβήθηκε. Μέσα σε λίγα λεπτά της ώρας η αίθουσα έγινε πεδίο μάχης. Δεν έμεινε τίποτα όρθιο. Καθίσματα ξεριζώθηκαν , ταπετσαρίες σκίστηκαν , τζάμια θρυμματίστηκαν , ο υπεύθυνος προβολής  μεταφέρθηκε  αιμόφυρτος με φορείο  στο Βενίζελειο , μερικοί μάλιστα έχεσαν στο δωματιάκι του ταμείου ( ο  ταμίας πρόλαβε και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια) , φωτιά ξέσπασε στους διαδρόμους. Σαματάς , μπάχαλο παντού , καταστροφές.
Η αστυνομία δεν άργησε να πλακώσει και να κυνηγά τους μαθητές στα γύρω στενά. Όλοι κινούνταν σαν τρελές μύγες χωρίς συγκεκριμένη κατεύθυνση. Κάποιες γριές κρέμασαν τα κεφάλια τους έξω απ’ τα παράθυρα και ούρλιαζαν υστερικά  ξεριζώνοντας με τα κοκκαλιάρικα δάχτυλα τους ,  τις λίγες τρίχες που  είχαν απομείνει στα κεφάλια τους. Χαμός .
Γύρω στο απόγευμα τα πράγματα καταλάγιασαν κάπως. Κλεισμένοι οι μαθητές στα σπίτια τους περίμεναν χεσμένοι από το φόβο τους , να πέσει  ο κουρνιαχτός . Ο θρυλικός Ορφέας μετά από λίγο καιρό έκλεισε οριστικά. Ο ιδιοκτήτης του το μετέτρεψε σε σούπερ μάρκετ. Οι μαθητές του Γ2 αποφοίτησαν κανονικά παίρνοντας ο καθένας το δρόμο του στη ζωή. Ποτέ δεν πήγε ο νους τους  ότι αρκετά χρόνια μετά οι άρχοντες αυτής της χώρας θα τους ονόμαζαν « αντιεξουσιαστές» χωρίς αιτία.

24.2.12

Βρεθήκαμε


Ένας αναμαλλιασμένος κάτασπρος   άντρας , πετάχτηκε ξαφνικά μέσα από το σκοτεινό άνοιγμα μιας στρογγυλής  πόρτας κι έφτασε τρέχοντας μπροστά μου. Λαχανιασμένος , με ρώτησε γεμάτος αγωνία:
-Την είδες;
-Εσύ την είδες;  τον ρώτησα .
-Όχι!
-Ούτε και ‘γω!
Απογοητευμένος απομακρύνθηκε τρέχοντας.
Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα , μια αναμαλλιασμένη νεαρή κάτασπρη  γυναίκα πετάχτηκε μέσα από το σκοτεινό άνοιγμα μιας στρογγυλής πόρτας κι έφτασε τρέχοντας, μπροστά μου . Λαχανιασμένη ,με ρώτησε γεμάτη αγωνία:
-Τον είδες;
-Εσύ τον είδες; την ρώτησα.
-Όχι !
-Ούτε και ‘γω !
Απογοητευμένη απομακρύνθηκε τρέχοντας.
Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα , ένας περιποιημένος ροδαλός  άντρας και μια καλοχτενισμένη ροδαλή  νεαρή  γυναίκα έφτασαν τρέχοντας  μπροστά μου . Με δυνατή  φωνή μου είπαν   σε πανηγυρικό τόνο :
-Την βρήκα !
-Τον βρήκα !
-Σας βρήκα ! φώναξα κι εγώ ενθουσιασμένος.
Αγκαλιαστήκαμε και   όλοι μαζί τρέχοντας χαρωπά,  χωθήκαμε στο φωτεινό άνοιγμα  μιας οβάλ πόρτας. Είχαμε βρεθεί.

15.2.12

Έφεξε, τώρα μπορείς να κλάψεις.


Μια καλοστεκούμενη σαραντάρα με κατακόκκινα μακριά νύχια με διπλάρωσε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ καθώς ετοιμαζόμουν να πληρώσω το σακούλι με το ρύζι και το βαζάκι με τις ελιές καλαμών  και μου είπε:
-Θέλεις  να φτιάξουμε ερωτικό δεσμό ;
Γύρισα και της είπα ψύχραιμα :
-Μισό λεπτό να πληρώσω και το συζητάμε. Δείχνεις ειλικρινής άνθρωπος πάντως .
Πλήρωσα το ρύζι και τις ελιές ,  έπιασα μαλακά   τον καρπό του χεριού της και την ρυμούλκησα ευγενικά  πίσω από το ψηλό ράφι με τ’ αναψυκτικά. Την κοίταξα πιο προσεχτικά και παρατήρησα πως το ένα μάτι της γυάλιζε. Το άλλο το ‘χε μισόκλειστο . Άπλωσα το χέρι και πήρα ένα αναψυκτικό απ’ το ράφι. Το άνοιξα , ήπια μια γουλιά και της το πρόσφερα . Ήπιε διψασμένα. Την κοίταξα επίμονα και τη ρώτησα:
-Είσαι παντρεμένη;
-Ναι.
-Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου.  Αν και για διαφόρους λόγους αποφεύγω τα παντρεμένα , με σένα είμαι διαθέσιμος να το συζητήσουμε, φαίνεσαι σπαθάτο κορίτσι. Για πες μου , τι σε ανάγκασε να πάρεις αυτή την απόφαση;
-Είμαι μια πικραμένη γυναίκα. Είμαι απογοητευμένη με τον σύζυγο μου.
-Τι εννοείς ;
-Ο άντρας μου είναι Πασόκ.
-Φτάνει , ως εδώ , σε καταλαβαίνω απόλυτα. Κι εγώ στη θέση σου το ίδιο θα έκανα…
Πριν προλάβω να εκθέσω την άποψη μου , ένας μαλλιαρό σκυλάκι ήρθε τρέχοντας και άρχισε να τρίβεται στα πόδια της. Πίσω του έτρεχε ένας κουστουμαρισμένος τύπος που φορούσε μάλλινες καρό παντόφλες  μπλέ και κόκκινου χρώματος. Ήταν ιδρωμένος και φαινόταν σαν να κυνηγούσε τον σκύλο. Στάθηκε μπροστά μας , με κοίταξε άγρια , έσκυψε , άρπαξε άγαρμπα τον σκύλο από το σβέρκο και τη γυναίκα από τα μαλλιά . Άρχισε να την τραβάει βίαια . Ο σκύλος βόγκηξε κι άφησε μια μικρή πορδή ενώ εκείνη ουρλιάζει σαν τρελή , τεντώνοντας ταυτόχρονα τα χέρια της προς το μέρος μου σαν να ζητούσε τη βοήθεια μου . Αναστατώθηκα. Τον έπιασα γερά από το πέτο του σακακιού και του είπα αυστηρά:
-Τι κάνεις εκεί; Είσαι τρελός;
Ο τύπος είχε γίνει  έξαλλος. Το στόμα του είχε αφρίσει.
-Εσύ είσαι τρελός που πας να μου φας τη γυναίκα! Εσένα πουτάνα θα σε σκοτώσω!
Έμεινα σύξυλος.
-Φίλε ηρέμησε, του είπα . Δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα. Θα  βρούμε κάποια άκρη .
Μετά σκέφθηκα ότι μπλοφάρει. Γύρισα και κοίταξα την σαραντάρα .
- Λέει την αλήθεια;
Εκείνη χαμήλωσε  τα μάτια , σαν να ντρεπόταν ,  και κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Εν τω μεταξύ μέσα σε  όλη αυτή τη μανούβρα   είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος γύρω μας που μας κοιτούσε παραξενεμένος. Μαζί τους είχε καταφθάσει κι ο διευθυντής του σούπερ μάρκετ . Στο πουκάμισο του ήταν καρφιτσωμένη μια μεταλλική ταμπέλα που έγραφε «Σωτήρης , Διευθυντής . Σούπερ μάρκετ FROZEN ZERO».  Ζήτησε να μάθει τι είχε συμβεί. Καθώς του εξηγούσε ο σύζυγος της παρ’ ολίγον μοιχούς , εγώ με αθόρυβα βήματα την έκανα διακριτικά και βγήκα από το σούπερ μάρκετ. Κατευθύνθηκα σχεδόν  σκυφτός στο πάρκινγκ , μπήκα στο αμάξι και άναψα τσιγάρο. Αποπειράθηκα τρεις φορές να βάλω το τσιγάρο στο στόμα επειδή το χέρι μου έτρεμε σαν ψάρι έξω απ’ το νερό. Ηρέμησα ,έβαλα μπρος τη μηχανή κι έφυγα αποκεί. Οδηγώντας στο δρόμο για το σπίτι σκέφθηκα πιο σφαιρικά την κατάσταση. Πιο κοινωνιολογικά. Πιο επιστημονικά. Έβγαλα το συμπέρασμα ότι αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι όπως είναι και δεν αλλάξει κάτι , πολύς κόσμος θα χρειαστεί σύντομα ψυχιατρική αγωγή. Οι μόνοι κερδισμένοι απ’ όλη αυτή την ιστορία θα είναι οι τρελογιατροί.  Λίγοι θα την γλυτώσουν , αυτό είναι βέβαιο. Κάπου εκεί μου έσκασε το λάστιχο . Ανοίγοντας το πορτ μπαγκάζ για να πάρω τα εργαλεία και να το αλλάξω , θυμήθηκα ότι δεν είχα μαζί μου γρύλο. Έμεινα στη άκρη του δρόμου να περιμένω μήπως και με βοηθήσει κάποιος .

4.2.12

Το βιολογικό προϊόν του υποκειμένου και η σημασία του



Ένας φιλόσοφος , του οποίου  τ’ όνομα δεν θυμάμαι  , είχε πει κάποτε το εξής   :
 «Η ζωή είναι μια κουράδα που την παίρνει το ποτάμι» .
Εκ πρώτης όψεως η εν λόγω σοβαρότατη  στοχαστική φράση μας αφήνει μια πικρή , για να μην πω σκατένια, γεύση στο στόμα.
Αυτό είναι λάθος!  Αν αναλύσουμε τη φράση  πιο προσεχτικά θα παρατηρήσουμε ότι : δεν εμπεριέχει ούτε στο ελάχιστο  πεσιμιστική χροιά  . Προσωπικά , είναι η πιο αισιόδοξη ερμηνεία για τη  ζωή που άκουσα ποτέ. Και θα εξηγήσω το λόγο , ο οποίος είναι πολύ απλός άρα  ευεξήγητος .

Ας ξεκινήσουμε  λοιπόν με το αυτονόητο . Για να βρεθεί μια κουράδα στο ποτάμι σημαίνει ότι κάποιος πήγε και την αμόλησε . Για να μην μπερδευτούμε στη συνέχεια , αυτόν τον κάποιο ας του δώσουμε ένα εύκολο και εύχρηστο όνομα , ας πούμε Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο λοιπόν  έχεσε επειδή   ήταν φαγωμένος. Εάν ήταν  νηστικός δεν θα ήταν δυνατόν  αφοδεύσει. Άρα μέχρι στιγμής έχουμε  τον Λοτζίνο  χορτάτο . Για να είναι χορτάτος σημαίνει ότι είχε να φάει , επομένως δεν τίθεται θέμα ασιτίας σε καμιά περίπτωση. Για να έχει να φάει όμως σημαίνει ότι η τροφή  που κατανάλωσε  την κέρδισε με κάποιον τρόπο. Ένας τρόπος είναι ότι αφού δούλεψε,  πληρώθηκε , αγόρασε τροφή , πείνασε , έκατσε και έφαγε. Κατά συνέπεια ως εδώ τα πράγματα είναι ευχάριστα  και δεν διακρίνουμε  κάτι  απαισιόδοξο.
  Τώρα,  ας υποθέσουμε ότι ο Λοτζίνο είναι οκνηρός  και βαριέται να δουλέψει. Πως βρέθηκε η τροφή στα χέρια του ; Κανένα πρόβλημα ! Το πιο λογικό είναι να την έκλεψε  από έναν άλλο . Αυτός ο άλλος που τη βρήκε ; Δούλεψε για να την αποκτήσει ή την βούτηξε πάλι από κάποιον άλλο; Για να μην πέσουμε σ’ ένα φαύλο κύκλο , ας υποθέσουμε ότι δούλεψε για να την αποκτήσει. Επομένως εδώ διακρίνουμε έλλειψη ανεργίας. Δηλαδή υπήρχε δουλειά,  άσχετα αν ο Λοτζίνο δεν θέλει να δουλέψει ( αυτό αφορά τον ίδιο) . Για να υπάρχει δουλειά όμως , σημαίνει ότι οι κοινωνικές δομές λειτουργούν όπως πρέπει , και για να λειτουργούν  όπως πρέπει σημαίνει ότι το πολιτικό καθεστώς ασκεί ορθώς  τα καθήκοντα  και τηρεί επιμελώς  το έργο που του έχει ανατεθεί μέσω  εντολής του λαού( λαμβάνοντας τα σημερινά πολιτικά δεδομένα , μιλάμε γι κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία).

