24.2.12

Βρεθήκαμε


Ένας αναμαλλιασμένος κάτασπρος   άντρας , πετάχτηκε ξαφνικά μέσα από το σκοτεινό άνοιγμα μιας στρογγυλής  πόρτας κι έφτασε τρέχοντας μπροστά μου. Λαχανιασμένος , με ρώτησε γεμάτος αγωνία:
-Την είδες;
-Εσύ την είδες;  τον ρώτησα .
-Όχι!
-Ούτε και ‘γω!
Απογοητευμένος απομακρύνθηκε τρέχοντας.
Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα , μια αναμαλλιασμένη νεαρή κάτασπρη  γυναίκα πετάχτηκε μέσα από το σκοτεινό άνοιγμα μιας στρογγυλής πόρτας κι έφτασε τρέχοντας, μπροστά μου . Λαχανιασμένη ,με ρώτησε γεμάτη αγωνία:
-Τον είδες;
-Εσύ τον είδες; την ρώτησα.
-Όχι !
-Ούτε και ‘γω !
Απογοητευμένη απομακρύνθηκε τρέχοντας.
Πριν προλάβω να κάνω ένα βήμα , ένας περιποιημένος ροδαλός  άντρας και μια καλοχτενισμένη ροδαλή  νεαρή  γυναίκα έφτασαν τρέχοντας  μπροστά μου . Με δυνατή  φωνή μου είπαν   σε πανηγυρικό τόνο :
-Την βρήκα !
-Τον βρήκα !
-Σας βρήκα ! φώναξα κι εγώ ενθουσιασμένος.
Αγκαλιαστήκαμε και   όλοι μαζί τρέχοντας χαρωπά,  χωθήκαμε στο φωτεινό άνοιγμα  μιας οβάλ πόρτας. Είχαμε βρεθεί.

15.2.12

Έφεξε, τώρα μπορείς να κλάψεις.


Μια καλοστεκούμενη σαραντάρα με κατακόκκινα μακριά νύχια με διπλάρωσε στο ταμείο του σούπερ μάρκετ καθώς ετοιμαζόμουν να πληρώσω το σακούλι με το ρύζι και το βαζάκι με τις ελιές καλαμών  και μου είπε:
-Θέλεις  να φτιάξουμε ερωτικό δεσμό ;
Γύρισα και της είπα ψύχραιμα :
-Μισό λεπτό να πληρώσω και το συζητάμε. Δείχνεις ειλικρινής άνθρωπος πάντως .
Πλήρωσα το ρύζι και τις ελιές ,  έπιασα μαλακά   τον καρπό του χεριού της και την ρυμούλκησα ευγενικά  πίσω από το ψηλό ράφι με τ’ αναψυκτικά. Την κοίταξα πιο προσεχτικά και παρατήρησα πως το ένα μάτι της γυάλιζε. Το άλλο το ‘χε μισόκλειστο . Άπλωσα το χέρι και πήρα ένα αναψυκτικό απ’ το ράφι. Το άνοιξα , ήπια μια γουλιά και της το πρόσφερα . Ήπιε διψασμένα. Την κοίταξα επίμονα και τη ρώτησα:
-Είσαι παντρεμένη;
-Ναι.
-Θα είμαι ειλικρινής μαζί σου.  Αν και για διαφόρους λόγους αποφεύγω τα παντρεμένα , με σένα είμαι διαθέσιμος να το συζητήσουμε, φαίνεσαι σπαθάτο κορίτσι. Για πες μου , τι σε ανάγκασε να πάρεις αυτή την απόφαση;
-Είμαι μια πικραμένη γυναίκα. Είμαι απογοητευμένη με τον σύζυγο μου.
-Τι εννοείς ;
-Ο άντρας μου είναι Πασόκ.
-Φτάνει , ως εδώ , σε καταλαβαίνω απόλυτα. Κι εγώ στη θέση σου το ίδιο θα έκανα…
Πριν προλάβω να εκθέσω την άποψη μου , ένας μαλλιαρό σκυλάκι ήρθε τρέχοντας και άρχισε να τρίβεται στα πόδια της. Πίσω του έτρεχε ένας κουστουμαρισμένος τύπος που φορούσε μάλλινες καρό παντόφλες  μπλέ και κόκκινου χρώματος. Ήταν ιδρωμένος και φαινόταν σαν να κυνηγούσε τον σκύλο. Στάθηκε μπροστά μας , με κοίταξε άγρια , έσκυψε , άρπαξε άγαρμπα τον σκύλο από το σβέρκο και τη γυναίκα από τα μαλλιά . Άρχισε να την τραβάει βίαια . Ο σκύλος βόγκηξε κι άφησε μια μικρή πορδή ενώ εκείνη ουρλιάζει σαν τρελή , τεντώνοντας ταυτόχρονα τα χέρια της προς το μέρος μου σαν να ζητούσε τη βοήθεια μου . Αναστατώθηκα. Τον έπιασα γερά από το πέτο του σακακιού και του είπα αυστηρά:
-Τι κάνεις εκεί; Είσαι τρελός;
Ο τύπος είχε γίνει  έξαλλος. Το στόμα του είχε αφρίσει.
-Εσύ είσαι τρελός που πας να μου φας τη γυναίκα! Εσένα πουτάνα θα σε σκοτώσω!
Έμεινα σύξυλος.
-Φίλε ηρέμησε, του είπα . Δεν υπάρχει άλυτο πρόβλημα. Θα  βρούμε κάποια άκρη .
Μετά σκέφθηκα ότι μπλοφάρει. Γύρισα και κοίταξα την σαραντάρα .
- Λέει την αλήθεια;
Εκείνη χαμήλωσε  τα μάτια , σαν να ντρεπόταν ,  και κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Εν τω μεταξύ μέσα σε  όλη αυτή τη μανούβρα   είχε μαζευτεί αρκετός κόσμος γύρω μας που μας κοιτούσε παραξενεμένος. Μαζί τους είχε καταφθάσει κι ο διευθυντής του σούπερ μάρκετ . Στο πουκάμισο του ήταν καρφιτσωμένη μια μεταλλική ταμπέλα που έγραφε «Σωτήρης , Διευθυντής . Σούπερ μάρκετ FROZEN ZERO».  Ζήτησε να μάθει τι είχε συμβεί. Καθώς του εξηγούσε ο σύζυγος της παρ’ ολίγον μοιχούς , εγώ με αθόρυβα βήματα την έκανα διακριτικά και βγήκα από το σούπερ μάρκετ. Κατευθύνθηκα σχεδόν  σκυφτός στο πάρκινγκ , μπήκα στο αμάξι και άναψα τσιγάρο. Αποπειράθηκα τρεις φορές να βάλω το τσιγάρο στο στόμα επειδή το χέρι μου έτρεμε σαν ψάρι έξω απ’ το νερό. Ηρέμησα ,έβαλα μπρος τη μηχανή κι έφυγα αποκεί. Οδηγώντας στο δρόμο για το σπίτι σκέφθηκα πιο σφαιρικά την κατάσταση. Πιο κοινωνιολογικά. Πιο επιστημονικά. Έβγαλα το συμπέρασμα ότι αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι όπως είναι και δεν αλλάξει κάτι , πολύς κόσμος θα χρειαστεί σύντομα ψυχιατρική αγωγή. Οι μόνοι κερδισμένοι απ’ όλη αυτή την ιστορία θα είναι οι τρελογιατροί.  Λίγοι θα την γλυτώσουν , αυτό είναι βέβαιο. Κάπου εκεί μου έσκασε το λάστιχο . Ανοίγοντας το πορτ μπαγκάζ για να πάρω τα εργαλεία και να το αλλάξω , θυμήθηκα ότι δεν είχα μαζί μου γρύλο. Έμεινα στη άκρη του δρόμου να περιμένω μήπως και με βοηθήσει κάποιος .

4.2.12

Το βιολογικό προϊόν του υποκειμένου και η σημασία του



Ένας φιλόσοφος , του οποίου  τ’ όνομα δεν θυμάμαι  , είχε πει κάποτε το εξής   :
 «Η ζωή είναι μια κουράδα που την παίρνει το ποτάμι» .
Εκ πρώτης όψεως η εν λόγω σοβαρότατη  στοχαστική φράση μας αφήνει μια πικρή , για να μην πω σκατένια, γεύση στο στόμα.
Αυτό είναι λάθος!  Αν αναλύσουμε τη φράση  πιο προσεχτικά θα παρατηρήσουμε ότι : δεν εμπεριέχει ούτε στο ελάχιστο  πεσιμιστική χροιά  . Προσωπικά , είναι η πιο αισιόδοξη ερμηνεία για τη  ζωή που άκουσα ποτέ. Και θα εξηγήσω το λόγο , ο οποίος είναι πολύ απλός άρα  ευεξήγητος .

Ας ξεκινήσουμε  λοιπόν με το αυτονόητο . Για να βρεθεί μια κουράδα στο ποτάμι σημαίνει ότι κάποιος πήγε και την αμόλησε . Για να μην μπερδευτούμε στη συνέχεια , αυτόν τον κάποιο ας του δώσουμε ένα εύκολο και εύχρηστο όνομα , ας πούμε Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο λοιπόν  έχεσε επειδή   ήταν φαγωμένος. Εάν ήταν  νηστικός δεν θα ήταν δυνατόν  αφοδεύσει. Άρα μέχρι στιγμής έχουμε  τον Λοτζίνο  χορτάτο . Για να είναι χορτάτος σημαίνει ότι είχε να φάει , επομένως δεν τίθεται θέμα ασιτίας σε καμιά περίπτωση. Για να έχει να φάει όμως σημαίνει ότι η τροφή  που κατανάλωσε  την κέρδισε με κάποιον τρόπο. Ένας τρόπος είναι ότι αφού δούλεψε,  πληρώθηκε , αγόρασε τροφή , πείνασε , έκατσε και έφαγε. Κατά συνέπεια ως εδώ τα πράγματα είναι ευχάριστα  και δεν διακρίνουμε  κάτι  απαισιόδοξο.
  Τώρα,  ας υποθέσουμε ότι ο Λοτζίνο είναι οκνηρός  και βαριέται να δουλέψει. Πως βρέθηκε η τροφή στα χέρια του ; Κανένα πρόβλημα ! Το πιο λογικό είναι να την έκλεψε  από έναν άλλο . Αυτός ο άλλος που τη βρήκε ; Δούλεψε για να την αποκτήσει ή την βούτηξε πάλι από κάποιον άλλο; Για να μην πέσουμε σ’ ένα φαύλο κύκλο , ας υποθέσουμε ότι δούλεψε για να την αποκτήσει. Επομένως εδώ διακρίνουμε έλλειψη ανεργίας. Δηλαδή υπήρχε δουλειά,  άσχετα αν ο Λοτζίνο δεν θέλει να δουλέψει ( αυτό αφορά τον ίδιο) . Για να υπάρχει δουλειά όμως , σημαίνει ότι οι κοινωνικές δομές λειτουργούν όπως πρέπει , και για να λειτουργούν  όπως πρέπει σημαίνει ότι το πολιτικό καθεστώς ασκεί ορθώς  τα καθήκοντα  και τηρεί επιμελώς  το έργο που του έχει ανατεθεί μέσω  εντολής του λαού( λαμβάνοντας τα σημερινά πολιτικά δεδομένα , μιλάμε γι κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία).

Για να μην χαθούμε στην δαιδαλώδη αυτή κατάσταση των σκέψεων που κάνουμε , ας συνοψίσουμε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα που έχουμε στα χέρια μας.  Εχουμε και λέμε λοιπόν :

Λοτζίνο = Χορτάτος.
Χορτάτος = Τροφή = Αφόδευση.
Αφόδευση = Δυνατότητα εργασίας.
Δυνατότητα εργασίας = Μη  ανεργία.
Μη ανεργία = Σωστή λειτουργία της κοινωνίας. (όλοι χαρούμενοι).
Σωστή λειτουργία της κοινωνίας = Ορθή άσκηση πολιτικής από τους κυβερνώντες ( που σίγουρα θα ξαναεκλεγούν αν συνεχίσουν έτσι).

Αφού εξετάσαμε συνοπτικά τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ο Λοτζίνο κατάφερε χωρίς κόπο και άγχος να βρει τροφή , να χωνέψει και να την αποβάλει μέσω της γνωστής αποχετευτικής οδού του ανθρωπίνου σώματος ,  ας καταθέσουμε ένα ακόμη  επιχείρημα που να αποδεικνύει πόσο άψογα  λειτούργησαν όλα  για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν το «χέσιμο» .
Αν προσέξατε καλά ,ο φιλόσοφος ανέφερε τη λέξη «ποτάμι». Γιατί ανέφερε τη λέξη «ποτάμι» και όχι κάτι άλλο , ας πούμε «οικόπεδο»; Το έκανε τυχαία; ΟΧΙ !  Δεν το έκανε τυχαία ! Είχε το λόγο του .Μήπως ήθελε με αυτό τον τρόπο να μας δείξει   κάτι  που εμείς ,με τον κοινό νου που διαθέτουμε,   αδυνατούμε; Αυτό ομολογώ ότι μου έφαγε αρκετή ώρα για να το αποκωδικοποιήσω αλλά στο τέλος νομίζω πως τα κατάφερα. Λέγοντας ποτάμι , ο φιλόσοφος, θέλησε να τονίσει την ψυχολογική  κατάσταση που βρισκόταν το υποκείμενο της μελέτης του , και επί του προκειμένου   ο Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο επέλεξε να πάει και να αφοδεύσει στο ποτάμι , επειδή αισθανόταν εξαιρετικά ευδιάθετος. Η ευεξία, η αισιοδοξία , η πληρότητα  , η επάρκεια τον οδήγησαν στην όχθη του ποταμού. Όταν κάποιος δεν τα αισθάνεται βαθειά μέσα του όλα αυτά δεν έχει το κουράγιο και τη διάθεση να κάνει τόσο δρόμο ώστε  να πάει να ανακουφιστεί δίπλα σε τρεχούμενο νερό , στον καθαρό αέρα , στη φύση. Τον ανάγκασαν να σκεφτεί ρομαντικά , ποιητικά, καλλιτεχνικά. Για να τα διαθέτεις ,όμως, όλα αυτά, απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι συνθήκες διαβίωσης. Και οι συνθήκες για τον ,αγαπητό μας φίλο, Λοτζίνο ήταν ιδανικές. Τυχερός λοιπόν ο Λοτζίνο , εμείς;


Σαν επίλογος : Βέβαια, θα προτιμούσα ο φιλόσοφος να μας περιέγραφε με περισσότερες  λεπτομέρειες το αντικείμενο του προβληματισμού μας  ( μέγεθος , χρώμα, πυκνότητα ,  κ.λπ.)  , έτσι ώστε να μας παρείχε τη δυνατότητα για περαιτέρω αναλύσεις που θα μας βοηθούσαν στην εξαγωγή και άλλων χρήσιμων συμπερασμάτων. Ίσως  λόγω προσωπικών του καταστάσεων να μην βρισκόταν στην κατάλληλη διάθεση γι’ αυτό. Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι.  Και αυτή η φράση που μας κληροδότησε , είναι αρκετή για να ευγνωμονούμε την πνευματική  της αξία.