15.2.12

Έφεξε, τώρα μπορείς να κλάψεις.


Μια καλοστεκούμενη σαραντάρα με κατακόκκινα μακριά νύχια με διπλάρωσε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ καθώς ετοιμαζόμουν να πληρώσω το σακούλι με το ρύζι και το βαζάκι με τις ελιές καλαμών  και μου είπε:
-Θέλεις  να φτιάξουμε ερωτικό δεσμό ;
Γύρισα και της είπα ψύχραιμα :
-Μισό λεπτό να πληρώσω και το συζητάμε. Δείχνεις ειλικρινής άνθρωπος πάντως .
Πλήρωσα το ρύζι και τις ελιές ,  έπιασα μαλακά   τον καρπό του χεριού της και την ρυμούλκησα ευγενικά  πίσω από το ψηλό ράφι με τ’ αναψυκτικά. Την κοίταξα πιο προσεχτικά και παρατήρησα πως το ένα μάτι της γυάλιζε. Το άλλο το ‘χε μισόκλειστο . Άπλωσα το χέρι και πήρα ένα αναψυκτικό απ’ το ράφι. Το άνοιξα , ήπια μια γουλιά και της το πρόσφερα . Ήπιε διψασμένα. Την κοίταξα επίμονα και τη ρώτησα:
-Είσαι παντρεμένη;
-Ναι.
-Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου.  Αν και για διαφόρους λόγους αποφεύγω τα παντρεμένα , με σένα είμαι διαθέσιμος να το συζητήσουμε, φαίνεσαι σπαθάτο κορίτσι. Για πες μου , τι σε ανάγκασε να πάρεις αυτή την απόφαση;
-Είμαι μια πικραμένη γυναίκα. Είμαι απογοητευμένη με τον σύζυγο μου.
-Τι εννοείς ;
-Ο άντρας μου είναι Πασόκ.
-Φτάνει , ως εδώ , σε καταλαβαίνω απόλυτα. Κι εγώ στη θέση σου το ίδιο θα έκανα…
Πριν προλάβω να εκθέσω την άποψη μου , ένας μαλλιαρό σκυλάκι ήρθε τρέχοντας και άρχισε να τρίβεται στα πόδια της. Πίσω του έτρεχε ένας κουστουμαρισμένος τύπος που φορούσε μάλλινες καρό παντόφλες  μπλέ και κόκκινου χρώματος. Ήταν ιδρωμένος και φαινόταν σαν να κυνηγούσε τον σκύλο. Στάθηκε μπροστά μας , με κοίταξε άγρια , έσκυψε , άρπαξε άγαρμπα τον σκύλο από το σβέρκο και τη γυναίκα από τα μαλλιά . Άρχισε να την τραβάει βίαια . Ο σκύλος βόγκηξε κι άφησε μια μικρή πορδή ενώ εκείνη ουρλιάζει σαν τρελή , τεντώνοντας ταυτόχρονα τα χέρια της προς το μέρος μου σαν να ζητούσε τη βοήθεια μου . Αναστατώθηκα. Τον έπιασα γερά από το πέτο του σακακιού και του είπα αυστηρά:
-Τι κάνεις εκεί; Είσαι τρελός;
Ο τύπος είχε γίνει  έξαλλος. Το στόμα του είχε αφρίσει.
-Εσύ είσαι τρελός που πας να μου φας τη γυναίκα! Εσένα πουτάνα θα σε σκοτώσω!
Έμεινα σύξυλος.
-Φίλε ηρέμησε, του είπα . Δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα. Θα  βρούμε κάποια άκρη .
Μετά σκέφθηκα ότι μπλοφάρει. Γύρισα και κοίταξα την σαραντάρα .
- Λέει την αλήθεια;
Εκείνη χαμήλωσε  τα μάτια , σαν να ντρεπόταν ,  και κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Εν τω μεταξύ μέσα σε  όλη αυτή τη μανούβρα   είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος γύρω μας που μας κοιτούσε παραξενεμένος. Μαζί τους είχε καταφθάσει κι ο διευθυντής του σούπερ μάρκετ . Στο πουκάμισο του ήταν καρφιτσωμένη μια μεταλλική ταμπέλα που έγραφε «Σωτήρης , Διευθυντής . Σούπερ μάρκετ FROZEN ZERO».  Ζήτησε να μάθει τι είχε συμβεί. Καθώς του εξηγούσε ο σύζυγος της παρ’ ολίγον μοιχούς , εγώ με αθόρυβα βήματα την έκανα διακριτικά και βγήκα από το σούπερ μάρκετ. Κατευθύνθηκα σχεδόν  σκυφτός στο πάρκινγκ , μπήκα στο αμάξι και άναψα τσιγάρο. Αποπειράθηκα τρεις φορές να βάλω το τσιγάρο στο στόμα επειδή το χέρι μου έτρεμε σαν ψάρι έξω απ’ το νερό. Ηρέμησα ,έβαλα μπρος τη μηχανή κι έφυγα αποκεί. Οδηγώντας στο δρόμο για το σπίτι σκέφθηκα πιο σφαιρικά την κατάσταση. Πιο κοινωνιολογικά. Πιο επιστημονικά. Έβγαλα το συμπέρασμα ότι αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι όπως είναι και δεν αλλάξει κάτι , πολύς κόσμος θα χρειαστεί σύντομα ψυχιατρική αγωγή. Οι μόνοι κερδισμένοι απ’ όλη αυτή την ιστορία θα είναι οι τρελογιατροί.  Λίγοι θα την γλυτώσουν , αυτό είναι βέβαιο. Κάπου εκεί μου έσκασε το λάστιχο . Ανοίγοντας το πορτ μπαγκάζ για να πάρω τα εργαλεία και να το αλλάξω , θυμήθηκα ότι δεν είχα μαζί μου γρύλο. Έμεινα στη άκρη του δρόμου να περιμένω μήπως και με βοηθήσει κάποιος .

Δεν υπάρχουν σχόλια: