4.2.12

Το βιολογικό προϊόν του υποκειμένου και η σημασία του



Ένας φιλόσοφος , του οποίου  τ’ όνομα δεν θυμάμαι  , είχε πει κάποτε το εξής   :
 «Η ζωή είναι μια κουράδα που την παίρνει το ποτάμι» .
Εκ πρώτης όψεως η εν λόγω σοβαρότατη  στοχαστική φράση μας αφήνει μια πικρή , για να μην πω σκατένια, γεύση στο στόμα.
Αυτό είναι λάθος!  Αν αναλύσουμε τη φράση  πιο προσεχτικά θα παρατηρήσουμε ότι : δεν εμπεριέχει ούτε στο ελάχιστο  πεσιμιστική χροιά  . Προσωπικά , είναι η πιο αισιόδοξη ερμηνεία για τη  ζωή που άκουσα ποτέ. Και θα εξηγήσω το λόγο , ο οποίος είναι πολύ απλός άρα  ευεξήγητος .

Ας ξεκινήσουμε  λοιπόν με το αυτονόητο . Για να βρεθεί μια κουράδα στο ποτάμι σημαίνει ότι κάποιος πήγε και την αμόλησε . Για να μην μπερδευτούμε στη συνέχεια , αυτόν τον κάποιο ας του δώσουμε ένα εύκολο και εύχρηστο όνομα , ας πούμε Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο λοιπόν  έχεσε επειδή   ήταν φαγωμένος. Εάν ήταν  νηστικός δεν θα ήταν δυνατόν  αφοδεύσει. Άρα μέχρι στιγμής έχουμε  τον Λοτζίνο  χορτάτο . Για να είναι χορτάτος σημαίνει ότι είχε να φάει , επομένως δεν τίθεται θέμα ασιτίας σε καμιά περίπτωση. Για να έχει να φάει όμως σημαίνει ότι η τροφή  που κατανάλωσε  την κέρδισε με κάποιον τρόπο. Ένας τρόπος είναι ότι αφού δούλεψε,  πληρώθηκε , αγόρασε τροφή , πείνασε , έκατσε και έφαγε. Κατά συνέπεια ως εδώ τα πράγματα είναι ευχάριστα  και δεν διακρίνουμε  κάτι  απαισιόδοξο.
  Τώρα,  ας υποθέσουμε ότι ο Λοτζίνο είναι οκνηρός  και βαριέται να δουλέψει. Πως βρέθηκε η τροφή στα χέρια του ; Κανένα πρόβλημα ! Το πιο λογικό είναι να την έκλεψε  από έναν άλλο . Αυτός ο άλλος που τη βρήκε ; Δούλεψε για να την αποκτήσει ή την βούτηξε πάλι από κάποιον άλλο; Για να μην πέσουμε σ’ ένα φαύλο κύκλο , ας υποθέσουμε ότι δούλεψε για να την αποκτήσει. Επομένως εδώ διακρίνουμε έλλειψη ανεργίας. Δηλαδή υπήρχε δουλειά,  άσχετα αν ο Λοτζίνο δεν θέλει να δουλέψει ( αυτό αφορά τον ίδιο) . Για να υπάρχει δουλειά όμως , σημαίνει ότι οι κοινωνικές δομές λειτουργούν όπως πρέπει , και για να λειτουργούν  όπως πρέπει σημαίνει ότι το πολιτικό καθεστώς ασκεί ορθώς  τα καθήκοντα  και τηρεί επιμελώς  το έργο που του έχει ανατεθεί μέσω  εντολής του λαού( λαμβάνοντας τα σημερινά πολιτικά δεδομένα , μιλάμε γι κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία).

Για να μην χαθούμε στην δαιδαλώδη αυτή κατάσταση των σκέψεων που κάνουμε , ας συνοψίσουμε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα που έχουμε στα χέρια μας.  Εχουμε και λέμε λοιπόν :

Λοτζίνο = Χορτάτος.
Χορτάτος = Τροφή = Αφόδευση.
Αφόδευση = Δυνατότητα εργασίας.
Δυνατότητα εργασίας = Μη  ανεργία.
Μη ανεργία = Σωστή λειτουργία της κοινωνίας. (όλοι χαρούμενοι).
Σωστή λειτουργία της κοινωνίας = Ορθή άσκηση πολιτικής από τους κυβερνώντες ( που σίγουρα θα ξαναεκλεγούν αν συνεχίσουν έτσι).

Αφού εξετάσαμε συνοπτικά τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ο Λοτζίνο κατάφερε χωρίς κόπο και άγχος να βρει τροφή , να χωνέψει και να την αποβάλει μέσω της γνωστής αποχετευτικής οδού του ανθρωπίνου σώματος ,  ας καταθέσουμε ένα ακόμη  επιχείρημα που να αποδεικνύει πόσο άψογα  λειτούργησαν όλα  για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν το «χέσιμο» .
Αν προσέξατε καλά ,ο φιλόσοφος ανέφερε τη λέξη «ποτάμι». Γιατί ανέφερε τη λέξη «ποτάμι» και όχι κάτι άλλο , ας πούμε «οικόπεδο»; Το έκανε τυχαία; ΟΧΙ !  Δεν το έκανε τυχαία ! Είχε το λόγο του .Μήπως ήθελε με αυτό τον τρόπο να μας δείξει   κάτι  που εμείς ,με τον κοινό νου που διαθέτουμε,   αδυνατούμε; Αυτό ομολογώ ότι μου έφαγε αρκετή ώρα για να το αποκωδικοποιήσω αλλά στο τέλος νομίζω πως τα κατάφερα. Λέγοντας ποτάμι , ο φιλόσοφος, θέλησε να τονίσει την ψυχολογική  κατάσταση που βρισκόταν το υποκείμενο της μελέτης του , και επί του προκειμένου   ο Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο επέλεξε να πάει και να αφοδεύσει στο ποτάμι , επειδή αισθανόταν εξαιρετικά ευδιάθετος. Η ευεξία, η αισιοδοξία , η πληρότητα  , η επάρκεια τον οδήγησαν στην όχθη του ποταμού. Όταν κάποιος δεν τα αισθάνεται βαθειά μέσα του όλα αυτά δεν έχει το κουράγιο και τη διάθεση να κάνει τόσο δρόμο ώστε  να πάει να ανακουφιστεί δίπλα σε τρεχούμενο νερό , στον καθαρό αέρα , στη φύση. Τον ανάγκασαν να σκεφτεί ρομαντικά , ποιητικά, καλλιτεχνικά. Για να τα διαθέτεις ,όμως, όλα αυτά, απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι συνθήκες διαβίωσης. Και οι συνθήκες για τον ,αγαπητό μας φίλο, Λοτζίνο ήταν ιδανικές. Τυχερός λοιπόν ο Λοτζίνο , εμείς;


Σαν επίλογος : Βέβαια, θα προτιμούσα ο φιλόσοφος να μας περιέγραφε με περισσότερες  λεπτομέρειες το αντικείμενο του προβληματισμού μας  ( μέγεθος , χρώμα, πυκνότητα ,  κ.λπ.)  , έτσι ώστε να μας παρείχε τη δυνατότητα για περαιτέρω αναλύσεις που θα μας βοηθούσαν στην εξαγωγή και άλλων χρήσιμων συμπερασμάτων. Ίσως  λόγω προσωπικών του καταστάσεων να μην βρισκόταν στην κατάλληλη διάθεση γι’ αυτό. Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι.  Και αυτή η φράση που μας κληροδότησε , είναι αρκετή για να ευγνωμονούμε την πνευματική  της αξία.

 




Δεν υπάρχουν σχόλια: