13.11.13

Punta Arenas

«Ο πιλότος, που κατευθύνεται προς την περιοχή του Μαγγελάνου, πετά κάπως στα νότια του Ρίο Καλέγκος πάνω από μια παλαιική ροή από λάβα. Και τώρα πετά πάνω από μια σιωπηλή γη σκεπασμένη με “μαύρους παγετώνες”. Πιο πέρα ηφαίστεια παλιά, σβησμένα από καιρό, είναι κιόλας σκεπασμένα από χρυσή χλωρασιά. Κάπου κάπου κάποιο δέντρο ξεφυτρώνει από τις γούβες, σαν ένα λουλούδι μέσα σε βάζο. Ένας λαγός ξεπροβάλλει, ένα πουλί πετά, η ζωή πιάνει ολάκερο τον νέο πλανήτη, όπου παχιά στρώση γης έχει σκεπάσει το άστρο. Η γη είναι απαλή, οι πλαγιές είναι ομαλές και σχεδόν ξεχνάς πως είναι πλαγιές. Η πρασιά σβήνει το σκοτεινό σημάδι με τις κατεβασιές των λόφων. Και να η πιο νότια πολιτεία του κόσμου, καμωμένη στην τύχη από λίγη λάσπη, ανάμεσα σε αληθινές λάβες και πάγους της Ανταρκτικής. Τόσο κοντά σ’ αυτές τις μαύρες ροές μπορείς να νιώσεις το θαύμα που έκανε ο άνθρωπος. Πόσο συντυχαίνουν τα παράξενα! Δεν ξέρεις πώς, δεν ξέρεις γιατί, αυτός ο διαβατικός του αιθέρα επισκέπτεται αυτούς τους κήπους, τους ετοιμασμένους για να κατοικηθούν μόνο για λίγο, μόνο για μια γεωλογική εποχή ευλογημένη μέσα στις άλλες.
Πούντα Αρένας! Η πολιτεία αυτή μοιάζει χτισμένη πάνω σε στέρεο έδαφος και νομίζεις τα θεμέλιά της γερά και βαθιά όπως η γη της Μπος. Κι όμως η γη εδώ, καθώς παντού, είναι μια πολυτέλεια και πουθενά στον κόσμο δεν είναι τόσο βαθιά κάτω από το ανθρώπινο πέλμα. Από πού οι άνθρωποι αντλούν αυτή τη γεύση της αιωνιότητας διακινδυνεύοντας πάνω σε λάβα θερμή ακόμα, με τη φοβέρα της μελλοντικής άμμου και των χιονιών; Οι πολιτισμοί τους δεν είναι παρά στολίδια που σπάζουνε εύκολα. Φτάνει ένα ηφαίστειο να τους εξαφανίσει, μια καινούρια θάλασσα, μια ανεμοθύελλα».

Του Αντουάν ντε Σαίντ Εξυπερύ από το βιβλίο του  "Η Γη των ανθρώπων".


Ένας ακόμη βαρύς , σκοτεινός , δύσκολος χειμώνας βρίσκεται προ των πυλών . Οι προβλέψεις δυσοίωνες και μελανόχρωμες. Οι επιλογές στους περισσότερους από εμάς περιορισμένες και επίπονες. Δεν θα το βάλουμε όμως κάτω , όπως πάντα, θα παλέψουμε , θα διεκδικήσουμε το μερτικό που μας ανήκει , που δικαιούμαστε , που μας στερούν τόσο άδικα . Αργά ή γρήγορα το δίκιο της πλειοψηφίας αναπόφευκτα θα εδραιωθεί και θα απλωθεί σαν ορμητικό ποτάμι που ξεχειλίζει αδυνατώντας να συγκρατήσει το φουσκωμένο νερό ανάμεσα στις όχθες του  , αρκεί η πλειοψηφία να συνειδητοποιήσει την τεράστια δύναμη που διαθέτει.  

Καλό χειμώνα και καλή δύναμη σε όλους.


Για αρχή , Hector Berlioz