Για να μην χαθούμε στην δαιδαλώδη αυτή κατάσταση των σκέψεων που κάνουμε , ας συνοψίσουμε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα που έχουμε στα χέρια μας.  Εχουμε και λέμε λοιπόν :

Λοτζίνο = Χορτάτος.
Χορτάτος = Τροφή = Αφόδευση.
Αφόδευση = Δυνατότητα εργασίας.
Δυνατότητα εργασίας = Μη  ανεργία.
Μη ανεργία = Σωστή λειτουργία της κοινωνίας. (όλοι χαρούμενοι).
Σωστή λειτουργία της κοινωνίας = Ορθή άσκηση πολιτικής από τους κυβερνώντες ( που σίγουρα θα ξαναεκλεγούν αν συνεχίσουν έτσι).

Αφού εξετάσαμε συνοπτικά τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ο Λοτζίνο κατάφερε χωρίς κόπο και άγχος να βρει τροφή , να χωνέψει και να την αποβάλει μέσω της γνωστής αποχετευτικής οδού του ανθρωπίνου σώματος ,  ας καταθέσουμε ένα ακόμη  επιχείρημα που να αποδεικνύει πόσο άψογα  λειτούργησαν όλα  για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν το «χέσιμο» .
Αν προσέξατε καλά ,ο φιλόσοφος ανέφερε τη λέξη «ποτάμι». Γιατί ανέφερε τη λέξη «ποτάμι» και όχι κάτι άλλο , ας πούμε «οικόπεδο»; Το έκανε τυχαία; ΟΧΙ !  Δεν το έκανε τυχαία ! Είχε το λόγο του .Μήπως ήθελε με αυτό τον τρόπο να μας δείξει   κάτι  που εμείς ,με τον κοινό νου που διαθέτουμε,   αδυνατούμε; Αυτό ομολογώ ότι μου έφαγε αρκετή ώρα για να το αποκωδικοποιήσω αλλά στο τέλος νομίζω πως τα κατάφερα. Λέγοντας ποτάμι , ο φιλόσοφος, θέλησε να τονίσει την ψυχολογική  κατάσταση που βρισκόταν το υποκείμενο της μελέτης του , και επί του προκειμένου   ο Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο επέλεξε να πάει και να αφοδεύσει στο ποτάμι , επειδή αισθανόταν εξαιρετικά ευδιάθετος. Η ευεξία, η αισιοδοξία , η πληρότητα  , η επάρκεια τον οδήγησαν στην όχθη του ποταμού. Όταν κάποιος δεν τα αισθάνεται βαθειά μέσα του όλα αυτά δεν έχει το κουράγιο και τη διάθεση να κάνει τόσο δρόμο ώστε  να πάει να ανακουφιστεί δίπλα σε τρεχούμενο νερό , στον καθαρό αέρα , στη φύση. Τον ανάγκασαν να σκεφτεί ρομαντικά , ποιητικά, καλλιτεχνικά. Για να τα διαθέτεις ,όμως, όλα αυτά, απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι συνθήκες διαβίωσης. Και οι συνθήκες για τον ,αγαπητό μας φίλο, Λοτζίνο ήταν ιδανικές. Τυχερός λοιπόν ο Λοτζίνο , εμείς;


Σαν επίλογος : Βέβαια, θα προτιμούσα ο φιλόσοφος να μας περιέγραφε με περισσότερες  λεπτομέρειες το αντικείμενο του προβληματισμού μας  ( μέγεθος , χρώμα, πυκνότητα ,  κ.λπ.)  , έτσι ώστε να μας παρείχε τη δυνατότητα για περαιτέρω αναλύσεις που θα μας βοηθούσαν στην εξαγωγή και άλλων χρήσιμων συμπερασμάτων. Ίσως  λόγω προσωπικών του καταστάσεων να μην βρισκόταν στην κατάλληλη διάθεση γι’ αυτό. Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι.  Και αυτή η φράση που μας κληροδότησε , είναι αρκετή για να ευγνωμονούμε την πνευματική  της αξία.

 




28.1.12

Δονήσεις




Γύρω στις 3 η ώρα εκείνη τη νύχτα , κι ενώ κοιμόμουν σαν μωρό , ένοιωσα κάτι σουβλερό να μου τρυπάει  δυνατά το αριστερό πλευρό. Από τον πόνο τινάχτηκα σαν ελατήριο και ανακάθισα αναστατωμένος στο κρεβάτι. Γύρισα προς την πλευρά που έφαγα το χτύπημα και είδα μια γυναίκα  δίπλα μου. Με το βλέμμα ψηλά  κοίταζε έντρομη την λάμπα που κρεμόταν από το ταβάνι. Ξαφνιασμένος από το απότομο ξύπνημα α ψέλλισα  :
-Ποια είσαι εσύ ; 
-Κάππα άσε τις μαλακίες , η γυναίκα σου είμαι . Ντύσου γρήγορα να βγούμε στο δρόμο.
- Τι να κάνουμε τέτοια ώρα στο δρόμο ;
-Έγινε δυνατός σεισμός, τράνταξε ολόκληρο το σπίτι !
-Λάθος θα έκανες , αν είχε γίνει σεισμός θα το ‘χα καταλάβει.
-Σήκω και άφησε τα πολλά λόγια . Κοίτα ! Η λάμπα ακόμη κουνάει ακόμα.
Κοίταξα την λάμπα .Πράγματι πήγαινε πέρα δώθε.
Χασμουρήθηκα ,πέταξα από πάνω μου τα κλινοσκεπάσματα , σηκώθηκα με τα σώβρακα , πήγα στο μπάνιο έριξα  νερό στα μούτρα μου ,  βούρτσισα τα δόντια μου, κατούρησα , ξύστηκα ,  τράβηξα το καζανάκι . Μετά πήγα και φόρεσα ένα πανταλόνι ,  μια μπλούζα δώρο του κουμπάρου μου για  τη γιορτή μου , φόρεσα κάλτσες , τις καφέ μπότες μου , ζακέτα. Πήγα στην κουζίνα ζέστανα νερό , έφτιαξα  νες  καφέ , ήπια μια γουλιά και άναψα  τσιγάρο . Η γυναίκα μου όλη την ώρα που τα έκανα όλα αυτά με ακολουθούσε από πίσω και με παρότρυνε να κάνω γρήγορα. Όλη αυτή κατάσταση με άγχωσε λίγο . Με τον καφέ και το τσιγάρο στο χέρι  βγήκαμε στο δρόμο. Έκανε τσουχτερό κρύο και ψιχάλιζε  . Φτερνίστηκα . Το χέρι που κρατούσα τον καφέ τράνταξε και χύθηκε λίγος στο δρόμο .
Στο πεζοδρόμιο ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος. Είχαν χωριστεί σε ομάδες και μιλούσαν μεταξύ τους με έκδηλη την αγωνία στα πρόσωπα και στις κινήσεις τους. Πήγα και ακούμπησα με τη ράχη σ’ ένα τοίχο , έπινα τον ζεστό καφέ , κάπνιζα , τους κοίταζα και περίμενα δίχως να ξέρω τι περιμένω. Μια μαύρη γάτα με ασημένια  μουστάκια πέρασε από μπροστά μου , κοντοστάθηκε  και μου ζήτησε με το βλέμμα μια γουλιά  . Έσκυψα και της ακούμπησα την κούπα στο στόμα , ήπιε  μια δυνατή γουλιά , με ευχαρίστησε με το βλέμμα  και συνέχισε αδιάφορη το δρόμο της. Την κοίταζα μέχρι που χάθηκε σ’ ένα στενό. Δεν ξέρω γιατί αλλά την ζήλεψα εκείνη την ώρα. Φαινόταν πολύ χαλαρή.  Έστρεψα πάλι τα μάτια μου προς το πλήθος του κόσμου . Είχαν σχηματίσει ένα μεγάλο κύκλο . Οι ομιλίες που έκαναν μεταξύ τους είχαν μετατραπεί σε ένα εκνευριστικό βουητό. Ανάμεσα τους διέκρινα και την γυναίκα που με ξύπνησε . Κάτι έλεγε σε κάποιον και του έδειχνε με το χέρι κάπου ψηλά . Εκείνος κοιτούσε το χέρι της και όχι αυτό που του έδειχνε.
Ένας ψηλός άντρας που φορούσε μια μάλλινη ρόμπα ντε σαμπρ με πολλές τσέπες , γύρω στα σαράντα , με ένα πρόσωπο σαν αλεπού και  γεμάτο μικρές τρυπίτσες  , έβγαλε από την τσέπη του μια καφέ σφυρίχτρα , σηκώθηκε στις άκρες των ποδιών του ,  σφύριξε δυνατά τρεις φορές , φούσκωσε το στήθος , τέντωσε το κεφάλι προς τα πάνω και φώναξε :
- Ησυχία παρακαλώ!
Όλοι σώπασαν απότομα  και στράφηκαν προς το μέρος του . Κάτι σημαντικό θα θέλει να πει , σκέφθηκα. Μια γυναίκα πετάχτηκε και κοιτάζοντας με σεβασμό τον  άντρα που έμοιαζε με αλεπού είπε με  συριστή  φωνή που τρεμόπαιζε σαν   θλιμμένη  κλανιά .
-Κάνετε ησυχία , θα μιλήσει ο κύριος Τρύφων , πρώην ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας !
Ακούστηκε ένα μακρόσυρτο ομαδικό επιφώνημα θαυμασμού : Οοοοοο!

Ο κύριος Τρύφων , πήρε περισπούδαστο ύφος , έσφιξε τη γροθιά του δεξιού χεριού του , την έφερε στο στόμα του , έβηξε μαλακά και άρχισε να μιλάει , λες και έβγαζε λόγο από μπαλκόνι  σαν πολιτικός που παρουσιάζει το πρόγραμμα του στον κόσμο.
-Φίλοι μου , τα πράγματα , όπως και εσείς οι ίδιοι μπορείτε να διαπιστώσετε , είναι πάρα πολύ σοβαρά. Ο τρόμος που μας προκάλεσε ο δυνατός σεισμός εν μέσω της νυχτός , έχει κυριαρχήσει τις καρδιές μας , με αποτέλεσμα όλοι  να έχουμε δικαιολογημένα κλάσει αβγά .Το καταλαβαίνω αλλά παράλληλα επιβάλλεται να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας έτσι ώστε να λάβουμε τις σωστές αποφάσεις ετούτες τις δύσκολες στιγμές. Ζήτω η ανθρώπινη ατσάλινη θέληση ! Ζήτω η ζωή !
Όλοι  βροντοφώναξαν : ΖΗΤΩ! 
Δεν μπόρεσα να κρατηθώ και γέλασα αλλά το γέλιο μου κόπηκε στη μέση γιατί η γυναίκα που προανήγγειλε τον λόγο του κυρίου Τρύφωνα έτρεξε κοντά μου και κολλώντας τη μούρη της στη δική μου έβγαλε από το στόμα της  εκτός από σάλια κι ένα ατελείωτο :
-Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσττττττ!
-Κάτι θυμήθηκα, είπα σαν απολογία.
Ο κύριος Τρύφωνας συνέχισε ακάθεκτος να βγάζει λόγο , ανοιγόκλεινε το στόμα του ασταμάτητα , αλλά δεν  τον άκουγα πια . Είχα κατεβάσει τους διακόπτες της ακοής μου και είχα βυθιστεί στο εσωτερικό μου κόσμο. Το μυαλό μου πήγαινε εδώ και κει  , από το ένα πράγμα στο άλλο μέχρι που …
….μια νεαρή κοπέλα αποσπάστηκε διακριτικά  από το  λεφούσι  και με  βήμα βαριεστημένης  γαζέλας ήρθε προς το μέρος μου . Σήκωσε τα χέρια της ,τα  τύλιξε γύρω απ’ το λαιμό μου και κόλλησε το σώμα της  στο δικό  μου,  σαν βδέλλα. Το κορμί της ανέδυε  μια υπέροχη μυρουδιά, μια φυσική μυρουδιά , μια μυρουδιά που τη γεννάει μόνο  το κορμί  μιας  γυναίκας . Ένοιωσα μια γλυκιά ζάλη να απλώνεται στο κεφάλι μου. Άρχισα να χάνω τα πόδια μου. Οι άκρες των δαχτύλων και των τεσσάρων άκρων  μυρμήγκιασαν. Ενοιωσα ένα δυνατό σεισμό βαθειά στα σωθικά μου και μετά  μου σηκώθηκε .  Εκείνη το κατάλαβε αμέσως , μ’ έσφιξε πιο δυνατά πάνω της , κόλλησε το στόμα της στο αυτί μου και ψιθύρισε με βραχνή φωνή :
-Έλα να το σκάσουμε μαζί μωρό μου , να φύγουμε αποδώ.

Δεν ήξερα τι να κάνω. Κοίταξα πίσω από την πλάτη της . Το πλήθος είχε χωριστεί σε ζευγάρια που χόρευαν βαλς , χωρίς μουσική.Προσπάθησα να πω κάτι αλλά οι φωνητικές μου χορδές είχαν μπλεχτεί μεταξύ τους κι έτσι δεν βγήκε κανένας ήχος από το στόμα μου.Εκείνη μ’ έπιασε απ’ το χέρι , με τράβηξε αποφασιστικά και στρίψαμε   στο στενό που είχε μπει     πριν λίγο η μαύρη γάτα. Χαθήκαμε μεσ’ στο σκοτάδι και το ψιλόβροχο. Τα μόνα που άφησα  πίσω μου ήταν μια άδεια κούπα καφέ και μερικά αποτσίγαρα πεταμένα στο πεζοδρόμιο.                    



Ήταν νύχτα. Καθισμένος μέσα σε μια βαρκούλα που βολόδερνε σαν καρυδότσουφλο πάνω στα τεράστια κύματα μιας φουρτουνιασμένης  και σκοτεινής θάλασσας , ατένιζα τα άστρα στον ουρανό. Δίπλα μου , μέσα στην βάρκα , από τη μια μεριά ένας σκύλος που έκλαιγε ασταμάτητα με λυγμούς  κι από την άλλη ένα ραδιόφωνο που έπαιζε γλυκανάλατη ρομαντική μουσική. Τα πέταξα και τα δυο στη θάλασσα κι απόμεινα  να κοιτάζω τα άστρα στον ουρανό. Ένοιωσα υπέροχα. 


24.1.12

'Ονειρο Τρίτης


Ένα πρωί    η συνείδηση  , μετά από χιλιάδες χρόνια βαθύ και ατάραχου ύπνου , ξύπνησε ! Χασμουρήθηκε , τεντώθηκε , σηκώθηκε , πήγε στο παράθυρο , άνοιξε τις κουρτίνες και κοίταξε έξω . 'Ενα εκτυφλωτικό σκοτάδι έσβησε βίαια  το φως των ματιών της. Πανικοβλημένη  άφησε  κραυγή τρόμου , έκλεισε υστερικά τις κουρτίνες , ξάπλωσε , κουκουλώθηκε και ξανακοιμήθηκε. Δεν ξέχασε να ευχηθεί : Καληνύχτα   άγρυπνες συνειδήσεις , των άλλων.

17.1.12

Η ταξινόμηση


Μία από τις πιο ζόρικες ενασχολήσεις  , ανάμεσα σε πολλές  άλλες φυσικά  ,  για έναν άνθρωπο είναι να εμπλακεί  με την «ταξινόμηση»  . Η «ταξινόμηση» ως έννοια  -μα και ως πρακτική-  εγκυμονεί αναμφισβήτητα φανερούς αλλά  περισσότερο κρυφούς κινδύνους  , έτσι ώστε όταν μετά από πολύ μόχθο καταλήξεις σε ένα συμπέρασμα ή σε μια τελική ενέργεια, και   διαπιστώσεις έκπληκτος ότι όλη αυτή η προσπάθεια που κατέβαλες πήγε στο βρόντο, τότε λογικά χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Το λιγότερο που θα νοιώσεις θα ‘ναι  η απογοήτευση. Γι’ αυτό το λόγο όταν κάποιος αποφασίζει να ασχοληθεί με την «ταξινόμηση» οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεχτικός , επιφυλακτικός, καχύποπτος  και προπαντός να κρατά μικρό καλάθι για κάθε περίπτωση. Είναι πολλοί που λένε , όχι αστειευόμενοι βέβαια, ότι η «ταξινόμηση» είναι σαν το  λαχείο , θέλοντας με αυτή την παρομοίωση να επιδείξουν το μέγεθος και την σημαντικότητα της τύχης που καθορίζει μια τέτοια  απόπειρα  του ανθρώπου που θα  αποφασίσει να ασχοληθεί με την «ταξινόμηση». Η «ταξινόμηση» δεν χαρακτηρίζεται με τους γνωστούς όρους «απόλυτη» επιτυχία ή «παταγώδους» αποτυχίας. Η «ταξινόμηση» είτε είναι επιτυχημένη είτε είναι αποτυχημένη , αυστηρά προσδιοριζόμενη και στη μια και στην άλλη περίπτωση εκ του τελικού αποτελέσματος . Ενός αποτελέσματος που από τη φύση του  δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο παρερμηνείας ή ακόμη και ελαστικοποίηση της ερμηνείας του.  Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η «ταξινόμηση» αντιπροσωπεύει ( ίσως) το μοναδικό είδος που χαρακτηρίζεται ως μαύρο άσπρο. Ναι , και γιατί όχι , τολμώ να πω ότι εκφράζει το απρόσιτο απόλυτο . Το θετικό στο ζήτημα της «ταξινόμησης» είναι πως κανείς δεν μπορεί να εξαναγκάσει κάποιον να την κάνει παρά την θέληση του , που σημαίνει ότι ίσως είναι η μοναδική ίσως ανθρώπινη δραστηριότητα που διατηρεί ακόμη ανέγγιχτη   την   ελευθεριάζουσα  συνείδηση  της , κάτι που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας αποτελεί και την ακαταμάχητη γοητεία της.

Εδώ όμως θα σταματήσω γιατί έχω δώσει ραντεβού μ’ έναν φίλο στην πλατεία να καπνίσουμε μερικά τσιγάρα.  Αυτά για την ώρα. Εις το επανιδείν.