γιώργος κάππα

Το βιολογικό προϊόν του υποκειμένου και η σημασία του

2012-02-04T19:31:00.000+02:00

Ένας φιλόσοφος , του οποίου τ’ όνομα δεν θυμάμαι , είχε πει κάποτε το εξής   :
«Η ζωή είναι μια κουράδα που την παίρνει το ποτάμι» .
Εκ πρώτης όψεως η εν λόγω σοβαρότατη στοχαστική φράση μας αφήνει μια πικρή , για να μην πω σκατένια, γεύση στο στόμα.
Αυτό είναι λάθος! Αν αναλύσουμε τη φράση πιο προσεχτικά θα παρατηρήσουμε ότι : δεν εμπεριέχει ούτε στο ελάχιστο πεσιμιστική χροιά . Προσωπικά , είναι η πιο αισιόδοξη ερμηνεία για τη ζωή που άκουσα ποτέ. Και θα εξηγήσω το λόγο , ο οποίος είναι πολύ απλός άρα ευεξήγητος .

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν με το αυτονόητο . Για να βρεθεί μια κουράδα στο ποτάμι σημαίνει ότι κάποιος πήγε και την αμόλησε . Για να μην μπερδευτούμε στη συνέχεια , αυτόν τον κάποιο ας του δώσουμε ένα εύκολο και εύχρηστο όνομα , ας πούμε Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο λοιπόν έχεσε επειδή   ήταν φαγωμένος. Εάν ήταν νηστικός δεν θα ήταν δυνατόν αφοδεύσει. Άρα μέχρι στιγμής έχουμε τον Λοτζίνο χορτάτο . Για να είναι χορτάτος σημαίνει ότι είχε να φάει , επομένως δεν τίθεται θέμα ασιτίας σε καμιά περίπτωση. Για να έχει να φάει όμως σημαίνει ότι η τροφή που κατανάλωσε την κέρδισε με κάποιον τρόπο. Ένας τρόπος είναι ότι αφού δούλεψε, πληρώθηκε , αγόρασε τροφή , πείνασε , έκατσε και έφαγε. Κατά συνέπεια ως εδώ τα πράγματα είναι ευχάριστα και δεν διακρίνουμε κάτι απαισιόδοξο.
Τώρα, ας υποθέσουμε ότι ο Λοτζίνο είναι οκνηρός και βαριέται να δουλέψει. Πως βρέθηκε η τροφή στα χέρια του ; Κανένα πρόβλημα ! Το πιο λογικό είναι να την έκλεψε από έναν άλλο . Αυτός ο άλλος που τη βρήκε ; Δούλεψε για να την αποκτήσει ή την βούτηξε πάλι από κάποιον άλλο; Για να μην πέσουμε σ’ ένα φαύλο κύκλο , ας υποθέσουμε ότι δούλεψε για να την αποκτήσει. Επομένως εδώ διακρίνουμε έλλειψη ανεργίας. Δηλαδή υπήρχε δουλειά, άσχετα αν ο Λοτζίνο δεν θέλει να δουλέψει ( αυτό αφορά τον ίδιο) . Για να υπάρχει δουλειά όμως , σημαίνει ότι οι κοινωνικές δομές λειτουργούν όπως πρέπει , και για να λειτουργούν όπως πρέπει σημαίνει ότι το πολιτικό καθεστώς ασκεί ορθώς τα καθήκοντα και τηρεί επιμελώς το έργο που του έχει ανατεθεί μέσω εντολής του λαού( λαμβάνοντας τα σημερινά πολιτικά δεδομένα , μιλάμε γι κοινοβουλευτική αστική δημοκρατία).

Για να μην χαθούμε στην δαιδαλώδη αυτή κατάσταση των σκέψεων που κάνουμε , ας συνοψίσουμε τα μέχρι στιγμής αποτελέσματα που έχουμε στα χέρια μας. Εχουμε και λέμε λοιπόν :

Λοτζίνο = Χορτάτος.
Χορτάτος = Τροφή = Αφόδευση.
Αφόδευση = Δυνατότητα εργασίας.
Δυνατότητα εργασίας = Μη ανεργία.
Μη ανεργία = Σωστή λειτουργία της κοινωνίας. (όλοι χαρούμενοι).
Σωστή λειτουργία της κοινωνίας = Ορθή άσκηση πολιτικής από τους κυβερνώντες ( που σίγουρα θα ξαναεκλεγούν αν συνεχίσουν έτσι).

Αφού εξετάσαμε συνοπτικά τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες ο Λοτζίνο κατάφερε χωρίς κόπο και άγχος να βρει τροφή , να χωνέψει και να την αποβάλει μέσω της γνωστής αποχετευτικής οδού του ανθρωπίνου σώματος , ας καταθέσουμε ένα ακόμη επιχείρημα που να αποδεικνύει πόσο άψογα λειτούργησαν όλα για να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα που ήταν το «χέσιμο» .
Αν προσέξατε καλά ,ο φιλόσοφος ανέφερε τη λέξη «ποτάμι». Γιατί ανέφερε τη λέξη «ποτάμι» και όχι κάτι άλλο , ας πούμε «οικόπεδο»; Το έκανε τυχαία; ΟΧΙ ! Δεν το έκανε τυχαία ! Είχε το λόγο του .Μήπως ήθελε με αυτό τον τρόπο να μας δείξει   κάτι που εμείς ,με τον κοινό νου που διαθέτουμε,   αδυνατούμε; Αυτό ομολογώ ότι μου έφαγε αρκετή ώρα για να το αποκωδικοποιήσω αλλά στο τέλος νομίζω πως τα κατάφερα. Λέγοντας ποτάμι , ο φιλόσοφος, θέλησε να τονίσει την ψυχολογική κατάσταση που βρισκόταν το υποκείμενο της μελέτης του , και επί του προκειμένου   ο Λοτζίνο. Ο Λοτζίνο επέλεξε να πάει και να αφοδεύσει στο ποτάμι , επειδή αισθανόταν εξαιρετικά ευδιάθετος. Η ευεξία, η αισιοδοξία , η πληρότητα , η επάρκεια τον οδήγησαν στην όχθη του ποταμού. Όταν κάποιος δεν τα αισθάνεται βαθειά μέσα του όλα αυτά δεν έχει το κουράγιο και τη διάθεση να κάνει τόσο δρόμο ώστε να πάει να ανακουφιστεί δίπλα σε τρεχούμενο νερό , στον καθαρό αέρα , στη φύση. Τον ανάγκασαν να σκεφτεί ρομαντικά , ποιητικά, καλλιτεχνικά. Για να τα διαθέτεις ,όμως, όλα αυτά, απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι συνθήκες διαβίωσης. Και οι συνθήκες για τον ,αγαπητό μας φίλο, Λοτζίνο ήταν ιδανικές. Τυχερός λοιπόν ο Λοτζίνο , εμείς;

Σαν επίλογος : Βέβαια, θα προτιμούσα ο φιλόσοφος να μας περιέγραφε με περισσότερες λεπτομέρειες το αντικείμενο του προβληματισμού μας ( μέγεθος , χρώμα, πυκνότητα , κ.λπ.) , έτσι ώστε να μας παρείχε τη δυνατότητα για περαιτέρω αναλύσεις που θα μας βοηθούσαν στην εξαγωγή και άλλων χρήσιμων συμπερασμάτων. Ίσως λόγω προσωπικών του καταστάσεων να μην βρισκόταν στην κατάλληλη διάθεση γι’ αυτό. Ας μην είμαστε όμως αχάριστοι. Και αυτή η φράση που μας κληροδότησε , είναι αρκετή για να ευγνωμονούμε την πνευματική της αξία.

Δονήσεις

2012-01-28T17:04:00.002+02:00

Γύρω στις 3 η ώρα εκείνη τη νύχτα , κι ενώ κοιμόμουν σαν μωρό , ένοιωσα κάτι σουβλερό να μου τρυπάει δυνατά το αριστερό πλευρό. Από τον πόνο τινάχτηκα σαν ελατήριο και ανακάθισα αναστατωμένος στο κρεβάτι. Γύρισα προς την πλευρά που έφαγα το χτύπημα και είδα μια γυναίκα δίπλα μου. Με το βλέμμα ψηλά κοίταζε έντρομη την λάμπα που κρεμόταν από το ταβάνι. Ξαφνιασμένος από το απότομο ξύπνημα α ψέλλισα :
-Ποια είσαι εσύ ;
-Κάππα άσε τις μαλακίες , η γυναίκα σου είμαι . Ντύσου γρήγορα να βγούμε στο δρόμο.
- Τι να κάνουμε τέτοια ώρα στο δρόμο ;
-Έγινε δυνατός σεισμός, τράνταξε ολόκληρο το σπίτι !
-Λάθος θα έκανες , αν είχε γίνει σεισμός θα το ‘χα καταλάβει.
-Σήκω και άφησε τα πολλά λόγια . Κοίτα ! Η λάμπα ακόμη κουνάει ακόμα.
Κοίταξα την λάμπα .Πράγματι πήγαινε πέρα δώθε.
Χασμουρήθηκα ,πέταξα από πάνω μου τα κλινοσκεπάσματα , σηκώθηκα με τα σώβρακα , πήγα στο μπάνιο έριξα νερό στα μούτρα μου , βούρτσισα τα δόντια μου, κατούρησα , ξύστηκα , τράβηξα το καζανάκι . Μετά πήγα και φόρεσα ένα πανταλόνι , μια μπλούζα δώρο του κουμπάρου μου για τη γιορτή μου , φόρεσα κάλτσες , τις καφέ μπότες μου , ζακέτα. Πήγα στην κουζίνα ζέστανα νερό , έφτιαξα νες καφέ , ήπια μια γουλιά και άναψα τσιγάρο . Η γυναίκα μου όλη την ώρα που τα έκανα όλα αυτά με ακολουθούσε από πίσω και με παρότρυνε να κάνω γρήγορα. Όλη αυτή κατάσταση με άγχωσε λίγο . Με τον καφέ και το τσιγάρο στο χέρι βγήκαμε στο δρόμο. Έκανε τσουχτερό κρύο και ψιχάλιζε . Φτερνίστηκα . Το χέρι που κρατούσα τον καφέ τράνταξε και χύθηκε λίγος στο δρόμο .
Στο πεζοδρόμιο ήταν μαζεμένος πολύς κόσμος. Είχαν χωριστεί σε ομάδες και μιλούσαν μεταξύ τους με έκδηλη την αγωνία στα πρόσωπα και στις κινήσεις τους. Πήγα και ακούμπησα με τη ράχη σ’ ένα τοίχο , έπινα τον ζεστό καφέ , κάπνιζα , τους κοίταζα και περίμενα δίχως να ξέρω τι περιμένω. Μια μαύρη γάτα με ασημένια μουστάκια πέρασε από μπροστά μου , κοντοστάθηκε και μου ζήτησε με το βλέμμα μια γουλιά . Έσκυψα και της ακούμπησα την κούπα στο στόμα , ήπιε μια δυνατή γουλιά , με ευχαρίστησε με το βλέμμα και συνέχισε αδιάφορη το δρόμο της. Την κοίταζα μέχρι που χάθηκε σ’ ένα στενό. Δεν ξέρω γιατί αλλά την ζήλεψα εκείνη την ώρα. Φαινόταν πολύ χαλαρή. Έστρεψα πάλι τα μάτια μου προς το πλήθος του κόσμου . Είχαν σχηματίσει ένα μεγάλο κύκλο . Οι ομιλίες που έκαναν μεταξύ τους είχαν μετατραπεί σε ένα εκνευριστικό βουητό. Ανάμεσα τους διέκρινα και την γυναίκα που με ξύπνησε . Κάτι έλεγε σε κάποιον και του έδειχνε με το χέρι κάπου ψηλά . Εκείνος κοιτούσε το χέρι της και όχι αυτό που του έδειχνε.
Ένας ψηλός άντρας που φορούσε μια μάλλινη ρόμπα ντε σαμπρ με πολλές τσέπες , γύρω στα σαράντα , με ένα πρόσωπο σαν αλεπού και γεμάτο μικρές τρυπίτσες , έβγαλε από την τσέπη του μια καφέ σφυρίχτρα , σηκώθηκε στις άκρες των ποδιών του , σφύριξε δυνατά τρεις φορές , φούσκωσε το στήθος , τέντωσε το κεφάλι προς τα πάνω και φώναξε :
- Ησυχία παρακαλώ!
Όλοι σώπασαν απότομα και στράφηκαν προς το μέρος του . Κάτι σημαντικό θα θέλει να πει , σκέφθηκα. Μια γυναίκα πετάχτηκε και κοιτάζοντας με σεβασμό τον άντρα που έμοιαζε με αλεπού είπε με συριστή φωνή που τρεμόπαιζε σαν θλιμμένη κλανιά .
-Κάνετε ησυχία , θα μιλήσει ο κύριος Τρύφων , πρώην ελεγκτής εναέριας κυκλοφορίας !
Ακούστηκε ένα μακρόσυρτο ομαδικό επιφώνημα θαυμασμού : Οοοοοο!

Ο κύριος Τρύφων , πήρε περισπούδαστο ύφος , έσφιξε τη γροθιά του δεξιού χεριού του , την έφερε στο στόμα του , έβηξε μαλακά και άρχισε να μιλάει , λες και έβγαζε λόγο από μπαλκόνι σαν πολιτικός που παρουσιάζει το πρόγραμμα του στον κόσμο.
-Φίλοι μου , τα πράγματα , όπως και εσείς οι ίδιοι μπορείτε να διαπιστώσετε , είναι πάρα πολύ σοβαρά. Ο τρόμος που μας προκάλεσε ο δυνατός σεισμός εν μέσω της νυχτός , έχει κυριαρχήσει τις καρδιές μας , με αποτέλεσμα όλοι να έχουμε δικαιολογημένα κλάσει αβγά .Το καταλαβαίνω αλλά παράλληλα επιβάλλεται να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας έτσι ώστε να λάβουμε τις σωστές αποφάσεις ετούτες τις δύσκολες στιγμές. Ζήτω η ανθρώπινη ατσάλινη θέληση ! Ζήτω η ζωή !
Όλοι βροντοφώναξαν : ΖΗΤΩ!
Δεν μπόρεσα να κρατηθώ και γέλασα αλλά το γέλιο μου κόπηκε στη μέση γιατί η γυναίκα που προανήγγειλε τον λόγο του κυρίου Τρύφωνα έτρεξε κοντά μου και κολλώντας τη μούρη της στη δική μου έβγαλε από το στόμα της εκτός από σάλια κι ένα ατελείωτο :
-Σσσσσσσσσσσσσσσσσσσσττττττ!
-Κάτι θυμήθηκα, είπα σαν απολογία.
Ο κύριος Τρύφωνας συνέχισε ακάθεκτος να βγάζει λόγο , ανοιγόκλεινε το στόμα του ασταμάτητα , αλλά δεν τον άκουγα πια . Είχα κατεβάσει τους διακόπτες της ακοής μου και είχα βυθιστεί στο εσωτερικό μου κόσμο. Το μυαλό μου πήγαινε εδώ και κει , από το ένα πράγμα στο άλλο μέχρι που …
….μια νεαρή κοπέλα αποσπάστηκε διακριτικά από το λεφούσι και με βήμα βαριεστημένης γαζέλας ήρθε προς το μέρος μου . Σήκωσε τα χέρια της ,τα τύλιξε γύρω απ’ το λαιμό μου και κόλλησε το σώμα της στο δικό μου, σαν βδέλλα. Το κορμί της ανέδυε μια υπέροχη μυρουδιά, μια φυσική μυρουδιά , μια μυρουδιά που τη γεννάει μόνο το κορμί μιας γυναίκας . Ένοιωσα μια γλυκιά ζάλη να απλώνεται στο κεφάλι μου. Άρχισα να χάνω τα πόδια μου. Οι άκρες των δαχτύλων και των τεσσάρων άκρων μυρμήγκιασαν. Ενοιωσα ένα δυνατό σεισμό βαθειά στα σωθικά μου και μετά μου σηκώθηκε . Εκείνη το κατάλαβε αμέσως , μ’ έσφιξε πιο δυνατά πάνω της , κόλλησε το στόμα της στο αυτί μου και ψιθύρισε με βραχνή φωνή :
-Έλα να το σκάσουμε μαζί μωρό μου , να φύγουμε αποδώ.

Δεν ήξερα τι να κάνω. Κοίταξα πίσω από την πλάτη της . Το πλήθος είχε χωριστεί σε ζευγάρια που χόρευαν βαλς , χωρίς μουσική.Προσπάθησα να πω κάτι αλλά οι φωνητικές μου χορδές είχαν μπλεχτεί μεταξύ τους κι έτσι δεν βγήκε κανένας ήχος από το στόμα μου.Εκείνη μ’ έπιασε απ’ το χέρι , με τράβηξε αποφασιστικά και στρίψαμε στο στενό που είχε μπει πριν λίγο η μαύρη γάτα. Χαθήκαμε μεσ’ στο σκοτάδι και το ψιλόβροχο. Τα μόνα που άφησα πίσω μου ήταν μια άδεια κούπα καφέ και μερικά αποτσίγαρα πεταμένα στο πεζοδρόμιο.

Ήταν νύχτα. Καθισμένος μέσα σε μια βαρκούλα που βολόδερνε σαν καρυδότσουφλο πάνω στα τεράστια κύματα μιας φουρτουνιασμένης και σκοτεινής θάλασσας , ατένιζα τα άστρα στον ουρανό. Δίπλα μου , μέσα στην βάρκα , από τη μια μεριά ένας σκύλος που έκλαιγε ασταμάτητα με λυγμούς κι από την άλλη ένα ραδιόφωνο που έπαιζε γλυκανάλατη ρομαντική μουσική. Τα πέταξα και τα δυο στη θάλασσα κι απόμεινα να κοιτάζω τα άστρα στον ουρανό. Ένοιωσα υπέροχα.

'Ονειρο Τρίτης

2012-01-24T18:00:00.001+02:00

Ένα πρωί η συνείδηση , μετά από χιλιάδες χρόνια βαθύ και ατάραχου ύπνου , ξύπνησε ! Χασμουρήθηκε , τεντώθηκε , σηκώθηκε , πήγε στο παράθυρο , άνοιξε τις κουρτίνες και κοίταξε έξω . 'Ενα εκτυφλωτικό σκοτάδι έσβησε βίαια το φως των ματιών της. Πανικοβλημένη άφησε κραυγή τρόμου , έκλεισε υστερικά τις κουρτίνες , ξάπλωσε , κουκουλώθηκε και ξανακοιμήθηκε. Δεν ξέχασε να ευχηθεί : Καληνύχτα άγρυπνες συνειδήσεις , των άλλων.

Η ταξινόμηση

2012-01-17T19:55:00.003+02:00

Μία από τις πιο ζόρικες ενασχολήσεις , ανάμεσα σε πολλές άλλες φυσικά , για έναν άνθρωπο είναι να εμπλακεί με την «ταξινόμηση» . Η «ταξινόμηση» ως έννοια -μα και ως πρακτική- εγκυμονεί αναμφισβήτητα φανερούς αλλά περισσότερο κρυφούς κινδύνους , έτσι ώστε όταν μετά από πολύ μόχθο καταλήξεις σε ένα συμπέρασμα ή σε μια τελική ενέργεια, και διαπιστώσεις έκπληκτος ότι όλη αυτή η προσπάθεια που κατέβαλες πήγε στο βρόντο, τότε λογικά χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Το λιγότερο που θα νοιώσεις θα ‘ναι η απογοήτευση. Γι’ αυτό το λόγο όταν κάποιος αποφασίζει να ασχοληθεί με την «ταξινόμηση» οφείλει να είναι ιδιαίτερα προσεχτικός , επιφυλακτικός, καχύποπτος και προπαντός να κρατά μικρό καλάθι για κάθε περίπτωση. Είναι πολλοί που λένε , όχι αστειευόμενοι βέβαια, ότι η «ταξινόμηση» είναι σαν το λαχείο , θέλοντας με αυτή την παρομοίωση να επιδείξουν το μέγεθος και την σημαντικότητα της τύχης που καθορίζει μια τέτοια απόπειρα του ανθρώπου που θα αποφασίσει να ασχοληθεί με την «ταξινόμηση». Η «ταξινόμηση» δεν χαρακτηρίζεται με τους γνωστούς όρους «απόλυτη» επιτυχία ή «παταγώδους» αποτυχίας. Η «ταξινόμηση» είτε είναι επιτυχημένη είτε είναι αποτυχημένη , αυστηρά προσδιοριζόμενη και στη μια και στην άλλη περίπτωση εκ του τελικού αποτελέσματος . Ενός αποτελέσματος που από τη φύση του δεν αφήνει κανένα απολύτως περιθώριο παρερμηνείας ή ακόμη και ελαστικοποίηση της ερμηνείας του. Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να πούμε ότι η «ταξινόμηση» αντιπροσωπεύει ( ίσως) το μοναδικό είδος που χαρακτηρίζεται ως μαύρο άσπρο. Ναι , και γιατί όχι , τολμώ να πω ότι εκφράζει το απρόσιτο απόλυτο . Το θετικό στο ζήτημα της «ταξινόμησης» είναι πως κανείς δεν μπορεί να εξαναγκάσει κάποιον να την κάνει παρά την θέληση του , που σημαίνει ότι ίσως είναι η μοναδική ίσως ανθρώπινη δραστηριότητα που διατηρεί ακόμη ανέγγιχτη την ελευθεριάζουσα συνείδηση της , κάτι που όπως αντιλαμβάνεται ο καθένας αποτελεί και την ακαταμάχητη γοητεία της.

Εδώ όμως θα σταματήσω γιατί έχω δώσει ραντεβού μ’ έναν φίλο στην πλατεία να καπνίσουμε μερικά τσιγάρα. Αυτά για την ώρα. Εις το επανιδείν.

Περιστατικό

2011-12-29T15:15:00.001+02:00

                                                                        Σκέφθηκα
                                                             να τη σβήσω με κρασί,
                                                                       δεν πέτυχε,
                                                          μετά, προσπάθησα με νερό,
                                                                         απέτυχε,
                                                          έριξα μία χούφτα στάχτη,
                                                                      έβηξε λίγο ,
                                                                      μα τίποτα,
                                                     τότε με ένα κλικ προς τ’ αριστερά
                                                           έσβησα εντελώς τη φωτιά ,
                                                           φόρεσα το πανωφόρι μου
                                                                  άνοιξα την πόρτα ,
                                                                  κι έφυγα ήσυχος .

Στη μνήμη μου

2011-12-18T13:47:00.001+02:00

Άνοιξα την πόρτα και μπήκα στο σπίτι. Φορούσα το θαλασσί μου σακάκι απομεινάρι ενός παλιού κουστουμιού που είχα αγοράσει κάποτε, για να παραστώ με αξιοπρεπή εμφάνιση στον γάμο μιας γλυκιάς κοπέλας και καλής φίλης ενός καλού φίλου μου. Έκλεισα απαλά πίσω μου την πόρτα και έσυρα τα βήματα μου μέχρι το τέλος του μικρού χολ. Στα χέρια μου κρατούσα δυο καινούργια λευκά κορδόνια . Ένα στο κάθε χέρι. Έσκυψα και μάζεψα τ’ άσπρα παπούτσια που ήταν πεταμένα σε μια γωνιά και αφού έκατσα σε μια ψάθινη καρέκλα , ψηλάφισα με τα δάχτυλα τις τρύπες τους. Οι τρύπες ήταν ακόμη στη θέση τους , όλες. Ξαφνικά ,και καθώς περνούσα τα λευκά κορδόνια μέσα από τις τρύπες των παπουτσιών δύο παράλληλες σκέψεις πέρασαν σαν αστραπή απ’ το μυαλό μου . Η μία ότι σήμερα έκλεισα λίγο παραπάνω από μισό αιώνα ζωής , και η άλλη για κάποια θανάσιμη φυσική καταστροφή που έπληξε μια χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας με αποτέλεσμα να αφήσει πίσω της χιλιάδες νεκρούς ανθρώπους και ισάριθμους άστεγους. Το πρόσωπο μου έγινε μεμιάς μελιτζανί. Πέταξα πέρα τα παπούτσια και τα κορδόνια , έστριψα δυο τσιγάρα , τα ‘χωσα στα ρουθούνια μου και ξάπλωσα ανάσκελα στο πάτωμα. Τράβηξα βαθειά εισπνοή από τα ρινικά κανάλια και άφησα τον καπνό να βγει αργά, από το στόμα. Παρακολούθησα μια γαλάζια τολύπη να ανεβαίνει αργά και να απλώνεται σαν τυφλή ομίχλη στο ταβάνι.

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε ένα κοφτό , νευρικό χτύπημα στην εξώπορτα. Ανασήκωσα λίγο το κεφάλι και ρώτησα.
-Ποιος;
Μίλησε μια λαχανιασμένη ,γλυκιά, νεανική , γυναικεία φωνή.
-Κύριε Γιώργο , είμαι η Βιολέτα , από δίπλα. Σε παρακαλώ πολύ επειδή θα πεταχτώ για λίγο στον τέταρτο να κάνω παρέα στον Δημήτρη που είναι συναχωμένος , βάλε λίγο γάλα στο πιατάκι της γάτας , γιατί αν γυρίσει ξαφνικά ο άντρας μου και την δει πεινασμένη ,θα με σπάσει στο ξύλο.
-Μην ανησυχείς Βιολέτα , θα το τακτοποιήσω το θέμα με τη γατούλα , εσύ με την ησυχία σου .
Άκουσα τα βήματα της να απομακρύνονται βιαστικά στις σκάλες.
-Επιτέλους , και μία γυναίκα που ξέρει τι θέλει, σκέφθηκα .

Τράβηξα μία ακόμη βαθειά εισπνοή από τα ρινικά κανάλια και άφησα τον καπνό να βγει αργά, από το στόμα. Παρακολούθησα τη γαλάζια τολύπη να ανεβαίνει αργά προς τα πάνω. Έκλεισα τα μάτια . Μετά κοιμήθηκα βαθειά . Δεν θυμάμαι αν ξύπνησα.

Στη μνήμη μου .

«Τέλος χρόνου!» φώναξε κάποιος.

2011-11-06T13:21:00.002+02:00

Δύο ηλικιωμένοι άνθρωποι , μια γυναίκα κι ένας άντρας , κάθονταν στον ήλιο και παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον ένα σκύλο που κυνηγούσε με μανία μια κατσίκα. Ο γέρος χαμογελώντας πονηρά κάτω από το παχύ λευκό μουστάκι του είπε : «Βάζω στοίχημα πως θέλει να την πηδήσει». Η γριά στρέφοντας έκπληκτη το κεφάλι της προς τον γέρο εμφανώς ενοχλημένη του είπε : «Γέρο, τι ‘ναι αυτά που λες; Είναι ποτέ δυνατόν ένας σκύλος να πηδήσει μια κατσίκα;» Ο γέρος με το ίδιο πονηρό ύφος « Ένας καλός και σβέλτος σκύλος μπορεί να κάνει τα πάντα . Ακόμη να πηδήσει και κατσίκα , γιατί όχι ;» είπε και άπλωσε το χέρι του χουφτώνοντας δυνατά το γόνατο της γριάς. Η γριά νοιώθοντας το σφίξιμο στο γόνατο , ένοιωσε να σφίγγεται και η καρδιά της. Με κόπο άνοιξε το στόμα της και είπε με βραχνή φωνή :«Ας δούμε τη συνέχεια, τότε» και έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος των δύο ζώων. Ο σκύλος λαχανιασμένος πια , συνέχιζε να κυνηγά σαν λυσσασμένος την κατσίκα . Η κατσίκα , τινάζοντας τα πισινά πόδια κάθε τόσο στον αέρα έτρεχε ακανόνιστα σαν παλαβή εδώ και κει . Το στόμα του σκύλου είχε γεμίσει με πηχτά σάλια που έσταζαν στη γη και ξεδίψαγαν τις διψασμένες από τη ζέστη μύγες. Η κατσίκα ιδρωμένη και λαχανιασμένη και αυτή , άρχισε από την κούραση να παραπατά , μέχρι που εξαντλημένη πήγε και στάθηκε πάνω σε μια μεγάλη κοτρώνα βελάζοντας με άγρια βραχνή φωνή . Ο σκύλος με την γλώσσα του να κρέμεται έξω απ’ το στόμα , σταμάτησε να την κυνηγά και φανερά εξουθενωμένος , κάθισε στα δυο πισινά του πόδια και την κοιτούσε με μια λαχτάρα στα μάτια. Οι γρήγορες και μεγάλες ανάσες του ανάγκαζαν το στήθος του να ανεβοκατεβαίνει σαν κάθετο εκκρεμές ασταμάτητα. Μετά έβγαλε ένα δυνατό και τρομερό ουρλιαχτό , έγειρε απότομα το κορμί του στο χώμα, άφησε μία δυνατή κλανιά που σήκωσε πίσω του σκόνη και ψόφησε. Η κατσίκα παίρνοντας μια βαθειά ανάσα κατέβηκε από την κοτρώνα , τον πλησίασε αργά με δειλά και αβέβαια βήματα , σταμάτησε από πάνω του και βάλθηκε να τον κοιτάζει από την κορφή μέχρι τα νύχια με αδιευκρίνιστο βλέμμα . Ξαφνικά από το ανοιχτό στόμα του σκύλου πετάχτηκε απρόβλεπτα μια λευκή πεταλουδίτσα , που , αφού διέγραψε ένα άτσαλο κύκλο στον αέρα πήγε και χώθηκε στο αυτί της πετρωμένης από την μεγάλη έκπληξη κατσίκας. Δεν πέρασαν πολλές στιγμές και η κατσίκα άρχισε οδύρεται . Φαινόταν τόσο απελπισμένη ώστε άρχισε να χτυπάει το κεφάλι της με μανία στο χώμα. Το κεφάλι της δεν άντεξε στα δυνατά χτυπήματα , άνοιξε στα δύο και χύθηκαν τα μυαλά της έξω. Φυσικά ψόφησε και αυτή.

Ο πιλότος ενός μαχητικού αεροσκάφους που πετούσε εκείνη την ώρα από πάνω , παρατήρησε τα δυο ζώα που κείτονταν άψυχα , κάτι είπε στον ασύρματο και συνέχισε απερίσπαστα την πορεία του προς τον νότο, ήταν ολοφάνερο ότι είχε αναλάβει να εκπληρώσει κάποια αποστολή που δεν έπρεπε να μείνει πίσω. Τέλος πάντων.

Εν τω μεταξύ , η γριά και ο γέρος από την μεγάλη έκπληξη που τους προκάλεσε η απρόβλεπτη τροπή που είχαν πάρει τα πράγματα έδειχναν παγωμένοι με το στόμα ανοιχτό . Πότε κοιτούσε ο ένας τον άλλο και πότε κοιτούσαν και οι δυο μαζί προς το μέρος που βρίσκονταν τα άψυχα σώματα των ζώων. Τελικά , η γριά με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να ψελλίσει κάτι : «Τι ήταν αυτό γέρο; Απίστευτο!». Ο γέρος γύρισε και την κοίταξε με ύφος λες και ήθελε να τη μαλώσει. «Καλά, δεν ντρέπεσαι καθόλου; Τι είναι αυτό που είδες και σου φάνηκε απίστευτο; Όλα είχαν μία απολύτως φυσιολογική κατάληξη». Η γριά εξαγριωμένη από την προκλητική στάση του γέρου , τινάχτηκε πάνω και του έριξε με όλη τη δύναμη που είχε ένα χαστούκι. Ο γέρος που δεν περίμενε κάτι τέτοιο απογειώθηκε από τη θέση του και έπεσε με φόρα πάνω σε ένα βουνό από πέτρες που ήταν στοιβαγμένες με μεράκι πιο πέρα. Ακούστηκε ένας υπόκωφος ήχος σαν το σπάσιμο κλούβιου αβγού. Από το στόμα του γέρου έτρεξε λίγο αίμα .Μερικές σταγόνες καθώς έσταξαν λέρωσαν το λευκό πουκάμισο του λίγο πιο κάτω απ’ το γιακά. Η γριά αφήνοντας μια τρομερή κραυγή έτρεξε σοκαρισμένη προς το μέρος του . Έπεσε στα γόνατα , εκεί δίπλα του , και με τα χέρια έχωσε στην αγκαλιά της το τσακισμένο κεφάλι του γέρου. Κρατώντας το κεφάλι με το ένα χέρι , ελευθέρωσε το άλλο για να πιάσει τη μαγκούρα της που κρεμόταν ακόμη από την τσέπη της ποδιά της. Η γριά είχε περιέλθει σε τέτοια κατάσταση αμόκ, που άρχισε να χτυπάει με την σκληρή μαγκούρα το μαλακό κεφάλι της , μέχρι που λιποθύμησε. Μερικοί ισχυρίζονται ότι από τα χτυπήματα που κατάφερε στον εαυτό της , πέθανε. Κανείς , όμως, δεν είναι σίγουρος τι απέγινε η γριά. Οι μαρτυρίες διίστανται ακόμη και σήμερα.

Το σίγουρο είναι ότι ο πιλότος του μαχητικού αεροσκάφους που επέστρεφε εκείνη την ώρα από το νότο έχοντας εκτελέσει εις το ακέραιο την αποστολή του , είδε από ψηλά τέσσερα κορμιά να κείτονται ασάλευτα στο χώμα. Ενός γέρου , μιας γριάς ,ενός σκύλου και μιας κατσίκας. Κάτι είπε στον ασύρματο και συνέχισε την πορεία του προς τον βορρά. Βιαζόταν να φτάσει στο αεροδρόμιο . Είχε εκπληρώσει με απόλυτη επιτυχία την αποστολή του και ένοιωθε κουρασμένος και πεινασμένος . Την επαύριον είχε να εκτελέσει ακόμη μια δύσκολη αποστολή , ακολουθώντας την ίδια ακριβώς πορεία. Ευελπιστούσε να βρισκόταν κάποιος να μεριμνούσε την περισυλλογή των ακίνητων σωμάτων που είχε αντικρύσει πριν από λίγο. Το θεωρούσε γρουσουζιά να πετάει πάνω από άταφα πτώματα , μεγάλη γρουσουζιά. Η άκρη του διαδρόμου εμφανίστηκε πίσω από ένα μεγάλο σύννεφο. Ανακουφισμένος άφησε ένα ελαφρύ αναστεναγμό και έβαλε μούρη στο αεροσκάφος. Σε λίγα λεπτά της ώρας θα βρίσκονταν μπροστά σε ένα αχνιστό πιάτο φαί. Άρχισε να χαμογελάει ικανοποιημένος όταν μία δυνατή λάμψη του τύφλωσε τα μάτια. Οι δείκτες στο μικρό ρολόι ανάμεσα στα υπόλοιπα πτητικά όργανα έδειχναν 01:13 μ.μ. , ακριβώς.

Ανώνυμος δρόμος

2011-10-09T18:07:00.000+03:00

Ήταν ακόμη Μάρτης.
Φεύγοντας ο ορνιθολόγος καθηγητής Ζήνων Ντόρος , λίγο μετά το μεσημέρι , από το αρχαιολογικό μουσείο της πόλης όπου βρισκόταν από νωρίς το πρωί για να μελετήσει με την ησυχία του τα οστά ενός αρχαίου μεγαλόσωμου πτηνού που ανακαλύφτηκαν από ένα συνεργείο εκσκαφής σ’ ένα οικόπεδο σε περιοχή γνωστού ελιτίστικου προαστίου , βρέθηκε φάτσα με δύο ανώτερους δημοτικούς υπαλλήλους , ο ένας εκ των οποίων ήταν συμμαθητής του στο γυμνάσιο. Του μίλησε ο άλλος.
«Κύριε καθηγητά , στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο , πάρθηκε ομόφωνα η απόφαση , μετά τον θάνατο σας, να δοθεί σε κάποιο κεντρικό δρόμο το όνομα σας , ως αναγνώριση του μεγαλειώδες έργου σας».
«Στ’ αρχίδια μου» είπε με αδιάφορο ύφος ο καθηγητής και απομακρύνθηκε.
Πίσω από την πλάτη του άκουσε τον παλιό συμμαθητή του να ψελλίζει.
«Φαίνεται αρκετά εκνευρισμένος , έλα πάμε Παναγιώτη».
Δεν είχε προλάβει να τελειώσει τη φράση του και ακούστηκε ένα ανατριχιαστικό κοφτό φρενάρισμα αυτοκίνητου και αμέσως μετά ένας υπόκωφος γδούπος . Γύρισαν και έτρεξαν γρήγορα προς το σημείο όπου είχε ήδη μαζευτεί λίγος κόσμος .Παραμερίζοντας το πλήθος με τους αγκώνες τους βρέθηκαν μπροστά σε ένα ξαπλωμένο και ακούνητο κορμί. Από τ’ αυτιά , τη μύτη και τα μάτια του έρεε μεγάλη ποσότητα πηχτού αίματος.
Αν και το πρόσωπο του ήταν αρκετά παραμορφωμένο από το χτύπημα , τον αναγνώρισαν αμέσως. Ήταν ο καθηγητής ορνιθολογίας Ζήνων Ντόρος . Τότε , ο παλιός συμμαθητής του καθηγητή , ανώτερος δημοτικός υπάλληλος , έσκυψε και ψιθύρισε στο αυτί του συναδέλφου του με ικανοποίηση.
«Ευτυχώς προλάβαμε και του ανακοινώσαμε την ευχάριστη είδηση . Εμείς , πάντως ,κάναμε το καθήκον μας!».

Την επόμενη εβδομάδα , το ίδιο δημοτικό συμβούλιο που είχε πάρει ομόφωνα την απόφαση να δοθεί το όνομα του καθηγητή Ζήνωνα Ντόρου σε έναν από τους κεντρικούς δρόμους της πόλης ως αναγνώριση της αξίας του επιστημονικού του έργου , αναίρεσε και πάλι ομόφωνα την πρώτη απόφαση, με την δικαιολογία ότι ο καθηγητής δεν ολοκλήρωσε τη τελευταία μελέτη του για τα οστά του μεγαλόσωμου αρχαίου πτηνού, που βρέθηκε σε οικόπεδο ελιτίστικου προαστίου καθώς ένα συνεργείο εκσκαφής άνοιγε τρύπες στο χώμα για να τοποθετηθούν τα θεμέλια εξαώροφης οικοδομής, ιδιοκτησίας γνωστού επιχειρηματία που δραστηριοποιείται αποκλειστικά σε νυχτερινά κέντρα διασκέδασης.
Τις ίδιες μέρες , τα οστά του αρχαίου πτηνού εξαφανίστηκαν ανεξήγητα μέσα από το χώρο του μουσείου και στην θέση τους , ο επόμενος ορνιθολόγος που πήγε να τα μελετήσει διαπίστωσε προς μεγάλη του έκπληξη ότι τα καπνισμένα οστά που αντίκρισε ήταν κόκκαλα πυρπολημένου σκύλου.
Και ήταν ακόμη Μάρτης.

Μην ποντάρεις στον κύκλο , θα χάσεις.

2011-09-19T19:38:00.004+03:00

«Ένα πράγμα για το οποίο αξίζει να ζει κανείς, είναι η αγωνία του τι σε περιμένει στην επόμενη στροφή».

Στον Ν. που την «κοπάνισε» νωρίς, παρέα με την αγαπημένη του YAMAHA R6.

Είναι κάποια ήσυχα , τεμπέλικα απόβραδα , που παίρνω τον δρόμο που οδηγεί στην κεντρική πλατεία της πόλης . Πιάνω ένα τραπέζι και πίνοντας την μπιρίτσα μου χαζεύω τα παιδιά , με τα λιπόσαρκα και ευλύγιστα κορμιά, να κάνουν διάφορα επικίνδυνα τεχνάσματα με τα ποδήλατα τους . Κοιτάζοντας τα εκείνες τις όμορφες και γαλήνιες ώρες, βυθίζομαι τόσο πολύ στις σκέψεις μου , που τις προάλλες καθώς ένας μπόμπιρας που είχε ξεφύγει από τα χέρια της μάννα του, μου είχε καρφώσει βαθειά στο αυτί ένα μολύβι θεωρώντας το ως παιχνίδι , δεν κατάλαβα τίποτα. Τον πόνο τον ένοιωσα πολύ αργότερα αλλά ήταν αργά για να νουθετήσω την μητέρα του , που του επέτρεψε να με καρφώνει με αυτό το σουβλερό αντικείμενο, επικίνδυνο ακόμη και για το ίδιο το παιδί.
Ένα απόγευμα παρακολουθώντας με ιδιαίτερη προσοχή τα νεαρά αγόρια δεν άντεξα. Σηκώθηκα απ’ την καρέκλα και πλησίασα ένα από αυτά ,όχι τυχαία. Το είχα συμπαθήσει απ’ την πρώτη στιγμή που το είδα , γιατί στο σουλούπι του συγκεκριμένου παιδιού έβλεπα τον εαυτό μου, τότε που ήμουν έφηβος : πετσί και κόκκαλο, ξανθός , με χλωμό πρόσωπο , σάπια δόντια , λερωμένα ρούχα από τις πτώσεις, στραβά πόδια, μικρά μαύρα σπιρτόζικα μάτια, λεπτά χείλη, αλλά το κυριότερο εραστής της αδρεναλίνης. Έχωσα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα ένα χαρτονόμισμα των είκοσι ευρώ. Το βλέμμα μου καρφώθηκε επίμονα στο βάθος των μικρών ματιών του. Με κοιτούσε κι αυτός ίσια στα μάτια, δεν κώλωνε. Μου ήρθε να χαμογελάσω αλλά συγκρατήθηκα .

«Φιλαράκο, βάζουμε ένα στοίχημα;» τον ρώτησα σε χαλαρό ύφος.
Έριξε μια γρήγορη ματιά γύρω του σαν κάτι να έψαχνε, γύρισε, με κοίταξε λίγο αμήχανα σαν να με ζύγιζε με τη ματιά και με ρώτησε .
«Τι στοίχημα;».
«Θα σου εξηγήσω . Βλέπεις αυτή την εξέδρα για την μουσική μπάντα που είναι πίσω σου;».
Χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει έγνεψε καταφατικά. Ήξερε απ’ έξω και ανακατωτά κάθε χιλιοστό αυτής της πλατείας.
«Πόσο ύψος απέχει από την επιφάνεια της πλατείας;».
«Γύρω στο ενάμιση μέτρο».
«Ωραία, θα μου δώσεις λοιπόν το ποδήλατο σου , θα ανέβω στην εξέδρα και θα πέσω με φόρα στην πλατεία κάνοντας δύο στροφές στον αέρα. Αν δεν τα καταφέρω, θα είναι δικά σου τα είκοσι ευρώ. Αν τα καταφέρω θα μου τα δώσεις εσύ. Είσαι μέσα;».
Σήκωσε το χέρι και έξυσε το κεφάλι του σαν σκεφτόταν την πρόταση μου. Μετά, δαγκώνοντας το κάτω χείλος του με ρώτησε.
«Στην ηλικία σου δεν φοβάσαι να κάνεις κάτι τέτοιο;».
«Αυτό αφορά εμένα , μεγάλε .Σίγουρα δεν βρίσκομαι στην κατάλληλη φόρμα αλλά δεν έχω να χάσω τίποτα πέρα απ’ τα λεφτά του στοιχήματος».
Μερικοί απ’ την παρέα του αγοριού που βρίσκονταν διασκορπισμένα στον γύρω χώρο , με τις γνωστές νεανικές νωχελικές κινήσεις αλλά με τεντωμένα αυτιά είχαν ήδη πλησιάσει και άκουγαν αυτά που κουβεντιάζαμε. Στην αρχή έδειχναν σαν να μην τους πολυενδιαφέρει αυτά που συζητούσα με το νεαρό , αλλά σιγά σιγά κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο στα πρόσωπα τους άρχισε να ζωγραφίζεται κάποια περιέργεια.

Στο μεταξύ, ο νεαρός συνέχιζε να με παρατηρεί φανερά διστακτικός. Μετά ,αφού έκανε μερικούς αστείους μορφασμούς με το πρόσωπο , με ξανακοίταξε διερευνητικά [ προφανώς για να κερδίσει χρόνο να σκεφθεί την πρόταση μου ]από πάνω μέχρι κάτω, έβαλε τα χέρια στις τσέπες του και προσποιήθηκε πως τις ψαχούλευε. Πρόσεξα ότι έσφιγγε τις γροθιές του σαν να ήθελε να δείξει πως πιάνει κάτι. Ήξερα ότι δεν είχε μία.
«Τότε μέσα !» είπε αποφασιστικά , αφήνοντας να του ξεφύγει ένα αμυδρό ειρωνικό χαμόγελο. Το γνωστό χαμόγελο που παίρνει αυτός που νομίζει ότι την έφερε στον άλλο.
Χαμογέλασα κι εγώ ειρωνικά δείχνοντας του σχεδόν όλα τα δόντια μου για να του τη σπάσω, αλλά και για να μην του δώσω λαβή να καταλάβει ότι γνώριζα εκ των προτέρων πως ήταν άφραγκος. Για να ενισχύσω ακόμη περισσότερο την προσποιούμενη αφέλεια μου συμπλήρωσα .
«Θα μου δώσεις όμως δύο ευκαιρίες . Έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έκανα αυτό το κόλπο, εντάξει;».
« Σου δίνω τρεις ευκαιρίες αν θέλεις , επειδή είναι αρκετά δύσκολο» .
«Όχι ,οι δύο μου αρκούν . Οι τρεις προσπάθειες καταντούν ρουτίνα».
Το τελευταίο που είπα φαίνεται πως του άρεσε ,επειδή τα μάτια του άνοιξαν λίγο πιο πολύ απ’ το κανονικό. Ίσως να έκανα λάθος αλλά για μια στιγμή μου φάνηκε ότι διέκρινα κάποιο θαυμασμό πίσω απ’ αυτά.
«Πάμε λοιπόν !» είπα αποφασιστικά και άρπαξα το ποδήλατο του από κάτω που ήταν πεσμένο.
Ήταν άλλο πράγμα αυτό το ποδήλατο . Το αλουμίνιο το έκανε πανάλαφρο , δισκόφρενα μπρος πίσω , μαλακά λάστιχα , αμορτισέρ λαδιού , τέλειο. Καμιά σχέση με το VELAMOS που είχα στα παιδικά μου χρόνια. Αλλά και ‘κείνο με τον κατάλληλο χειρισμό έκανε άψογα τη δουλειά του , δεν είχα κανένα παράπονο. Μπορεί να μου ‘χε χαρίσει δεκάδες μώλωπες ,όμως καθένας απ’ αυτούς ήταν και μια ξεχωριστή συγκίνηση. Ας είναι , επί του έργου τώρα . Είχε φτάσει η ώρα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι δεν είχα ακόμη ξοφλήσει. Ότι ήμουν ακόμη ζωντανός.

Προχώρησα στο βάθος της πίστας και στράφηκα προς το μέρος που υπολόγιζα πως θα πηδήσω. Με το μάτι ζύγιασα την απόσταση , το ύψος των τριών σκαλοπατιών , την ταχύτητα που έπρεπε να αναπτύξω και το συνολικό βάρος του κορμιού μου με τον αλουμινένιο άγγελο. Καθώς τέντωνα χέρια και πόδια για ξεμούδιασμα ,άκουσα μερικά κόκκαλα μου να κροταλίζουν . Δεν έδωσα σημασία. Το καβάλησα ,έβαλα το πόδι στο δεξί πεντάλ ,συγκεντρώθηκα, πήρα βαθειά εισπνοή και όρμησα σαν σίφουνας μπροστά.
Κάθε κύτταρο μου λειτουργούσε αυτόνομα , προσηλωμένα όμως όλα μαζί στον ίδιο στόχο. Η απόλυτη συλλογικότητα σε όλο της το μεγαλείο. Φτάνοντας ακριβώς στην άκρη της πίστας, που την χρησιμοποιούσε η μπάντα του δήμου για να διασκεδάζει τ’ απογεύματα τους θαμώνες των γύρω καφενείων, μάζεψα το κορμί μου σαν κάμπια γέρνοντας μαλακά προς τα πίσω και τραβώντας αποφασιστικά το τιμόνι όσο πιο κάτω γινόταν. Το ποδήλατο σηκώθηκε στην πισινή ρόδα .Την αμέσως επόμενη στιγμή βρέθηκα στον αέρα. Ο χρόνος σταμάτησε να κυλάει .Για μερικές στιγμές νόμισα ότι η δύναμη της ώθησης που με είχε εκτοξεύσει είχε ως δια μαγείας εξαφανισθεί . Στο ανώτερο σημείο ανόδου , για μια στιγμή που μου φάνηκε αιώνας , αισθάνθηκα να μένω ακίνητος σαν τα πουλιά που πεταρίζουν για μερικά δευτερόλεπτα σταματημένα στο αέρα και μετά συνεχίζουν την πορεία τους. Το ίδιο ακριβώς ένοιωσα κι εγώ.

Η πτώση ήταν βίαιη. Προσγειώθηκα με το δεξιά πλευρά του κεφαλιού στην σιδερένια γωνία μιας βάσης ενός πανύψηλου στύλου φωτισμού. Το αίμα άρχισε να απλώνεται στο τσιμέντο. Κατάφερα να γυρίσω ανάσκελα και να κοιτάξω τον ουρανό. Άρχισε να σκοτεινιάζει γύρω μου. Κατάλαβα ότι σε λίγο το σκοτάδι θα ήταν τόσο πηχτό και αδιαπέραστο , που θα μ’ έπνιγε σαν θηλιά γύρω απ’ τον λαιμό.
Με μεγάλη προσπάθεια έβαλα το χέρι στην τσέπη και έβγαλα το χαρτονόμισμα. Έψαξα με τα μάτια να βρω τον ξανθό νεαρό. Είχε σκύψει από πάνω μου. Τα μάτια του είχαν βουρκώσει . Σήκωσα το χέρι μου με τα λεφτά. Δίστασε για λίγο αλλά η επιμονή που εκτόξευε το βλέμμα μου δεν του άφησε κανένα περιθώριο. Τα πήρε και έσκυψε περισσότερο από πάνω μου , λες και ήθελε να μου πει κάτι. Τα πρόσωπα μας βρίσκονταν πλέον σε απόσταση αναπνοής, άκουγα την διακεκομμένη βαριά του ανάσα . Επιστρατεύοντας τις τελευταίες δυνάμεις που μου είχαν απομείνει κατάφερα να εκφράσω μια μεγάλη απορία που είχα από την ημέρα που είχα αντικρύσει αυτό το γεμάτο ζωντάνια παιδί.
«Για πες μου τώρα , πως σε λένε φιλαράκο;».
«Γιώργο!».

Σήμερα : Ακόμα θυμάμαι το τελευταίο - ανεπαίσθητα ειρωνικό – γλυκό χαμόγελο του!

Εθνικός ευεργέτης

2011-09-04T14:16:00.002+03:00

φωτ.: Alessandro Villa

Ο Βελλερεφόντης πήρε απαλλαγή απ’ το στρατό λόγω οξείας χρόνιας δυσκοιλιότητας.
-Εάν θέλεις να ενεργηθείς θα πρέπει να χρησιμοποιήσεις αλάτι.
-Το λες μετά βεβαιότητας;
-Ναι.
-Έχεις κάποιο παράδειγμα;
-Απτό παράδειγμα είναι αυτό που συνέβη στο Λονδίνο του 16 αιώνα.
-Δηλαδή;
-Τότε , είχε πέσει μαζική δυσκοιλιότητα. Ο βασιλιάς για να αποφύγει πιθανή εξέγερση του λαού ,έδωσε διαταγή στους αυλικούς του να προμηθεύσουν όλους με αγγλικό άλας. Σημειωτέον ότι τότε η τιμή του άλατος ήταν απαγορευτική για τον εξαθλιωμένο λαό. Τα αποτελέσματα φάνηκαν την αμέσως επόμενη μέρα. Πλημμύρισε το Λονδίνο σκατά , που είχε σαν αποτέλεσμα να κάνει την εμφάνιση της η αναγκαιότητα κατασκευής αποχετευτικού δικτύου. Τα έργα ξεκίνησαν άμεσα και είχαν πολλαπλό κοινωνικό όφελος. Δημιουργήθηκαν θέσεις εργασίας , κατασκευάστηκε ένα σύγχρονο αποχετευτικό δίκτυο , ο κόσμος έχεζε άφοβα πλέον, και το βασικότερο εξαφανίστηκε η δυσοσμία και οι αρρώστιες που ταλάνιζαν την πλειοψηφία του πληθυσμού. Ο βασιλιάς απέκτησε λαϊκό έρεισμα και δίκαια κέρδισε τη φήμη του λαϊκού μεταρρυθμιστή. Μετά το θάνατο του , του έστησαν ένα γιγάντιο άγαλμα στο κεντρικότερο σημείο της πόλης . Χαρακτηρίστηκε εθνικός ευεργέτης.
-Δηλαδή όλα αυτά έγιναν εξ’ αιτίας του άλατος;
-Μα τι σου λέω τόση ώρα;
-Ωραία, θα το δοκιμάσω.
Ο Βελλερεφόντης έκανε αυτό που τον συμβούλεψε ο συγκάτοικος του , με αποτέλεσμα η χρόνια οξεία δυσκοιλιότητα να εξαφανιστεί όπως ακριβώς είχε εμφανιστεί ,δηλαδή εντελώς ξαφνικά. Τώρα πια ένοιωθε ευτυχισμένος .
Βέβαια , το νέο το έμαθε ο στρατός ,άγνωστο πως, και τον κάλεσε να υπηρετήσει την στρατιωτική του θητεία , κάτι που θεώρησε τιμή του.
Στην πρώτη άσκηση που έλαβε μέρος, ανακατάληψης ενός καταπράσινου λόφου, έπεσε νεκρός από σφαίρα που προήλθε από κατά λάθος εκπυρσοκρότηση διπλανού ντουφεκιού. Τέτοια συμβάντα βέβαια δικαιολογούνται κατά τη διάρκεια στρατιωτικών ασκήσεων , οπότε ο θάνατος του συγκαταλέγεται στο ποσοστό των απωλειών μιας εικονικής μάχης.
Η ουσία όμως είναι ότι το αποχετευτικό σύστημα του Λονδίνου υπάρχει ακόμη και συνεχίζει να εξυπηρετεί τον πληθυσμό που κατοικεί εκεί. Ο Βελλερεφόντης σίγουρα θα ξεχαστεί , ο βασιλιάς ποτέ!

Ο ευνουχισμός του όνου

2011-08-07T11:38:00.015+03:00

'Ενας περήφανος και αξιοπρεπής όνος τις παλιές καλές μέρες

Ας μην γελιόμαστε λοιπόν, ας πούμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Το μεγαλύτερο έγκλημα , για να μην πω έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, που συνετέλεσαν οι πολιτικές εξουσίες που διακυβέρνησαν αυτόν τον τόπο τα τελευταία τριάντα και βάλε χρόνια , δεν είναι αυτά που συζητούνται ευρέως και που κινούνται στα πλαίσια της λαικής κατανάλωσης .Το μεγαλύτερο έγκλημα , κυρίες και κύριοι , ήταν ο ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΝΟΥ. Σκεφτείτε το καλύτερα ,πιο βαθειά ,πιο πλατιά , πιο ώριμα και θα διαπιστώσετε ότι θα συμφωνήσετε με αυτή την άποψη .
Δεν χρειάζεται να ανατρέξετε σε βιβλία, μελέτες ή οποιαδήποτε άλλη πηγή. Απλώς κάντε μία βόλτα από τα μέρη που κάποτε έσφυζαν από χαρμόσυνα επιφωνήματα πρωτόλειου σαρκικού πάθους κάτω από την επιβλητική παρουσία του όνου (βλ. Μάλια ,Χερσόνησος κ.λπ.). Δεν νομίζω να είστε τόσο αφελείς που να πιστεύετε ότι η ευημερία του λαού οφειλόταν στις εξαγωγές ντομάτας , γεώμηλων , αγγουριών και άλλων ζαρζαβατικών .Παπαριές. Η οικονομία αυτού του τόπου οφειλόταν αποκλειστικά στο υγιές , εύρωστο και αποτελεσματικό μαραφέτι του όνου. Ορδές του γυναικείου φίλου ( δροσερές κοπελούδες, πονεμένες κυράδες, ευαίσθητες θείες, πικραμένες χήρες, ψαγμένες γιαγιάδες , ζηλιάρες συμπεθέρες κ.ά) κατέκλυζαν σαν λυσσασμένες μέλισσες αυτό τον ευλογημένο τόπο για να γευτούν τον προικισμένο από την ελληνική φύση όνο.
Τώρα , μετά τις καταστροφικές πολιτικές επιλογές των κυβερνήσεων τι απέμεινε ; Ένα ψοφίμι ξαπλωμένο στην άκρη του δρόμου να το γλύφουν οι μύγες μέχρι που να λειώσει και να χαθεί στα βάθη του χρόνου. Δεν θα μείνει πίσω ούτε καν σαν ανάμνηση. Δυστυχώς.
Πριν από δυο μέρες πέρασα από τα Μάλια και πόνεσε η ψυχή μου. Νέκρα. Όσο κι αν έψαξα με το βλέμμα ,όνος πουθενά. Σε ένα καφέ ,μερικά κορίτσια χαριεντίζονταν μεταξύ τους από ανία. Τα μάτια τους ήταν πλημμυρισμένα από θλίψη και απόγνωση. Ένοιωσα ντροπή. Σταμάτησα σ’ ένα μπαρ να βάλω καύσιμο και όταν ρώτησα τον νεαρό πίσω από την μπάρα που πήγαν οι όνοι , αφού έβγαλε μία κραυγή , τον πήραν τα κλάματα. Τραγική εικόνα. Η ειρωνεία είναι ότι τα καμπανάκια, που προειδοποιούσαν την επερχόμενη καταστροφή , χτυπούσαν ασταμάτητα τον πρώτο κρίσιμο καιρό. Γυναίκες κάθε ηλικίας και αποχρώσεων είχαν βγει στους δρόμους προβάλλοντας μέσω πικετοφορίας τον όλεθρο που θα σάρωνε τα πάντα στο πέρασμα του. 'Ονειδος ! Δεν ίδρωνε το αυτί κανενός. Οι όνοι αμήχανοι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις , ανίκανοι όμως να επέμβουν επειδή αυτοί ουσιαστικά ήταν απλώς εκτελεστικά όργανα. Ο σχεδιασμός δεν ήταν στα επιβαρημένα ήδη καθήκοντα τους .Ο σχεδιασμός ανήκε αποκλειστικά στις αρμοδιότητες άλλων φορέων . Και αυτοί οι άλλοι τους πρόδωσαν , τους πούλησαν.
Συγχωρέστε με αλλά είμαι τόσο σκασμένος που δεν μπορώ να συνεχίσω άλλο. Τα βουρκωμένα μάτια μου , μουλιάζουν τις λέξεις που προσπαθώ να γράψω ,με αποτέλεσμα αυτές να κυλούν σαν σταγόνες στο τζάμι και να χάνονται στο κάτω μέρος της οθόνης του υπολογιστή. Δεν βρίσκω το κουράγιο να τις ξαναμαζέψω.
Φεύγω από ‘δω, δεν αντέχω άλλο.

Τζιτζίκια

2011-08-04T12:50:00.005+03:00

Φίλε μου, τζιτζίκια !
Παντού τζιτζίκια!
Τζιτζίκια μέσα, τζιτζίκια έξω,
τζιτζίκια εδώ , τζιτζίκια εκεί.
Τζιτζίκια στις τσέπες μας
τζιτζίκια στο στόμα μας
τζιτζίκια στα ρουθούνια μας
τζιτζίκια στα αυτιά
τζιτζίκια στο κεφάλι μας
τζιτζίκια στο αίμα μας
τζιτζίκια στα μπατζάκια μας
τζιτζίκια στις κωλοτρυπίδες μας
τζιτζίκια στις σχέσεις μας.
Παντού τζιτζίκια!

Τζιτζίκια, τζιτζίκια , τζιτζίκια
Τζιτζίκια, τζιτζίκια , τζιτζίκια
Τζιτζίκια, τζιτζίκια , τζιτζίκια

Κοιμάσαι, ακούς τζιτζίκια,
Ξυπνάς, ακούς τζιτζίκια,
Πλύνεις τα μούτρα σου ,τζιτζίκια
Καθαρίζεις τα δόντια σου, τζιτζίκια
Οδηγείς τ’ αυτοκίνητο, τζιτζίκια
Τρως , ακούς τζιτζίκια,
Διαβάζεις, και ‘κει τζιτζίκια
Περπατάς στο δρόμο ,τζιτζίκια
Στο σχολείο ,τζιτζίκια
Είσαι με τη γκόμενα,ωχ! τζιτζίκια
Προσπαθείς να χέζεις, πάλι ακούς τζιτζίκια
Μιλάς στο τηλέφωνο; Αχά! Ακούς τζιτζίκια .
Παντού τζιτζίκια!

Τζιτζίκια, τζιτζίκια , τζιτζίκια
Τζιτζίκια, τζιτζίκια , τζιτζίκια
Τζιτζίκια, τζιτζίκια , τζιτζίκια

Φίλε μου , στοιχηματίζω εκατό τζιτζίκια
πως ακόμη και ,τη στιγμή του θανάτου,
τα τζιτζίκια θάναι 'κει!.

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ! ΚΙΝΔΥΝΟΣ , ΘΑΝΑΤΟΣ !

2011-07-28T14:45:00.002+03:00

ΠΡΟΣΟΧΗ! ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ ! Τις τελευταίες μέρες , εκτός από τα διάφορα μνημόνια και τον ΓΑΠ , κυκλοφορεί ελεύθερα ανάμεσα μας ακόμη ένας δημόσιος κίνδυνος. Ονομάζεται το κουνούπι του δυτικού Νείλου ! Τσιμπάει παντού! Μην εκθέτετε στις ορέξεις του ευαίσθητα σημεία του σώματος (βλέπε φωτ.). Ψεκάστε και Ψεκαστείτε ! Μην ολιγωρείτε !

Υποσημείωση : Ένας γνωστός μου ναυαγοσώστης ο Βελισάριος Καρβούνης , με πληροφόρησε αργά εχτές το βράδυ ότι το εν λόγω κουνούπι έκανε την εμφάνιση του στην γνωστή και πολύβουη παραλία του Καρτερού, δίπλα στα ΚΑΟΑ. Ευτυχώς για τους αμέριμνους λουόμενους , απλώς έκανε μια χαμηλή πτήση – διέλευση πάνω απ’ τα κεφάλια τους, δίχως ευτυχώς να πλήξει κάποιον απ’ αυτούς με το φονικό κεντρί του . Το κουνούπι αναπτύσσοντας ταχύτητα εξαφανίστηκε προς άγνωστη κατεύθυνση.
Από τις τοπικές αρχές υπεύθυνες για το παραπάνω συμβάν θεωρήθηκαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που δεν προνόησαν να περιφρουρήσουν αποτελεσματικά τη δεδομένη παραλία , με αποτέλεσμα ο τοπικός τουρισμός να υποστεί ακόμη ένα σοβαρότατο πλήγμα.

Δεν κάνω πλάκα...

Το παλούκι

2011-07-14T22:29:00.004+03:00

pink floyd

Όταν καταφέρουμε να ξεσφηνώσουμε απ’ τα κωλομέρια μας το παλούκι μήκους 2011 μέτρων που εκ γενετής μας έχουν καρφώσει , τότε μπορούμε να πούμε ότι κάναμε ένα βήμα μπροστά.

Το τέλος του ζυγού

2011-07-11T17:03:00.001+03:00

Το κουτορνίθι, ρουφώντας λαίμαργα τον αχνιστό καφέ του , κατάπιε μια αλυσοδεμένη ζουμερή μύγα που απολάμβανε ζαβλακωμένη τα σαγηνευτικά χνώτα του φλιτζανιού. Το κουτορνίθι παίρνοντας μια στιγμιαία έκφραση αηδίας και ,ξύνοντας μ’ ένα σπασμένο φυσοκάλαμο το άτριχο κεφάλι του , στοχάστηκε : ακόμα κι αν το γαστρικό οξύ των σωθικών μου σαπίσει τις σιδερένιες αλυσίδες , αμφιβάλω αν θα καταφέρει η μύγα να ανακαλύψει ένα από τα δύο μονοπάτια που οδηγούν στο φυσικό περιβάλλον τού χρονικά καθορισμένου κύκλου τής ελευθερίας της.
Λές το ένστικτο της να αποδειχθεί έμπειρος ιχνηλάτης; Λές να τα καταφέρει; Λές να αποδειχθεί το έντομο αντιστρόφως ανάλογο των προβλέψεων της κοινής άποψης ; Ανείπωτη αγωνία κατατρώει το κουτορνίθι.
«Μία ακόμη καταδικασμένη προσπάθεια» σάρκασε ένας αλεξιπτωτιστής που εκείνη την ώρα περνούσε αιωρούμενος πάνω απ’ το κεφάλι του ,παρασυρόμενος από τον άνεμο. Λίγο αργότερα ανακοινώθηκε επίσημα , πως απρόσμενα άλλαξε κατεύθυνση ο αέρας και ο αλεξιπτωτιστής τσακίστηκε στα κοφτερά βράχια μιας ακτής . Ο αλεξιπτωτιστής δεν είναι πλέον σε θέση να παρακολουθήσει την συνέχεια της υπόθεσης.
Απ’ την άλλη όμως , επειδή εμείς δεν έχουμε αυτή τη στιγμή να κάνουμε κάτι άλλο πιο αξιόλογο , ας καθίσουμε αναπαυτικά στις σκιερές πολυθρόνες μας, περιμένοντας υπομονετικά να δούμε τι θα γίνει με τη ζουμερή μύγα .

Νυχτερινός άγγελος

2011-07-06T22:50:00.005+03:00

Rembrandt van Rijn.1606-1669

Εκείνη την νύχτα
ονειρεύτηκα
ότι:
καθώς καθόμουν
αναπαυτικά
στην λεκάνη
του λουτροκαμπινέ
προσπαθώντας να,
εντελώς αναίτια
βρήκα
ακαριαίο θάνατο.
Ξύπνησα
ανακουφισμένος.

Αγανακτισμένοι εραστές

2011-06-20T19:28:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε το καινούργιο συγκλονιστικό μυθιστόρημα της μεγάλης συγγραφέως Μάγδας Μπούφρας με τίτλο «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ». Το «ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΙ ΕΡΑΣΤΕΣ» καθηλώνει κυριολεκτικά από την πρώτη γραμμή τον αναγνώστη με την πλοκή αλλά και την παλίρροια συναισθημάτων που ξεχειλίζει από τις σελίδες του. Ακολουθεί ένα μικρό απόσπασμα ως δείγμα αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας αγάπης ,πάθους , μίσους , αλλά και έντονης περιπέτειας που σκαρφίστηκε το σατανικό μυαλό της ανεπανάληπτης Μάγδας Μπούφρας.

Το εξώφυλλο του βιβλίου

Ένα ζεστό βροχερό απόγευμα του Ιούνη , η Σούλα , μια τριανταπεπτάχρονη παντρεμένη γυναίκα , μητέρα τριών ατίθασων παιδιών και σύζυγος ενός ανεπρόκοπου άντρα, νοσηλεύτρια στο επάγγελμα , φοράει βιαστικά τα πρώτα ρούχα που βρίσκει μπροστά της και βγαίνει απ’ το σπίτι της, χωρίς να πει κουβέντα σε κανένα. Αδημονεί να αναπνεύσει καθαρό αέρα. Η ατμόσφαιρα του σπιτιού την πνίγει σαν θηλιά γύρω απ’ το λαιμό της. Η δυνατή καλοκαιρινή βροχή μαστιγώνει με μανία το πρόσωπο της , αλλά δεν την ενοχλεί. Αντίθετα δείχνει να το απολαμβάνει. Παίρνει τους δρόμους και τα στενά δίχως συγκεκριμένο προορισμό .Περπατά μηχανικά χωρίς να κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Δεν την ενδιαφέρει τίποτα, δεν σκέφτεται τίποτα, δεν αισθάνεται τίποτα, δεν αισθάνεται ούτε ελεύθερη . Μετά από μερικές ώρες περιπλάνησης στους βρεγμένους δρόμους , μία έντονη δέσμη από δυνατές φωνές φτάνει στ’ αυτιά της. Σταματά απότομα και τεντώνει το κεφάλι ψηλά. Εντοπίζει το σημείο απ’ όπου προέρχονται αυτός ο θόρυβος και κάτι σαν να την τραβάει, κατευθύνεται προς τα κει. Στρίβοντας τη γωνία έρχεται αντιμέτωπη με μια οργισμένη λαοθάλασσα στοιβαγμένη στην κεντρικότερη πλατεία της πόλης. Κοιτάζει το πλήθος με ανοιχτό στόμα , σαστισμένη .Τι κάνουν εδώ όλοι αυτοί; Τότε θυμάται . Έχει ακούσει γι’ αυτούς στην τηλεόραση και σε διάφορες σελίδες στο διαδίκτυο . Είναι οι «αγανακτισμένοι» πολίτες, που διεκδικούν ειρηνικά το χαμένο δίκιο τους. Ενστικτωδώς αρχίζει να προχωρά προς το συγκεντρωμένο πλήθος. Δεν μπορεί να ξεκαθαρίσει για τι πράγμα ακριβώς φωνάζουν. Βρίσκεται πια ανάμεσα τους, είναι ένας απ’ αυτούς. Βλέπει καθαρά τα αναψοκοκκινισμένα πρόσωπα με τα ορθάνοιχτα στόματα. Ο καθένας φωνάζει και κάτι διαφορετικό . Αποφασίζει να φωνάξει κι αυτή , αλλά τι να πει; Αισθάνεται την ανάγκη να φωνάξει κάτι που δεν θα μπορούσε να το εκστομίζει υπό κανονικές συνθήκες . Και το φωνάζει με όλη τη δύναμη του λάρυγγα της : «Γαμιέστε ! Να!». Ταυτόχρονα δείχνει μία μούντζα . Τώρα νοιώθει καλύτερα, ξαλαφρωμένη, εκτονωμένη , δικαιωμένη . Έφτασε η ώρα να κάνει την επανάσταση της σε όλους και σε όλα που την καταπίεζαν μέχρι τώρα. Αυτή η ώρα είναι δική της , και δεν θα επιτρέψει σε κανένα να της την πάρει . Μια ζωή την περίμενε αυτή τη στιγμή και της παρουσιάστηκε εντελώς αναπάντεχα. Καθώς και ο παραμικρός μυς του προσώπου της πάλλεται από πάθος και ένταση, η έκφραση της φοράει ασυνείδητα τον μανδύα της οργισμένης έκστασης.

Ξαφνικά ακούγεται μια δυνατή φωνή :

«Προσοχή κουκουλοφόροι , μολότοφ !» .

Δεν προλαβαίνει να τραβηχτεί και ένας κουκουλοφόρος εμφανίζεται σαν χάρος ντυμένος στα μαύρα . Στο χέρι του κρατά μια αυτοσχέδια βόμβα. Την ρίχνει με δύναμη μπροστά της , ανάμεσα στα πόδια της. Το φόρεμα της πιάνει αμέσως φωτιά. Λαμπαδιάζει στο λεπτό . Αρχίζει να χοροπηδά πανικόβλητη και να ουρλιάζει . Πέφτει κάτω ,κυλιέται απελπισμένα στις μαρμάρινες πλάκες της πλατείας .Το πλήθος μοιάζει αποσβολωμένο μπροστά στο φριχτό θέαμα . Όλοι τα ‘χουν χαμένα , δεν ξέρουν τι να κάνουν . Όλοι , εκτός από έναν. Τον Βαγγέλη , τον σαραντάρη άνεργο γεροδεμένο μούτσο, που πετάγεται ατρόμητα μέσα απ’ τον όχλο . Πριν βγάλει το σακάκι του και αρχίσει να χτυπά την Σούλα με αυτό που έχει λαμπαδιάσει, έχει προλάβει με δύο αστραπιαία μπουκέτα να ξαπλώσει στο έδαφος αναίσθητο τον κουκουλοφόρο. Κάποιος , που μοιάζει με καθηγητή πανεπιστημίου , βλέποντας τον Βαγγέλη να προσπαθεί να σβήσει τη φωτιά που καίει το κορμί της Σούλας , τραβώντας τον απ’ τον ώμο του φωνάζει επιτακτικά:

« Άστη να καεί ρε, θα την παρουσιάσουμε ως σύγχρονη Ζαν ντ' Αρκ. Θα έχει όφελος ο αγώνας μας απ’ αυτό».

Δύο μπουκέτα είναι αρκετά και γι’ αυτόν. Ο Βαγγέλης αυτή την ώρα δεν αστειεύεται. Η φωτιά στο κορμί της Σούλας έχει σβήσει. Η γυναίκα σιγά σιγά δείχνει να συνέρχεται . Ο Βαγγέλης κρατάει το κεφάλι της στην αγκαλιά του και της φυσάει τα ρουθούνια με την ανάσα του. Η Σούλα ανοίγει τα μάτια αργά . Το βλέμμα της είναι ακόμα θολό. Σε λίγα λεπτά καθαρίζει εντελώς και τότε συμβαίνει αυτό που θα της σημαδέψει για πάντα τη ζωή. Αντικρίζει τα σκούρα μεγάλα μάτια του Βαγγέλη. Βυθίζεται ολόκληρη μέσα τους . Μια ιδέα περνά σαν αστραπή απ’ το γυναικείο μυαλό της . Ανασηκώνει λίγο το κεφάλι και του ψιθυρίζει.

«Δουλεύω σε νοσοκομείο και.. ξέρω , έχω δύσπνοια …δώσε μου το φιλί της ζωής …σώσε με μανάρι μου !».

Ο Βαγγέλης μοιάζει να τα χάνει προς στιγμή ,αλλά δεν το βάζει κάτω. Κολλάει τα χείλη του στα δικά της χείλη και αρχίζει να εκπνέει. Εκείνη πετάει τη γλώσσα έξω σαν γραβάτα και αρχίζει να εξερευνεί λεπτομερώς τη στοματική του κοιλότητα. Κάποιος ανόητος ή αυθόρμητος γελάει και μονολογεί :

«Ρε σεις ,αυτοί όπου να ‘ναι θα γαμηθούν μπροστά μας».

Το πλήθος αρχίζει να χειροκροτεί εκστασιασμένο , δείχνοντας να απολαμβάνει το θέαμα. Εκείνη τη στιγμή το γυναικείο ένστικτο μπαίνει αυτομάτως σε λειτουργία. Η Σούλα τινάζεται όρθια , αρπάζει απ’ το μανίκι το Βαγγέλη , τον ρυμουλκεί με θαυμαστή επιδεξιότητα και χάνονται σ’ ένα στενό δρομάκι που οδηγεί στο λιμάνι.

«Ξέρεις να κουμαντάρεις βάρκα, αγορίνα μου;» τον ρωτά λαχανιασμένη.

«Μούτσος είμαι, λες να μην ξέρω;» απαντά ο Βαγγέλης με καμάρι.

«Ωραία, θα αρπάξουμε μια βάρκα και θα το σκάσουμε για τον Ινδικό ωκεανό μέσω Σουέζ!».

Ο Βαγγέλης την κοιτάζει με γουρλωμένα μάτια ανήμπορος να πιστέψει αυτό που ακούν τα αυτιά του. Δεν πρόλαβε όμως να πει τίποτα γιατί ένα ρουφηχτό φιλί του ‘κλεψε τον αέρα από τα πλεμόνια.

Είχαν φτάσει πια στο λιμάνι. Σταμάτησαν στην άκρη της προκυμαίας που ήταν δεμένες μερικές μικρές βάρκες. Η Σούλα διαλέγει μία στην τύχη και τραβώντας με δύναμη τον Βαγγέλη , σαλτάρουν μέσα. Με μια αστραπιαία κίνηση λύνει γρήγορα το σκοινί και η βάρκα αρχίζει να γλιστρά στο νερό. Σε λίγα λεπτά της ώρας και χωρίς να τους πάρει κανείς είδηση θα περάσουν την έξοδο του λιμανιού για το ανοιχτό πέλαγος , με προορισμό το στενό του Σουέζ.

Η συγκλονιστική συνέχεια στο βιβλίο…..

Καλό καλοκαίρι

2011-06-07T22:39:00.002+03:00

                                                        Καλό καλοκαίρι...

Η φούσκα

2011-05-13T22:06:00.003+03:00

mondo cane

Όταν ήμουν μικρός και έκανα καμιά
ταρζανιά , η μάννα μου για να
ξεσπάσει τα νεύρα της ,με προσφωνούσε «Τούρκο».
Αργότερα αναβαθμίστηκα και όταν
της έσπαγα τα νεύρα με φώναζε «Βούλγαρο».
Στο τέλος τα πήρα και την ρώτησα :
«Αποφάσισε επιτέλους τι είμαι , Τούρκος ή Βούλγαρος;».
Εκείνη χαμογελώντας αποκρίθηκε :
«Τίποτα απ’ τα δύο . Είσαι διάολος!!!»
Προβληματίστηκα. Έτσι όπως το έθεσε ,
ο διάολος είναι χειρότερος από τον
Τούρκο και τον Βούλγαρο ή ανάποδα
ο Τούρκος και ο Βούλγαρος είναι
καλύτεροι από τον διάολο. Πήγα δίπλα της,
και τραβώντας την απ’ το φουστάνι
της είπα : «Μάννα , προτιμώ να με
χαρακτηρίζεις Τούρκο ή Βούλγαρο. Ο διάολος
δεν μου κάθεται καλά».
Εδώ θα σταματήσω με αυτό το ζήτημα , επειδή
για άλλο ήθελα να γράψω.
Λοιπόν…..

Μια φορά κι ένα καιρό
σε μια μικρή παραθαλάσσια πόλη
ζούσε μια γυναίκα
που έπινε χλωροφόρμιο
για να ξεχάσει.
Αργά τις νύχτες συνήθιζε
να χαϊδεύει με τα ακροδάχτυλα
τα πλήκτρα ενός πιάνου.
Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
στο μέρος της καρδιάς ,
στόλιζε πάντα το μακρύ μαύρο φόρεμα της.

‘Ένα ζεστό βράδυ που το φεγγάρι
είχε πνιγεί από καημό και θλίψη,
βγαίνοντας απ’ την πόρτα της
αντάμωσε
το μονόφθαλμο τέρας .
Στο μοναδικό του μάτι αντίκρισε την εποχή
που σπούδαζε στην
σχολή των ζητιάνων της αγάπης.
Αναστατώθηκε και
το αγκάλιασε θερμά .

Κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου
ανέβηκαν στην πλάτη
μιας κοιμισμένης φάλαινας.
Με φουσκωμένες καρδιές για πανιά,
αρμένιζαν τις νύχτες
στα ανοιχτά της θάλασσας.
Όταν ο χρόνος
κούραζε τις καρδιές
και τις ξεφούσκωνε,
χρησιμοποιούσαν γιαπωνέζικα ξυλάκια ρυζιού
για κουπιά.

Η μοίρα όμως ,αυτός ο τρελός και
ανελέητος εφευρέτης,
δεν τους έκανε το χατίρι για πολύ .
Η κοιμισμένη φάλαινα κάποτε ξύπνησε,
ξύστηκε ,
και τους τίναξε από πάνω της.
Πάλεψαν με τα κύματα
ώσπου ξέμειναν από δυνάμεις .
Αποκαμωμένοι αφέθηκαν
στην σκοτεινή και παγωμένη
αγκαλιά του βυθού,
κρατώντας πιο σφιχτά
ο ένας το χέρι του άλλου .

Την επόμενη μέρα
ένα κόκκινο τριαντάφυλλο
επέπλεε στην ακροθαλασσιά.

Το νεαρό ονειροπόλο κορίτσι
που έλουζε τα πόδια της
περπατώντας στην άμμο,
έσκυψε και το μάζεψε.
Τρυπήθηκε.
Ο πόνος στο ματωμένο δάχτυλο της
δεν στάθηκε ικανός να την αποθαρρύνει.
Το έβαλε στο μέρος της καρδιάς.
Γνώριζε πως είναι η σειρά της.

Η μητέρα του φίλου

2011-05-08T15:29:00.003+03:00

Blackmore's Night

Η μητέρα του Μιχάλη είχε λεπτό πρόσωπο,
μεγάλα λευκά δόντια, ίσια μαύρα μαλλιά,
και μοχθηρά χείλη.
Κάπνιζε σκεφτική και τραγουδούσε σαν νέγρα.
Φορούσε σκούρα στρογγυλά γυαλιά
ακόμη και όταν το φεγγάρι έπαιζε κρυφτό
με το μυαλό της.
Είχε μεγάλα βυζιά , λευκό λαιμό, στενή μέση,
μακριά πόδια και τορνευτούς αστραγάλους.
Ήμουν ερωτευμένος μαζί της.
Ήμουν ερωτευμένος με την μητέρα
του καλύτερου φίλου μου ,του Μιχάλη.
Ο Μιχάλης κάτι είχε μυριστεί ,
γιατί όταν τον ρωτούσα για την μάννα του,
απέφευγε να απαντήσει.
Η μητέρα του Μιχάλη ήταν η αιτία
που λίγο έλειψε να πάθω τύφλωση,
εκείνη την εποχή.

Μια μέρα που τα παιδιά της γειτονιάς
παίζαμε σκατουλάκια στη μέση του δρόμου,
μια ιδέα μου ‘ρθε στο μυαλό.
Την έθεσα αμέσως σε εφαρμογή.
-Μιχάλη, που είναι η μάννα σου;
Δεν περίμενα απάντηση αλλά, ώ του θαύματος!
-Κάνει μπάνιο στο σπίτι.
Άφησα να περάσει λίγη ώρα και είπα:
-Η κοιλιά μου γουργουρίζει .
-Νομίζω πως πρέπει να χέσεις .
-Ναι , σωστά.
Έφυγα κρατώντας την κοιλιά μου.
‘Όμως, αντί να πάω στο πατρικό σπίτι,
μπήκα στο σπίτι του Μιχάλη.
Στάθηκα μπροστά στην πόρτα του μπάνιου ,
και φώναξα δυνατά .
-Θεία, ένα αμάξι πάτησε τον Μιχάλη!!!
Δεν πρόλαβα να το επαναλάβω.
Η πόρτα του μπάνιου άνοιξε με πάταγο.
Η μητέρα του Μιχάλη πετάχτηκε έξω,
ουρλιάζοντας σαν τρελή.
Γυμνή και βρεγμένη.
Πρόλαβα να καταπιώ λίγο σάλιο
επειδή μετά το στόμα μου στέγνωσε.
Θόλωσε το βλέμμα μου.
Μια γλυκιά ζάλη απλώθηκε στο μυαλό μου.
Άρχισα να τρέμω σύγκορμος.
Η μητέρα του Μιχάλη κάτι με ρώτησε
δεν κατάλαβα τι.
Ήμουν ήδη πεσμένος στο πάτωμα,
μισολιπόθυμος.
Άκουσα βιαστικά ξυπόλητα βήματα
να απομακρύνονται.
Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε ,αλλά συνήλθα
όταν η μητέρα του Μιχάλη στάθηκε
από πάνω μου και με χτυπούσε με μια σκούπα.
Ήταν ακόμη γυμνή !
Μπορεί το ξύλο να έπεφτε βροχή ,
αλλά η οπτική γωνία που είχα
δεν μου άφηνε κανένα περιθώριο
να σηκωθώ να φύγω.
Την κοιτούσα από κάτω και είχα την αίσθηση
ότι αντίκριζα τον παράδεισο.
Υπέροχη θέα, δεδομένη θυσία.

Το βράδυ στο κρεβάτι μου, σαν δαρμένος σκύλος ,
έγλυφα τις πληγές μου .
Ένοιωθα υπέροχα.
Το πρόσωπο μου έλαμπε από ικανοποίηση.
Με τον Μιχάλη συνεχίσαμε να κάνουμε παρέα,
μέχρι που σκοτώθηκε με μοτοσυκλέτα
-για κάποιο στοίχημα –
μερικά χρόνια αργότερα
στη φουρκέτα του Αϊ –Γιάννη . Η μητέρα του,
με τα σκούρα γυαλιά φόρεσε και μαύρα ρούχα.
Στα δεκαέφτα έφυγα από το πατρικό.
Μετά από καιρό ,τυχαία κάποιος στο δρόμο ,
μου είπε πως η μητέρα του Μιχάλη
πέθανε κάπου στην Αμερική.
Μετά τον θάνατο του γιου της ,μπαινόβγαινε
στο τρελλάδικο , μέχρι που την ελευθέρωσε
ο καρκίνος.

Κλειστός Οικογενειακός Κύκλος

2011-05-05T10:35:00.003+03:00

Noir Desir - Le Vent Nous Portera

                                               Ο πατέρας ήθελε να γίνω κουρέας.
                                               Η μητέρα ράφτης.
                                               Ο παππούς ήθελε να γίνω μαρμαράς.
                                               Η γιαγιά πυροσβέστης.

                                               Ο πατέρας κουρευόταν κάθε Σάββατο.
                                               Η μητέρα δεν ήξερε να ράβει το καλτσόν της.
                                               Ο παππούς ονειρευόταν μαρμάρινο τάφο.
                                               Η γιαγιά ήταν -κατά λάθος- πυρομανής.

                                               Δεν έγινα τίποτα απ’ όλα αυτά ,και γι' αυτό
                                               μου κρατούσαν μούτρα.
                                               «Στ’ αρχίδια μου» σκέφθηκα.

                                               Προτίμησα να γίνω καπνιστό λουκάνικο,
                                               ώστε να ευφραίνω
                                               περισσότερους από τους τέσσερις.
                                               -Δημοκρατία δεν έχουμε ;

                                               Η τύχη ήταν με το μέρος μου ,
                                               μέχρι που μια μέρα
                                               ένας παράλογος κοντότριχος   σκύλος
                                               ξέφυγε από την ιδιοκτησία ενός μπαστουνόβλαχου
                                               και με καταβρόχθησε την ώρα
                                               που ,ενώ ...
                                               ο πατέρας κουρευόταν
                                             έπαθε έμφραγμα και έμεινε στον τόπο,
                                               η μητέρα πάνω από ένα μανταρισμένο καλτσόν
                                               τρυπήθηκε
                                               και πέθανε από τέτανο,
                                             ο παππούς κείτονταν ανάσκελα με ανοιχτό στόμα
                                               σε χορταριασμένο τάφο,
                                               η γιαγιά -κατά λάθος -καιγόταν σαν λαμπάδα
                                               από έκρηξη φιάλης γκαζιού .

                                               -Τι έμεινε απ’ όλα αυτά;
                                             Ένας Κλειστός Οικογενειακός Κύκλος !

Το ρεπορτάζ

2011-04-30T13:18:00.007+03:00

Τα αλάνια

Στις 3:15 τα ξημερώματα της περασμένης Τετάρτης, ένας μεσήλικας άντρας – γνωστός όπως λέγεται για την αντεξουσιαστική του δράση - που διαμένει περιστασιακά σε στοά της πλατείας Τσεπεκλένη, επιτέθηκε ουρλιάζοντας ακατανόητες φράσεις με γκλίτσα και χτύπησε έναν άντρα που αγόραζε τσιγάρα σε παρακείμενο περίπτερο. Όπως είπε μία ιερόδουλη – δεν θα αποκαλύψω το όνομα της για ευνόητους λόγους- που έκανε πιάτσα εκείνη την ώρα στην πλατεία, ο δράστης πετάχτηκε μέσα απ’ το σκοτάδι και τον χτύπησε τρεις φορές στο κεφάλι με μία γκλίτσα. Η φίλη του ατόμου που δεχόταν την επίθεση κατέβηκε έκπληκτη από το αμάξι με το μισοφόρι να βοηθήσει τον φίλο της . Δέχτηκε κι αυτή με τη σειρά της ισχυρά κτυπήματα με την γκλίτσα.Το θύμα της επίθεσης αφού συνήλθε από το σοκ ,επιχείρησε να τραβήξει μπουλονόκλειδο από το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου αλλά ο δράστης τον ακινητοποίησε ρίχνοντας του μερικές γρήγορες μπουνιές στη μούρη.

Το θύμα αφού σηκώθηκε με χίλια ζόρια , παραπατώντας απομακρύνθηκε για λίγο από το σημείο , επέστρεψε λίγη ώρα μετά φουρκισμένος (προφανώς τα 'θελε ο κώλος του). Κατέβηκε από το αυτοκίνητο κρατώντας μία ποιμενική ράβδο γεμάτη σκληρούς ρόζους και βγάζοντας σπίθες απ’ τα μάτια προσπάθησε να ξιφουλκήσει τον θύτη. Όμως, πριν προλάβει να χρησιμοποιήσει την ποιμενική ράβδο δέχτηκε με την γκλίτσα ένα φαλτσαριστό κτύπημα στο σβέρκο και έπεσε ξερός καταμεσής του δρόμου, σύμφωνα με την μαρτυρία αξιοσέβαστου θαμώνα νυχτερινού καφενείου της πλατείας Τσεπεκλένη. Κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι στιγμής συνθήκες ,το θύμα αιμόφυρτο μεταφέρθηκε βογκώντας σαν πληγωμένο ζώο με άγνωστο Ι.Χ. αυτοκίνητο σε πολύ γνωστό νοσοκομείο της ευρύτερης περιοχής .

Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι το θύμα του περιστατικού έφερε ένα βαθύ τραύμα στο κεφάλι από αιχμηρό αντικείμενο κι αιμορραγούσε άσχημα, ενώ η φίλη του έφερε τυφλά χτυπήματα στα χέρια, στην κοιλιά και στα μαλακά . Κατά διαβολική σύμπτωση εκείνη την ώρα έπεσε το ηλεκτρικό ρεύμα στο νοσοκομείο .Οι γεννήτριες δυστυχώς δεν δούλεψαν. Όταν επανήλθε το φως μετά από λίγη ώρα, οι γιατροί βρέθηκαν δεμένοι χειροπόδαρα . Μετά από καταγγελία της φίλης του θύματος οι γιατροί πιάστηκαν στα πράσα για φακελάκι, με μάρτυρες κατηγορίας τον θύτη που χτύπησε την ίδια και τον φίλο της, την ιερόδουλη και τον περιπτερά.

Ο διευθυντής του νοσοκομείου Χρήστος Ανέστης κοιτάζοντας λοξά τις κάμερες της τηλεόρασης διέταξε οργισμένος επείγουσα ΕΔΕ δηλώνοντας : «Εάν αποδειχθεί ότι τα μάγκωσαν , είμαι αποφασισμένος να τους συντρίψω. Τέρμα τα αστεία ».

Συμπέρασμα : ‘Οποιος τη νύχτα περπατεί λάσπες και σκατά πατεί.

Οι τρεις αδελφές

2011-04-21T22:26:00.005+03:00

                                           Μου το σύστησαν δύο , μου το πρότεινε ένας
                                           -με κάθε επιφύλαξη.
                                           Πέρασα το κατώφλι από περιέργεια.
                                           Οι τοίχοι καλυμμένοι με ξύλινη επένδυση ,
                                            ψαροκόκαλο αντιθέτου φοράς για διακόσμηση
                                           εναλλάξ στο κάθε μαδέρι.
                                           Πάτωμα μωσαϊκό πιτσιλωτό ,σαν τη ζωή της Μαίριλιν.
                                           Τραπέζια ξύλινα με γυάλινη θαμπή επιφάνεια
                                           σε μερικά σημεία.
                                           Φωτισμός τόσος, όσο να μην ακούγεται το βούισμα
                                           των φτερών της μύγας που κατευθύνεται ράθυμα προς
                                           την τουαλέτα.
                                           Άνθρωποι σκυφτοί πάνω απ’ τα πιάτα τους ,να ρουφούν
                                           τις μύξες τους ,πριν αυτές προλάβουν να πέσουν
                                           λόγω βαρύτητας   στο αχνιστό φαγητό τους.
                                           Το όνομα του εστιατορίου «Οι τρεις αδελφές».

                                           Μια από τις τρεις έρχεται προς το μέρος μου.
                                           -   Τι θα πάρετε, κύριε;
                                           -   Οι άλλες δύο αδερφές είναι το ίδιο νόστιμες
                                                 με σένα;
                                           -   Δεν είμαστε τρεις, είμαστε τέσσερις.
                                           -   Που είναι η τέταρτη; Απ’ έξω η ταμπέλα μιλάει
                                                για τρεις.
                                           -   Η τέταρτη το ‘σκασε με έναν επιλοχία,
                                                 κι ο μπαμπάς την αποκλήρωσε.
                                           -   Της πουτάνας γίνεται !
                                           -   Είπατε κάτι;
                                           -   Ναι, ένα μπιφτέκι , μία σαλάτα , μισή καράφα λευκό κρασί,
                                                 ένα μήλο, κι ένα περγαμόντο.
                                           -   Θέλετε το βιολί να σας παίξει κάτι πριν σας σερβίρουμε;
                                           -   Βεβαίως , τα κύματα του Δουνάβεως σε λίγο πιο αργό
                                                τέμπο απ’ το συνηθισμένο.
                                          Απομακρύνθηκε με σεμνό βήμα.

                                           Όταν πέρασα την εξώπορτα και βρέθηκα στον δρόμο ,
                                           οι ήχοι του βιολιού ηχούσαν ακόμα στα αυτιά μου.
                                           Λίγο πριν κόψω στην επόμενη γωνία με είχε πιάσει
                                           κοιλόπονος και κόψιμο. Εκείνο το βράδυ το πέρασα σε
                                           διανυκτέρευον φαρμακείο .Το επόμενο βράδυ, ήμουν
                                           προσκεκλημένος στο σπίτι του μπαμπά που έδιωξε
                                           την τέταρτη με τον επιλοχία.
                                           Ο γέρος έμοιαζε   με στρατηγό.
                                           Η δεύτερη μου άρεσε πιο πολύ απ’ τις άλλες δύο.
                                           Με προτιμούσε η τρίτη . Με κέρδισε η πρώτη.

                                           Ένα χρόνο μετά , πέρασα το κατώφλι του εστιατορίου,
                                            που μου το ‘χαν συστήσει δύο ,και μου το είχε προτείνει ένας
                                            -με κάθε επιφύλαξη.
                                           Χωρίς να κοιτάξω γύρω μου ,πήγα σκυφτός σαν
                                           κουρδισμένο στρατιωτάκι στο πόστο μου.
                                           Πίσω απ’ το ταμείο.
                                           Σήκωσα το βλέμμα.
                                           Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με ξύλινη επένδυση ,
                                            ψαροκόκαλο αντιθέτου φοράς για διακόσμηση
                                            εναλλάξ στο κάθε μαδέρι.
                                           Πάτωμα μωσαϊκό πιτσιλωτό ,σαν τη ζωή της Μαίριλιν.
                                           Τραπέζια ξύλινα με γυάλινη θαμπή επιφάνεια,
                                            σε μερικά σημεία.
                                           Φωτισμός τόσος, όσο να μην ακούγεται το βούισμα
                                           των φτερών της μύγας που κατευθύνεται βιαστικά
                                           προς την τουαλέτα.
                                           Άνθρωποι σκυφτοί πάνω απ’ τα πιάτα τους ,να ρουφούν
                                           τις μύξες τους ,πριν αυτές προλάβουν να πέσουν
                                           λόγω βαρύτητας στο αχνιστό φαγητό τους.
                                          Το όνομα του εστιατορίου :
                                          «Το βλακόμουτρο και οι τρεις αδελφές».

Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια

2011-04-12T16:17:00.006+03:00

leonard cohen

Είμαι πάλι απόψε μόνος,
με σουβλίζει γκρίζος
                                 πόνος
που θα πάει ,θα ξεζέψω
τη ζωή μου να
             αρμέξω.

(εδώ ακολουθεί
   βαθύς νοσταλγικός αναστεναγμός )

το ‘χω ρίξει στο ποτό
ίσως είν’ το
                       χιλιοστό,
αφουγκράζομαι εσένα
με κιθάρα δίχως
                            πένα.

Τριγυρίζω μεσ’ τη γυάλα,
κι είν’ ο ήλιος έξω
                          ντάλα,
βάζω το πλατύ καπέλο
ίσως χρειαστώ και
                          βέλο

(εδώ χτυπώ χλιαρά παλαμάκια ,
για να διώξω ένα έντομο που με
περιτριγυρίζει ενοχλητικά )

Πίνω μια ασπιρίνη
και κλωτσώ ένα
                         μανταρίνι,
λίγη μπάλα για να παίξω
την καρδιά μπας σου
                                κλέψω

Λίγα βήματα πιο πέρα
βρίσκεται μια
       αλατιέρα,
Ρίχνω λίγο στην πληγή μου
και με τσούζει
       η ψυχή μου

Το γιαλάκι σου φοράς
με τι χάρη
       περπατάς!
Θέλω τόσο να σε γλείψω
από μπρος και
       από πίσω

(εδώ με χαρτομάντιλο σκουπίζω
μερικά σάλια που δραπέτευσαν
απ’ το στόμα μου)

Πότε θα ‘ρθει κείνη ώρα
να ξαπλώσεις στην
                αιώρα,
να σ’ αρχίσω στα χαδάκια
να σε πνίξω στα
              φιλάκια (κάνω ερώτηση)

Άνοιξε το παραθύρι
για να κάνω
                   μπανιστήρι,
να θαυμάσω το κορμί σου
και να ‘κούσω τη
               φωνή σου

Πριν φορέσεις καπελίνο
Θα σου παίξω
   μαντολίνο,
και μετά θα πάμε βόλτα
αφού κλείσουμε
                            την πόρτα

(εδώ σιγουρεύομαι ότι έχω τα κλειδιά
στη τσέπη)

Μέσα στην ντουλάπα   μπαίνω
σίγουρα τα ….
                       καταφέρνω,
στο δικό σου το πηγάδι
με «ανάβει» το
                           σκοτάδι

Είμαι λίγο κουλτουριάρης
αλλά πιο πολύ
                           αλανιάρης
προτιμώ τα «άλλα» κόλπα
πιο πολύ από την
                              σκλόπα *

Θα μ’ αφήσω κάπου εδώ
για να τρέξω να
                                 ιδώ,
βήματα ηχούν στην σκάλα
ίσως είναι η
                        δασκάλα!!!!

(τρέχω με αγωνία και κολλώ τα ματόκλαδα
στο γυάλινο ματάκι της εξώπορτας).**

*Σκλόπα = ιδιωματική ονομασία τοπικού χαρακτήρα της κουκουβάγιας ,
πτηνού που συμβολίζει τη σοφία και τη γνώση.
** Τζίφος…

Παρακάτω περιγράφω κάτω από ποιες συνθήκες γράφτηκε αυτό το πραγματικά υπέροχο ποίημα :

Ήταν η εποχή που άρχιζε η πολυπόθητη επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Ήμουν νέος , δροσερός, ζωντανός, και ωραίος. Η τρομερή ψυχοσωματική πίεση της δουλειάς , αλλά και οι υπόλοιπες ακρατείς νυχτερινές δραστηριότητες μου , μου είχαν εντρυφήσει την ιδέα ότι η επόμενη μέρα θα ήταν και η τελευταία μου ( αυτή η σκέψη με ακολουθεί μέχρι σήμερα, δεν μπόρεσα ποτέ να την αποβάλλω). Αυτό πρακτικά σήμαινε πολλά πράγματα. Ένα εξ’ αυτών – ίσως το σημαντικότερο - ήταν πως σπαταλούσα ολόκληρο το μισθό την πρώτη κιόλας μέρα και τις υπόλοιπες του μήνα ζούσα με δανεικά και με φυλλομάρουλα , αν έβρισκα. Ο μεγαλύτερος βραχνάς ήταν το νοίκι. Εφόσον έτρωγα τα λεφτά από την πρώτη μέρα , λογικό ήταν το νοίκι να μένει απλήρωτο. Η συνέπεια αυτής της κατάστασης ήταν να με πετάει ο κάθε σπιτονοικοκύρης στο δρόμο. Άλλαζα σπίτι με μεγαλύτερη συχνότητα απ’ ότι αλλάζει πουκάμισο το παρδαλό φίδι . Με τον καιρό απέκτησα χρηστική εμπειρία επί του θέματος.
Έτσι , μια μέρα ,μετά από αρκετό ποδαρόδρομο λόκαρα μια παλιά κίτρινη πολυκατοικία. Ήταν ένα σχετικά παλιό γωνιακό κτίσμα στην αρχή μιας εξαντλημένης αλέας. Ιδιοκτήτρια ήταν μία θρησκόληπτη γριά. «Πέτυχα λαβράκι» είπα μέσα μου, «αυτή για να σώσει την ψυχή της τώρα στα τελειώματα της , θα κάνει τα στραβά μάτια , θεωρώντας πως ο οίκτος που θα μου δείξει , θα είναι το εισιτήριο για τον παράδεισο της. Το μόνο που έχω να κάνω θα είναι να της το υπενθυμίζω συνεχώς. Τα υπόλοιπα θα ‘ρθουν μόνα τους ». Δεν ήταν δύσκολο. Το κόλπο πέτυχε. Στο δωμάτιο εκείνο έμεινα γύρω στους οχτώ μήνες . Μετά βαρέθηκα και έφυγα από μόνος μου . Πήγα αλλού. Δεν θυμάμαι που.
Κατά την διάρκεια της παραμονής μου συνέβη κάτι που μου έδωσε την έμπνευση να δημιουργήσω αυτό το θαυμάσιο ποίημα. Τι ήταν αυτό που συνέβη; Ακούστε λοιπόν.

Το πουλί

2011-03-31T00:09:00.005+03:00

snowy white - Bird of paradise

Στεκόμουν στην στάση του λεωφορείου και ξεφλούδιζα ένα βραστό αυγό.Τη στιγμή που είχα φτάσει στο τελικό στάδιο της αποφλοίωσης και , ετοιμαζόμουν να το πετάξω στο ήδη ορθάνοιχτο στόμα μου, μια κουτσουλιά έπεσε απ’ το δέντρο και το λέρωσε. Δεν πρόλαβα να βρίσω για την ατυχία μου , επειδή μία σκέψη διέσχισε σαν αστραπή το σκοτεινό, από το θυμό, βλέμμα μου.
Ότι, ο πρώτος άνθρωπος που πέθανε θα πρέπει να ένοιωσε πολύ μεγάλη έκπληξη. Αυτό μπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους. Σε αυτόν όμως που ποντάρω περισσότερο είναι στην έλλειψη πρότερης εμπειρίας.
Μετά από όλα αυτά ,όπως ήταν φυσικό, η απώλεια του βραστού αυγού πέρασε σε δεύτερο πλάνο . Έτσι το πουλί που βρισκόταν πάνω στο κλαδί ,γλύτωσε φτηνά την κατσάδα που ετοιμαζόμουν να του ρίξω. Ίσως και να μην το ήθελε. Να του έφυγε η κουτσουλιά από αφηρημάδα. Ριμάδα αφηρημάδα.Τη συνέχεια την αντιλαμβάνεται και ο πιο ελαφρόμυαλος. Μόλις πέταξα το αυγό , το πουλί φτερούγησε απ' το δέντρο , και το ..έφαγε. Αυτά.

Too many of my yesterdays belong to you

2011-03-27T14:38:00.000+03:00

Too Many Of My Yesterdays

So many years ago I thought you were the one...
who knows when people change, surrender into strangeness,
adrift upon their lives, encompassed by the past;
who knows which one becomes the last goodbye?
Don't try to tell me nothing dies.
Don't try to tell me nothing's changed,
don't try to tell me nothing's new,
too many of my yesterdays belong to you.
Tell me about it, talk to me - I hear it coming, I feel it coming,
the way you want this thing to be.
You're only trading on our memories
don't go and say you still love me.

I shelved my broken heart, I put you from my mind,
I got up from my knees, I picked up all my pieces,
but seeing you again puts shakes into my soul.
Just when I think I'm finally over you,
don't come and show me that's not true.

Oh, tell me about it, have your way; I see it coming, I hear it coming,
I know what you're about to say.
You've had too many of my yesterdays,
and I don't want to fall again.

You're trading on my memories, you're trading in a rosy past;
you know I'm lost on stormy seas, but I still stand before the mast,
beneath the stars and under sail towards horizons out of true....
Behind the dance of seven veils I still see you....

Tell me about it, have your way ; I see it coming, I hear it coming,
I know what you're about to say.
You've had too many of my yesterdays,
and I don't want to fall again.

Don't try to tell me nothing's changed,
don't try to tell me nothing's new,
too many of my yesterdays are lost in you.

Στίχοι - Μουσική – Ερμηνεία : Peter Hammill

Μαστίγιο από τσίχλα

2011-03-22T12:03:00.000+02:00

χοσέ

Περίμενα με αγωνία ,τη γιορτινή μέρα της ανάστροφης διέλευσης,
σε μηδενικό ύψος,
πάνω απ’ τα παγωμένα νερά της καυτής αβύσσου.
Τα ψαράκια έκαναν πάρτι με ανοιχτά στόματα για τον επερχόμενο μεζέ τους,
                          ενόσω κατέβαλα κάθε ικμάδα ενέργειας να φουσκώσω το ζυμάρι.
Δεν φούσκωνε με τίποτα.
Τα βογγητά μου απ’ την προσπάθεια τρυπούσαν τους τοίχους.
Ο ιδρώτας της απόγνωσης, έλειωνε τα τελευταία κουράγια.
Δεν φούσκωνε με τίποτα.
Έγειρα πίσω , εξαντλημένος, απογοητευμένος, απελπισμένος.
Αισθανόμουν αποτυχημένος.
                     Το ζυμάρι επέμενε πεισματικά να μη φουσκώνει.
Κάθε προσπάθεια αποτυχίας ένα επιπλέον καρφί στο εβένινο
       φέρετρο της κόλασης .

Είχε απομείνει ένας τελευταίος λυγμός   πριν έρθει το τέλος ,
                                                    όταν χτύπησε το κουδούνι της πόρτας.
Ήταν η οπτασία του λευκού θανάτου.
«Ήρθε για την τελευταία βόλτα» σκέφθηκα.
Φορούσε θαλασσί μακρύ μεταξωτό φόρεμα.
                                                                    Διαφανές, προκλητικό , εκρηκτικό.
Η έκτακτη παρουσία της δυναμίτισε στοργικά τα λεηλατημένα
από τη σήψη κύτταρα μου.
«Είσαι ένας άχρηστος, ένας ρεμπεσκές, κάνε πέρα» είπε επιτακτικά αλλά ευγενικά.
Άρπαξε το ζυμάρι και άρχισε να εξουδετερώνει μία – μία τις αντιστάσεις του.
      Απέσπασε   το αυθόρμητο χειροκρότημα των σοφών
                                  του παρελθόντος χρόνου, που παρακολουθούσαν καθισμένοι
στο ράφι του τοίχου ξεφλουδίζοντας με τις ψεύτικες μασέλες τους αλμυρό πασατέμπο,
φτύνοντας τα τσόφλια στο πάτωμα.
Με κοίταξε με συμπάθεια .
«Ο Μαξ Στίρνερ δεν βοηθά σε τίποτα, αγάπη . Σε παγιδεύει στον ατσάλινο ιστό μιας
                            άστεγης εγωκεντρικότητας ».
Κοίταζα βουβός την οπτασία .
«Μα, χρειάζομαι αυτοσυγκέντρωση…» ψιθύρισα στεγνά.
«Ψεύτη ,λωποδύτη, κουραμπιέ, εμένα δεν με ξεγελάς!» ξέσπασε ουρλιάζοντας.
Ηρέμησε σχεδόν αμέσως ,και χαϊδεύοντας τις τούφες των μαλλιών της είπε:
«Κάτι ακόμη αγάπη , κόψε τις ουσίες ή αντικατέστησε τις .
                                                                                    Σε λιανίζουν».
«Με βοηθούν να ξεπεράσω τον ερχομό της τελευταίας ανάσας.
                  Τη στιγμή του ξαφνικού τέλους. Ξέρεις πως είναι αυτά».

Χαμογέλασε , και μου έδειξε με τα λευκά της δόντια το ζυμάρι της αγάπης.
Ήταν εντυπωσιακό. Είχε φουσκώσει τόσο πολύ, που έμοιαζε με ηφαίστειο
                                                            έτοιμο να εκραγεί   από στιγμή σε στιγμή .
«Τέλεια δουλειά» παραδέχθηκα ταπεινά.
«Περιμένω να με ξοφλήσεις τώρα» ψιθύρισε με παγωμένη φωνή.
«Με τι αντάλλαγμα ;» ρώτησα   ( εμφανής παρουσία αγωνίας στο βλέμμα μου).
«Την τελευταία σου μέρα !».
Δίχως να σκεφθώ απάντησα:
                                               «Σιγά το πράγμα, δική σου !» ξεφύσησα ανακουφισμένος.

                                                                                                                      Γενάρης 1983
                                    Από το τετράδιο με το γενικό τίτλο « Θα σε δω το βράδυ στο ‘’Κανάλι’’».

Αξιέραστη φόλα

2011-03-19T12:57:00.004+02:00

Old Crow Medicine Show by redfox60

Εψόφαγα να τη γνωρίσω , συναντηθήκαμε την μεθεπομένη.
Ένθεο πλάσμα. Ένας άλλος κόσμος,διαφορετικός .
Κρατούσε ένα άδειο βάζο με τα δύο χέρια,
γι’ αυτό δεν υπήρξε χειραψία, δυστυχώς.
Θα αισθανόμουν σαν αρχαίος ‘Ελλην,
εάν λίγο πριν δεν είχα
καταναλώσει ένα καφάσι ρετσίνες μάρκας Εκάβη (;!ει) .
Τη στιγμή που άρχισα να επικοινωνώ με το βάθος των ματιών της,
με την αμεσότητα που προσφέρει η καθολικότητα του σύμπαντος,
ένας δυνατός αέρας φύσηξε από το πουθενά.
Θαλασσινή άμμος σηκώθηκε και μου λόγχισε τα μάτια.
Η επικοινωνία μεταξύ μας διακόπηκε.
Τότε το γκαρσόνι φώναξε δυνατά.
«Γρήγορα τρέξτε, ο κροκόδειλος του βασιλιά κατεβαίνει τη σκάλα».
Ακούστηκαν κάποιοι να τρέχουν βιαστικά . Απομακρύνθηκαν.
Μετά ησυχία.
Έμεινα καρφωμένος στη θέση μου και περίμενα,
μέχρι που έβρεξε.
Το νερό μου ξέπλυνε τα μάτια . Η όραση επανήλθε.
Δεν διέκρινα τίποτα ,αλλά σκέφτηκα ότι σίγουρα καταγόμαστε
απ’ τα ζώα. Έτσι άρχισα να γαυγίζω δυνατά.
Γαύγιζα άγρια, πολύ άγρια, δείχνοντας απειλητικά τα λιμαρισμένα δόντια μου
προς κάθε κατεύθυνση .
Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ,πέρασε μία αμοντάριστη μαμή ,
ονόματι Γεσθημανή ,μόνιμη τρόφιμος ιδιωτικού μαυσωλείου. Πέταξε φόλα.
«Ψόφα , αρχιδοβλάσταρο».
Η εμβληματική φράση της δεν ήταν καθόλου – μα καθόλου - λογοπαίγνιο.
Το εννοούσε.
Και ψόφησα.
Έτσι λοιπόν, αφού εψόφαγα να την γνωρίσω , την γνώρισα με το που
ψόφησα.
Ένθεο πλάσμα. Ένας άλλος κόσμος, διαφορετικός .
Δεν κρατούσε βάζο στα χέρια. Αγκαλιαστήκαμε. Αισθανόμουν
σαν αρχαίος ‘Ελλην θρονιασμένος σε κολώνα.
Στη στιγμή επικοινώνησα με το βάθος των ματιών της . Οι φράχτες
των οριζόντων που δυνάστευαν το μυαλό μου γκρεμίστηκαν με μιας.
Ο τρίτος παγκόσμιος μας βρήκε νεφοστεφείς ,
να πλατσουρίζουμε σκερτσόζικα σε μια λιμνούλα από χολικές εκκρίσεις.

Αντίο Κιλιμάντζαρο

2011-03-10T11:27:00.003+02:00

Indian Summer by redfox60

Καθόμουν στο παρτέρι και κατάπινα πολύχρωμες βιταμίνες,
στην πλάτη μου ο τοίχος.
Ξαφνικά, μου καρφώθηκε στο μυαλό πως βρισκόμουν
στο Κιλιμάντζαρο, κι άρχισα να κρυώνω.
Θέλω μια γυναίκα με γούνα να με ζεστάνει,
να σκαρφαλώσω πάνω της , να γαντζωθώ στη χαίτη της.
Όχι άλλο Κιλιμάντζαρο, όχι άλλο Κιλιμάντζαρο.

Καθόμουν στο παρτέρι και κατάπινα πολύχρωμες βιταμίνες,
στην πλάτη μου ο τοίχος.
Ξαφνικά, μου καρφώθηκε στο μυαλό πως βρισκόμουν
στο Κιλιμάντζαρο, κι άρχισα να κρυώνω.
Θέλω μια γυναίκα με ηλεκτρικές αντιστάσεις αντί για μάτια,
Να βουτήξω μέσα να ζεσταθώ ,να ζεματιστώ.
Όχι άλλο Κιλιμάντζαρο, όχι άλλο Κιλιμάντζαρο.

Καθόμουν στο παρτέρι και κατάπινα πολύχρωμες βιταμίνες,
στην πλάτη μου ο τοίχος.
Ξαφνικά, μου καρφώθηκε στο μυαλό πως βρισκόμουν
στο Κιλιμάντζαρο, κι άρχισα να κρυώνω.
Θέλω μια γυναίκα που καφετιές ιστορίες να κρέμονται
απ’ το κεφάλι της, να τις διαβάσω και να χαθώ στο παρελθόν της.
Όχι άλλο Κιλιμάντζαρο, όχι άλλο Κιλιμάντζαρο.

Καθόμουν στο παρτέρι και κατάπινα πολύχρωμες βιταμίνες,
στην πλάτη μου ο τοίχος.
Ξαφνικά, μου καρφώθηκε στο μυαλό πως βρισκόμουν
στο Κιλιμάντζαρο, κι άρχισα να κρυώνω.
Επειδή όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα αυτό που ζήτησα,
έβρασα ένα κουνουπίδι ,έκατσα και το ‘φαγα.
Αντίο Κιλιμάντζαρο , αντίο Κιλιμάντζαρο.

Ο νάνος

2011-02-27T17:08:00.002+02:00

Ο Χι. γεννήθηκε νάνος από ψηλούς γονείς.
Η μητέρα του πήγε να σκάσει σκάσει απ’ την στεναχώρια της.
Τον ήθελε ψηλό και όμορφο. Αμ’ δε.
Ο πατέρας του ,πιο ευαίσθητος, δεν άντεχε να τον βλέπει

    και έγινε μπεκρής.
Καθώς γύρναγε ένα βράδυ σπίτι στουπί στο μεθύσι, πάτησε μια
μπανανόφλουδα , πήρε μία τούμπα ,χτύπησε το κεφάλι του στο
δρόμο και έμεινε ξερός.
Τον έθαψαν βιαστικά επειδή τη μέρα εκείνη έβρεχε με το τουλούμι
     και όλοι είχαν ξεχάσει να πάρουν ομπρέλες μαζί τους.

Μετά από χρόνια ,μια μέρα που ο Χι. βολόδερνε στους δρόμους,
τον συνάντησαν κάποιοι περιπλανώμενοι Ιταλοί.
Τον είδαν , τους έκανε , του έκαναν πρόταση και αυτός την αποδέχτηκε.
Έτσι, ο Χι. έπιασε δουλειά σε τσίρκο.
Αυτοσχεδίαζε με αξιοθαύμαστη επιτηδειότητα διάφορα αστεία ,
τραγουδούσε με τη λεπτή φωνή του άριες περασμένων αιώνων ,
και το κοινό ξεκαρδίζονταν στα γέλια.
Πιο πολύ ,όμως, γελούσαν με την προφανή ελλειμματικότητα του.
Ο Χι. το είχε συνηθίσει και δεν τον ενοχλούσε πια.
Τουλάχιστον αυτό έδειχνε μπροστά στους άλλους.
(Τα βράδια με δάκρυα μούσκευε το μαξιλάρι του ,αλλά αυτό
δεν ενδιαφέρει κανένα).
Ένα πρωί ξύπνησε και δεν βρήκε κανένα από το
προσωπικό του τσίρκου.
Είχαν εξαφανιστεί όλοι. Σαν να άνοιξε η γη και τους κατάπιε.
Όλους , εκτός από την όμορφη κόρη του αφεντικού, τη Μι. .
Τη ρώτησε τι είχε συμβεί και κείνη του απάντησε ότι
    στον ύπνο της είδε πως τους είχε καταβροχθίσει το
    πελώριο φίδι του   θηριοδαμαστή.

Ο Χι. μαζί με την όμορφη κόρη του αφεντικού τη Μι. , αφού πένθησαν τους εξαφανισμένους ,αποφάσισαν να συνεχίσουν οι ίδιοι την λειτουργία    του τσίρκου.
Πριν απ’ από αυτό, άνοιξαν τις πόρτες των κλουβιών και
άφησαν όλα τα ζώα ελεύθερα.
Όλα έφυγαν εκτός από μία μαϊμού.
Έτσι , έμειναν οι τρεις τους.
Ο Χι. , η όμορφη κόρη του πρώην αφεντικού η Μι. και η μαϊμού.
Λίγο αργότερα ήρθε και η μάννα του Χι. που όπως είπε η ίδια ότι νοσηλευόταν
     σε κάποια ψυχιατρική κλινική , εγκαταστάθηκε μαζί τους και ‘γίναν   τέσσερις.
Ο Χι., η Μι. η όμορφη κόρη του πρώην αφεντικού, η μαϊμού και η τρελή.
Σιγά σιγά οργανώθηκαν , το τσίρκο άνοιξε πάλι
     τις πόρτες του στο κοινό ,αλλά χωρίς ζώα αυτή τη φορά.
Ο Χι. παντρεύτηκε την όμορφη κόρη του πρώην αφεντικού τη Μι..
Η μητέρα του τους έβλεπε και τους καμάρωνε συγκινημένη.
Στα μάτια της γριάς ο γιός της φάνταζε ένας όμορφος θεόρατος
γίγαντας .
Μπορούσε να πεθάνει ήσυχη τώρα.
Και πέθανε. Την βρήκαν νεκρή ,ξαπλωμένη στο κρεβάτι της
μ’ ένα χαμόγελο ικανοποίησης ζωγραφισμένο στο πρόσωπο της.
Όσοι βρέθηκαν από πάνω της εκείνη την ώρα πρόσεξαν ένα μικρό ψεύτικο φιδάκι που ήταν πλεγμένο στα
                                         δάχτυλα των χεριών της. Από το
μυαλό τους πέρασαν κάποιες σκέψεις αλλά μέχρι εκεί και τίποτα
περισσότερο.
Την έθαψαν με κάθε τιμή ,αλλά και με κάθε επιφύλαξη.
Σε λίγο καιρό η μαϊμού ψόφησε . Και απόμειναν οι δυό τους.
                      Ο Χι. και η όμορφη κόρη του παλιού αφεντικού, η Μι. .
Το τσίρκο συνέχισε τις περιοδείες του σε όλο το μήκος και πλάτος
          του κόσμου. Απόκτησε τέτοια φήμη που όλοι οι τουριστικοί
πράκτορες τσακωνόταν μεταξύ τους ποιο θα είναι το επόμενο μέρος που θα το φιλοξενήσει.

Πέρασαν πολλά χρόνια . Το ζευγάρι γέρασε. Απόγονοι δεν ήρθαν.
Τους βρήκαν πεθαμένους , χωριστά. Αυτόν, στην παλιά υφασμάτινη
     πολυθρόνα που καθόταν για να ξεκουράζεται, και αυτή
     ξαπλωμένη μπρούμυτα κάτω απ’ το κρεβάτι που συνήθιζε να καταφεύγει κάθε φορά που πήγαινε να πέσει
    για ύπνο ,ψάχνοντας από κακή συνήθεια για κάποιο
κρυμμένο φίδι.
Τους έθαψαν μαζί.

Το τσίρκο που κάποτε έλαμπε από αίγλη , ορφανό πια από τους στυλοβάτες του, αφέθηκε έρμαιο στην τύχη του.
Με τον καιρό τα χαρούμενα χρώματα του ξεθώριασαν , μέχρι που
    ο χρόνος , ο ήλιος και η βροχή τα έσβησαν εντελώς.
Απόμεινε ένα γκρίζο τσακισμένο περίγραμμα πνιγμένο στα σκουπίδια     σε ένα μεγαλοχώραφο    που χρησιμοποιείται από τον πολιτισμό για σκουπιδότοπος.
Όποιος περνά για να πετάξει κάτι που δεν του χρειάζεται πια, και τυχαία πέσει   το βλέμμα του προς τα κει , δεν δίνει
την παραμικρή σημασία.
Μονάχα αυτοί που ξέρουν την ιστορία του σταματούν , το κοιτάζουν ,θυμούνται
    και μελαγχολούν.
                                                                          Ένας απ’ αυτούς είμαι κι εγώ.

Ηδυπαθής συγκόλληση

2011-02-26T11:51:00.003+02:00

Περπατούσε σαν νωχελική γαζέλα.
Στάθηκε μπροστά μου και είπε: «Αυτές τις
μέρες στάζω από καύλα».

Λένε πως έχω γλυκό χαμόγελο.
Το υγρό πουλί μ’ έριξε στο στενό κρεβάτι ,και
έλυσε τα μαλλιά του.

Το χτύπησα μέχρι να το συντρίψω.
Στον τοίχο ένα καρφωμένο πιάτο, έπεσε
και έγινε χίλια κομματάκια.

Σήκωσα το κεφάλι και κοίταξα .
Εντόπισα πως δεν είχε γυάλινο μάτι, άρχισε τότε
το μουνί να σείεται ως τη ρίζα.

-Ακούς; Tο χώμα μυρίζει…

Ταβέρνα - Φαλλός - Επανάσταση - Καληνύχτα

2011-02-19T15:02:00.001+02:00

Χθες το βράδυ , καθώς τα πίναμε στην ταβέρνα της κυρά Αντιγόνης, μια καλόχυμη κοπέλα σημαντικό μέλος της παρέας, βλέποντας με βυθισμένο στις σκέψεις μου , με ρώτησε:

-Τρέχει κάτι πουλάκι μου;
Και έτσι, επειδή τα μυστικά διαβρώνουν μια παρέα, αφού ανέβηκα σε μία καρέκλα , είπα τα παρακάτω :

«Φίλοι μου ,μετά από πολλή και βαθειά σκέψη έβγαλα το συμπέρασμα ότι : Ο φαλλός εκτός από σύμβολο γονιμότητας , θα πρέπει να μετατραπεί σε   αποτελεσματικό επαναστατικό εργαλείο στα πλαίσια ενός μαζικού ριζοσπαστικού απελευθερωτικού κινήματος που θα εκδηλωθεί οργανωμένα σε συνθήκες κοινωνικής καταδυνάστευσης εκ μέρους της πολιτικής μπουρζουαζίας. ‘Άλλωστε ,δεν είναι τυχαία η χρήση του πολιορκητικού κριού κατά την διάρκεια πολεμικών συγκρούσεων , κυρίως εκπορθήσεων απόρθητων κάστρων – φρουρίων κ.λ.π. , που συνέβησαν στο εγγύς ιστορικό παρελθόν.
Με λίγα λόγια , ο φαλλός θα πρέπει να αποτελέσει τον φόβο και τον τρόμο, το κακό όνειρο , το αγκάθι στα πλευρά , το παλούκι στα πισινά   των σύγχρονων πολιτικών φελλών που πατρονάρουν ανάλγητα τις ζωές των υπόλοιπων, δηλαδή των πολλών.
ΠΡΟΣΟΧΗ : Αν όλα τα παραπάνω τα σκεφτείτε και τα αναλύσετε με την στενή τρέχουσα έννοια του όρου, είναι βέβαιο ότι : το αποτέλεσμα της σκέψης σας θα περιοριστεί   ή ακόμη χειρότερα θα εγκλωβιστεί στη γνωστή ερωτική πεπατημένη . Άρα θα βρίσκεστε στο ίδιο σημείο απ’ όπου ξεκινήσατε. Αν αυτό σας ικανοποιεί είναι φυσικά δικαίωμα σας.»

Μόλις τελείωσα συνέβησαν τα εξής:

Τα αγόρια της παρέας βούρκωσαν .
Τα κορίτσια της παρέας μειδίασαν με νόημα, κοιτάζοντας η μία την άλλη .
Απ’ τα διπλανά τραπέζια ακούστηκε ένα ακαθόριστο μουρμουρητό.
Η κυρά Αντιγόνη κλώτσησε μια καρέκλα με άρπαξε και με πέταξε έξω , στη βροχή.
Καβάλησα τη βέσπα , γύρισα σπίτι μούσκεμα, άλλαξα ρούχα και έπεσα για ύπνο.

Συμπέρασμα : Η επανάσταση για να γίνει χρειάζεται ώριμους ανθρώπους.


                               Ακολουθεί σχετικό βίντεο

Κοφτές αναπνοές

2011-02-14T18:32:00.001+02:00

Μαζεύτηκαν πολλοί γύρω μου,
αυτοκίνητα, αγκώνες, καμπύλες βυζιών.

Φωνή: «γύρνα σπίτι σου γεροκουνενέ»,
Κι αν με ρωτήσουν που πάω , θα πω :
...«που αλλού ; εδώ ,λίγο πιο κάτω» .

Πέφτω κάτω και κοιμάμαι . Κι είναι πρωί.
Ξυπνώ . Κι είναι πρωί.

Καμένο σπίρτο

2011-02-11T20:52:00.005+02:00

Την ώρα που φεύγει το φως
και πέφτει το σκοτάδι ,
μου ‘ρχεται στο μυαλό η εποχή που
ταλαντευόμουν στο χείλος του κενού.
Ενός κενού ποτισμένου με το άρωμα του
απαγορευμένου.

Και τώρα ,να που στέκομαι σιωπηλός,
μπροστά σε μια μεγάλη και
έρημη λεωφόρο.

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην κόλαση

2011-01-20T14:28:00.000+02:00

Ήταν νύχτα . Καθισμένοι στον μπλε καναπέ είχαμε γίνει στουπί στο μεθύσι. Οι θόρυβοι της πόλης δεν μας ακουμπούσαν πια. Ήξερα ότι, ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα. Σηκώθηκε και προχώρησε προς την πόρτα, την άνοιξε και έκανε να βγει έξω. Δίστασε ,δεν βγήκε. Έκανε μεταβολή , έτρεξε χαριτωμένα προς το μέρος μου, τύλιξε τα χέρια της γύρω απ’ το λαιμό μου και κρεμάστηκε πάνω μου . Πέρασα τα χέρια μου γύρω απ’ τη μέση της και την έσφιξα δυνατά . Ένοιωσα τη δόνηση του κορμιού της να διοχετεύεται μέσα μου σαν ηλεκτρικό ρεύμα , η ανάσα της να μου καυτηριάζει το πρόσωπο, τα γαλανά γατίσια μάτια της να μου τρυπούν το μυαλό.
-Με συγχωρείς , είμαι ένα κακό κορίτσι ,αντίο , μου ψιθύρισε.
Χαμογέλασα με δυσκολία.
-Τα καλά κορίτσια με κάνουν και πλήττω , αντίο.
Ξεγαντζώθηκε από πάνω μου , πέρασε την πόρτα και βγήκε έξω. Την ακολούθησα με το βλέμμα. Στη γωνία του σπιτιού κάποιος ήταν σκυφτός και ξερνούσε. Εκείνη έτρεξε και του σκούπισε με το μανίκι της τα ξερατά απ’ το στόμα. Τον πήρε αγκαζέ και έφυγαν. Δεν γύρισε για την τελευταία ματιά όπως κάνουν στις ταινίες.
Έχωσα το χέρι κάτω απ’ το σακάκι και τράβηξα το ριζικό. Άνοιξα το μύλο . Η ασημένια βολίδα ήταν ακόμη στη θέση της. Απείραχτη, αστραφτερή, ατάραχη , παγωμένη, ελκυστική . Οι δάσκαλοι που με είχαν εκπαιδεύσει, δεν είχαν περάσει στην ιστορία. Είχα υπόψη μου ακόμη το βασικό κανόνα : Να φυλάς πάντα την τελευταία σφαίρα για τον εαυτό σου .
Γύρισα ,μάζεψα τα λιγοστά πράγματα μου , τα πέταξα στο σάκο , και βγήκα στο δρόμο.
Άφησα την πόρτα ανοιχτή πίσω μου. Το βραδινό δροσερό αεράκι δεν έκρυψε τον κυνισμό του . Επιτάχυνα το βήμα , δεν είχα πολύ χρόνο , έπρεπε να βιαστώ.
Οι ώρες του γυρισμού ήταν αρκετές , οχτώ. Σχεδόν μία αιωνιότητα . Αρκεί αυτός ο αριθμός να έμενε όρθιος . Αν για κάποιο λόγο έπεφτε στο πλάι , την είχα πουτσίσει. Άναψα ένα τσιγάρο.

Μελαγχολικό λουλούδι

2010-12-27T12:07:00.016+02:00

Ένα πρωινό μιας ηλιόλουστης μέρας , παραμονές Χριστουγέννων του 19…., ο Νώε Ντελίριος , ένας μακροκάνης μεσήλικας , φορώντας ένα τριμμένο καφετί σώβρακο   κάθισε νωχελικά στο κατώφλι του σπιτιού του να λιάσει τα γυμνά κοκκαλιάρικα κανιά του. Μπροστά του απλώνονταν μια απεριποίητη - περιφραγμένη με χαμηλό μαντρότοιχο - μικρή αυλή,   που καλυπτόταν σχεδόν ολόκληρη   από κιτρινοπράσινο ατημέλητο γρασίδι δεύτερης διαλογής. Ο Νώε Ντελίριος κατέβαζε γερές θορυβώδεις γουλιές ζεστής σοκολάτας ανακατεμένης με μία δαχτυλήθρα ρούμι Ron Zacapa Centenario . Με νοσταλγικό βλέμμα παρακολουθούσε ένα μικρό σύννεφο που περνούσε αργόσυρτα   πάνω απ’ το κεφάλι του. Ξάφνου σκέφτηκε κάτι , και σαν να τον τσίμπησε   σκορπιός , τινάχτηκε όρθιος , τέντωσε τα χέρια προς τα κάτω και με φωσκωμένες τις φλέβες στο λαιμό αναστέναξε δυνατά και είπε : «Γαμώ την πουτάνα μου , ας γίνει ένα θαύμα επιτέλους !». Πριν τελειώσει τη φράση του, από δεξιά του ακούστηκε ένα διαπεραστικό σύριγμα, σαν μπουσούλισμα κάμπιας σε κόψη ξυραφιού , και την επόμενη στιγμή ο Νώε μεταμορφώθηκε σε ένα λευκό κύβο ζάχαρης , στο μέγεθος μιας αχυρόμπαλας , που αστραποβολούσε κάτω από το φως του ήλιου.

Μερικοί αδέσποτοι σκύλοι που έτυχε να περνούν εκείνη την ώρα από κει , με το που μπάνισαν το τεράστιο ζαχαρωτό , πεινασμένοι όπως ήταν , δεν το σκέφτηκαν δεύτερη φορά και χύμηξαν πάνω απ’ τον φράχτη . Με τις τραχιές σαν γυαλόχαρτο γλώσσες τους άρχισαν να γλύφουν λαίμαργα , ώσπου ο κύβος της ζάχαρης λειωμένος κατέληξε στα άδεια στομάχια τους. Πριν προλάβουν να ρευτούν , η κοιλιά τους φούσκωσε σαν σαμπρέλα , άρχισε να τρίζει και να νοιώθουν ενοχλητικές ξινίλες , ενώ δύσοσμα   αέρια με συνοδεία δυνατών κρότων που έβγαιναν ακατάπαυστα από τους πισινούς τους , δημιούργησαν μία αποπνικτική ατμόσφαιρα . Καταϊδρωμένοι από το ζόρι ,   έτρεξαν τρεκλίζοντας σε μια γωνιά της αυλής όπου το χώμα φαινόταν πιο αφράτο και μουγκρίζοντας παραπονιάρικα ανακουφίστηκαν. Μετά εμφανώς ξαλαφρωμένοι, χωρίς να κοιτάξουν πίσω τους έφυγαν με θλιμμένες μουσούδες   προς άγνωστη κατεύθυνση. Δεν τους ξαναείδε κανείς. Το ίδιο βράδυ, παρά τις αντίθετες προβλέψεις της τοπικής μετεωρολογικής υπηρεσίας ,   έβρεξε με το τουλούμι.

Δεν πέρασαν πολλές μέρες , και στο σημείο όπου είχαν κοπρίσει οι αδέσποτοι σκύλοι φύτρωσε ένα μελανόμορφο μελαγχολικό λουλούδι . Είχε λεπτό δύσκαμπτο κορμό που καλυπτόταν εξ’ ολοκλήρου με μικρές λεπτές ίνες , σαν τρίχες. Αντί για φύλλα είχε ένα μάτι , ένα στόμα , κι ένα ρουθούνι. Από το μάτι έτρεχε κάθε λίγο και λιγάκι ένα δάκρυ , το ρουθούνι ήταν φραγμένο από ένα μικρό ψόφιο κιτρινωπό σκαθάρι κι από το στόμα έβγαινε ένας ακαθόριστος   μακρόσυρτος ελκυστικός ψίθυρος . Εκείνη την μέρα , λίγο μετά το μεσημέρι πέρναγε έξω από την αυλή μία χειλαρού , κοντοστούπα , αφράτη , με μεγάλα   αυτιά σαν λαγάνες , κρεμασμένα φουσκωτά μάγουλα και χωρίς πηγούνι , η κυρά Αμέρσα η γεροντοκόρη, που ήταν στα νιάτα της -όπως φημολογούταν - μεγάλη μπεκροκανάτα. Τα μεγάλα σαν δαμάσκηνα μάτια της γυάλισαν μόλις κοζάρισαν το λουλούδι. Μία σκέψη – που δεν είμαι σε θέση να την γνωρίζω - πέρασε σαν αστραπή απ’ το μυαλό της , και αφού λοξοκοίταξε προσεχτικά γύρω της για να βεβαιωθεί ότι δεν την κοιτάζει κανείς , σκίζοντας τον αέρα σαν βέλος ,σάλταρε σβέλτα πάνω απ’ τον μαντρότοιχο και σκυφτή έφτασε λαχανιασμένη πάνω από το λουλούδι. Είχε ήδη απλώσει το χέρι της και ήταν έτοιμη να το ξεπατώσει ,   όταν σαστισμένη από την θέα που αντίκρισε, κοκκάλωσε. Ξεπερνώντας το σοκ της πρώτης στιγμής , περίεργη όπως ήταν, έσκυψε ακόμα πιο πολύ, τράβηξε το τσεμπέρι προς τα πίσω και κόλλησε το αυτί της στο στόμα του λουλουδιού για να ξεκαθαρίσει τι ακριβώς ψιθύριζε . Αυτό που άκουσε θα πρέπει να την επηρέασε πάρα πολύ , γιατί παρά την ηλικία και τα παχάκια της, τινάχτηκε προς τα πάνω με τέτοια δύναμη , που τα παπούτσια της έμειναν ορφανά από πόδια στο χώμα . Όταν δε προσγειώθηκε ξανά στη γη ξυπόλυτη πλέον , άρχισε να βγάζει σπαραχτικές κραυγές , να στηθοδέρνεται   και να τρέχει αλλοπρόσαλλα πέρα δώθε στην αυλή σαν τρελή , χτυπώντας το κεφάλι της σε όποιο εμπόδιο συναντούσε μπροστά της    και σχίζοντας με τα νύχια την χιλιομπαλωμένη ρόμπα που φορούσε,   μέχρι που έμεινε με το μισοφόρι.

Οι γείτονες που άκουσαν τις κραυγές της, ξεπρόβαλαν από τα παράθυρα των σπιτιών τους , την κοιτούσαν απορημένοι   και κουνούσαν τα κεφάλια τους πάνω κάτω με οίκτο , μέχρι που πόνεσε ο σβέρκος τους και σταμάτησαν να τα κουνάνε. Ένας ηλικιωμένος που φορούσε ρομπ ντε σαμπρ , τακτοποίησε επιδέξια το τεχνητό κατωμάσελο του και   τηλεφώνησε δήθεν σε ένα φιλικό του πρόσωπο . Δεν πέρασε λίγη ώρα και ένα πράσινο μικρό κλειστό φορτηγό στρίβοντας την γωνία κατέφθασε κορνάροντας , με τη σειρήνα του να ουρλιάζει δαιμονισμένα. Σταμάτησε φρενάροντας απότομα έξω από την αυλή του σπιτιού , κάτω από τις έντονες ζητωκραυγές   και το ζωηρό χειροκρότημα των πονόψυχων γειτόνων. Οι πόρτες του άνοιξαν αστραπιαία, και έξω πετάχτηκαν με φόρα δύο σωματώδεις τύποι με τραβηγμένα τα χαρακτηριστικά στα πρόσωπα τους που φορούσαν λευκές φαρδιές πουκαμίσες και κιτρινωπές λαστιχένιες γαλότσες χωρίς τακούνι , με μία φαρδιά κάθετη κόκκινη γραμμή στο πλάι . Με νευρικές επαγγελματικές    κινήσεις έσπασαν με μία σπρωξιά την ξύλινη αυλόπορτα, άρπαξαν την κυρά Αμέρσα παραμάσχαλα και αφού τη έφεραν δύο τούμπες στον αέρα προφανώς για να τη ζαλίσουν , την κουβάλησαν βιαστικά και την πέταξαν με δύναμη στο πίσω μέρος του φορτηγού κλείνοντας με πάταγο την πόρτα πίσω της. Ένας ξερός ήχος σαν σφυριά ακούστηκε μέσα απ’ το όχημα, ένα κόκκαλο ακούστηκε να σπάει και τις κραυγές της κυράς Αμέρσας τις διαδέχτηκε ένα πνιχτό κοφτό βογγητό ιδιαίτερα ανατριχιαστικό στο ασυνήθιστο κοινό αυτί. Με το που επιβιβάστηκαν και οι ίδιοι , το φορτηγό μάρσαρε με δύναμη , ανέπτυξε ιλιγγιώδη ταχύτητα και χάθηκε στρίβοντας στη γωνία απ’ όπου είχε έρθει αφήνοντας πίσω του ένα πυκνό γκρίζο σύννεφο αιθαλομίχλης . Την κυρά Αμέρσα σίγουρα την πήγαν κάπου.

Επειδή ήταν μόνη και έρημη στον κόσμο δεν την αναζήτησε κανείς. Τα ίχνη της απορροφήθηκαν και έσβησαν στην κεντρομόλο δίνη του χρόνου. Όσο για το μελαγχολικό λουλούδι , ούτε γι’ αυτό δεν έγινε γνωστό τι απόγινε. Εκείνο που δεν σηκώνει καμία αμφιβολία και μπορεί να το διαπιστώσει οποιοσδήποτε , είναι ότι στη θέση του σπιτιού του Νώε υπάρχει τώρα μία πολυτελής πολυκατοικία με ευρύχωρο υπόγειο παρκινγκ . Για το μοναδικό πράγμα που κάπου κάπου διαμαρτύρονται οι ένοικοι, είναι ότι ένας ευχάριστος μελωδικός ψίθυρος έρχεται και χώνεται στα αυτιά τους απαλά σαν δροσερή ανάσα, χωρίς όμως να μπορούν να προσδιορίσουν από πού. Οι πιο επιτήδειοι απ’ αυτούς – αν και δεν παίρνουν όρκο - το ερμηνεύουν σαν ένα φυσιολογικό σύμπτωμα που οφείλεται στους ιλιγγιώδεις ρυθμούς που χαρακτηρίζουν τον σύγχρονο τρόπο ζωής .

Πεντέξι μέρες πριν, συμπλήρωσα 50 χρόνια ζωής , γι’ αυτό ας μου επιτραπεί να αφιερώσω τα τραγουδάκια του βίντεο στο κιτάπι των βιωματικών αναμνήσεων μου. Έτσι για την τιμή των όπλων που λένε.

Ε,ε,έρχεται....

2010-09-05T17:51:00.004+03:00

Στις 25 του Σεπτέμβρη δίνει συναυλία στην Αθήνα ο Ozzy Osbourne.

Θα παραβρεθώ για δύο βασικούς λόγους :

Ο ένας είναι επειδή θεωρώ τον Ozzy ως υπαίτιο της σύλληψης μου ( είχε προηγηθεί ένα αυτοσχέδιο μεθυστικό παρτάκι την τελευταία ώρα της γυμναστικής) από τους τιραμόλες εκείνης της εποχής, καθώς προσπαθούσα να ευνουχίσω με ένα σουγιαδάκι τον Τέρη Μπενυτζέλο μετά το πέρας μιας ακόμη αποτυχημένης σχολικής μέρας. Η εν λόγω ενέργεια μου προκάλεσε την μήνιν των περαστικών οι οποίοι στην προσπάθεια τους να με απομακρύνουν από το χώρο, άσκησαν ακόμη και βία για να αποτρέψουν τον ευνουχισμό του ιστορικού ήρωα (ένας απ’ αυτούς με χτύπησε με μίσος στον δεξιό κολικό βόθρο, με αποτέλεσμα το σημείο εκείνο του σώματος να μελανιάσει άσχημα)… Αφού πέρασα μερικές ώρες πίσω από το σίδερο, αφέθηκα ελεύθερος μετά από παρέμβαση και τη χορηγία εγγυήσεων, για τη μη επανάληψη παρομοίου ενέργειας, του γέρου μου.
Ένα παράπονο που έχω από εκείνο το συμβάν, είναι ότι δεν μου αναγνωρίστηκε ως ελαφρυντικό το γεγονός ότι κρατούσα κάτω απ’ τη μασχάλη μου ένα λευκό περιστέρι με μία κόκκινη κορδέλα στο λαιμό. Αντιθέτως μάλιστα, θεωρήθηκε ακραία υπονομευτική ενέργεια από τους αρμόδιους φορείς. Έλεος κι ας είναι και σπορέλαιος!

Ο δεύτερος λόγος, και ο κυριότερος, είναι ότι μία σκοτεινή νύχτα κάτω από τις εκστασιασμένες παλινδρομικές φωνητικές χορδές του Ozzy, χάρισα εντελώς άδολα σε μια Ινδιάνα που καθόταν σ’ ένα ξύλινο σκαμνί ακριβώς δίπλα μου, το καλύτερο και πιο όμορφο ασημένιο σκαλιστό βραχιόλι που έχει στολίσει ποτέ τον λεπτεπίλεπτο καρπό μου, όταν συναντήθηκαν τυχαία τα βλέμματά μας στον μπαρουτοκαπνισμένο χώρο, της από κάθε άποψη, υπόγειας βαρβατοσπηλιάς που λεγόταν «Καλημέρα» (τώρα που το σκέφτομαι μεγαλύτερη επιτυχία θα είχε η υπόγα αν της έδιναν το όνομα «άντε, καληνύχτα»). Όπως γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις, το ξημέρωμα μας βρήκε παντρεμένους και το δείλι χωριστά. Έτσι είναι όμως αυτά, περασμένα ξεχασμένα.

Περισσότερες λεπτομέρειες ΕΔΩ

Το αντίο ενός λέτσου

2010-09-01T14:02:00.002+03:00

Τι κι αν ταξίδεψα σε μέρη απόμακρα ,
τι κι αν μάζευα με κόπο κάθε φορά
τη διαμελισμένη ψυχή μου να γυρίσω
πίσω, στην μοιραία
ρουφήχτρα του πεπρωμένου μου ,
τι κι αν άφηνα πίσω ένα αχνό ίχνος,
σαν στάμπα
για να θυμίζει το πέρασμα μου,
εκείνο ,όμως, που βαθειά αυλάκωσε
τα εσώψυχα μου , ήταν
το γλυκό χαμόγελο της πρώτης στιγμής,
το πικρό χαμόγελο του αποχωρισμού ,
το παραπονιάρικο υγρό βλέμμα,
πίσω από το θαμπό
με τα θλιμμένα χνώτα
τζάμι,
να με κοιτάζει να βυθίζομαι, αργά αργά ,
και να χάνομαι στη γαλάζια φορεσιά
της νύχτας,
ήξερε ότι δεν θα γύριζα πίσω ,
-ποτέ δεν γυρίζω πίσω-
κι έκανε μία γαμημένη παγωνιά,
…που ο σταθμός της AMTRAK
έμοιαζε με τροπική χάρτινη
παραλία.

Σαπουνοπερέτα: Το κόντρα παξιμάδι

2010-08-25T18:34:00.003+03:00

αφιερωμένο στα φτηνά προϊόντα

Ξύπνησα απότομα. Δεν με ξύπνησε κάτι, ούτε είχα δει κάποιο τρομαχτικό όνειρο : ξύπνησα από μόνος μου, τινάχτηκα και ανακάθισα στο κρεβάτι. Ήμουν ιδρωμένος απ’ τη μέση και πάνω, όχι μούσκεμα, απλώς ιδρωμένος και ταραγμένος μαζί. Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο δυνατά και γρήγορα, που αν ένας κουφός έσκυβε από πάνω μου θα νόμιζε πως κάποιος παγιδευμένος τρυποκάρυδος πελεκά με μανία από μέσα, προσπαθώντας απελπισμένα να τρυπήσει το στέρνο και να πεταχτεί έξω. Πήρα μερικές γρήγορες βαθιές ανάσες, φτερνίστηκα λίγο άγαρμπα, έκανα μία στράκα με τα δάκτυλα στο ένα αυτί, άλλη μία στράκα στο άλλο, πιστοποίησα ότι όλα δούλευαν καλά και κατέβηκα απ’ το κρεβάτι. Ένοιωθα κάπως καλύτερα τώρα. Πήγα και στάθηκα μπροστά απ’ τον καθρέφτη που υπήρχε στο υπνοδωμάτιο. Φαινόμουν αρκετά καλά, ακόμη και το χρώμα στο πρόσωπό μου έδειχνε φυσιολογικό: εδώ που τα λέμε, αν και το δέρμα πρασίνιζε ελαφρώς έκρινα ότι δεν έχριζε ιδιαίτερης προσοχής και ανησυχίας. Κοίταξα δεξιά. Δίπλα, πιο κει πάνω σε μία καρέκλα, βρισκόταν τακτοποιημένα με περισσή φροντίδα τα ρούχα μου. Όρθιος όπως ήμουν, έσκυψα κι έπιασα το λαδί (προσοχή: όχι λαδωμένο) σώβρακό μου και το φόρεσα. Όταν στάθηκα στο ένα πόδι με ικανοποίηση παρατήρησα πως δεν έχασα την ισορροπία μου. Κατόπιν, με μεγάλη προσοχή για να μη το τσαλακώσω, έπιασα με τις άκρες των δακτύλων και έβαλα το σκούρο καφέ με τη ψιλή μπορντό ρίγα κουστούμι μου. Με ακόμη πιο μεγάλη προσοχή κάθισα στην άκρη της καρέκλας, άνοιξα ένα συρτάρι που βρισκόταν κάτω από τον καθρέφτη, έσκαψα με το χέρι μέσα και βούτηξα τις αγαπημένες μου πορτοκαλί κάλτσες, τις φόρεσα, έβαλα και τις καφέ δερμάτινες μυτερές μπότες, πετάχτηκα σβέλτα απ’ την καρέκλα και είπα: «έτοιμος μάγκα μου». Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και χαμογέλασα ικανοποιημένος: φαινόμουν σένιος, επί του παρόντος τουλάχιστον. Επιτέλους η μεγάλη ώρα είχε φθάσει. Ήμουν καθ’ όλα έτοιμος να συζευχτώ τη γυναίκα που σαν κουρσάρος είχε λεηλατήσει το σύνολο των αισθήσεών μου. Η συγκίνησή μου ήταν τόσο μεγάλη που ένα μέρος της ξεχείλισε από τα μάτια μου με τη μορφή μερικών δροσερών δακρύων. Με ένα μεταξωτό μαντήλι με το μονόγραμμά μου γύρω απ’ το γείσο τα σκούπισα διακριτικά.

Τότε, χτύπησε το τηλέφωνο. Ένα ρίγος διέσχισε αστραπιαία τη ραχοκοκαλιά μου, τα γόνατα μου λύθηκαν, προσπάθησα να μη σωριαστώ στο πάτωμα και τα κατάφερα. Το κουδούνισμα του τηλεφώνου δε μ’ άρεσε καθόλου. Καταλαβαίνω από το χτύπημα πότε ένα τηλεφώνημα είναι για καλό και πότε είναι για κακό. Και, αυτός ο ήχος είχε κάτι μέσα του που με απωθούσε μακριά από τη συσκευή. Περίεργο, τι άσχημο θα μπορούσε να είχε συμβεί αυτή τη χαρούμενη και μοναδική για μένα ώρα. Το άφησα να χτυπήσει μερικές φορές παραπάνω απ’ όσο συνήθως, με την κρυφή ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα έκανα λάθος και ότι το προαίσθημά μου θα αποδεικνύονταν τζούφιο. Έπρεπε να το σηκώσω και αυτό ακριβώς έκανα.

«Στο διάολο ας πάει, θα το αντιμετωπίσω ότι και να ‘ναι » σκέφθηκα, άπλωσα το χέρι αποφασιστικά και το άρπαξα.

«Μπρος..» είπα με σχεδόν πνιγμένη φωνή.

«Γεια σας…» ακούστηκε μία ψιλή παιχνιδιάρικη φωνή. Εκτός του ότι μιλούσε πολύ λεπτά στο τέλος κάθε λέξης ακολουθούσε ένα μικρό σφύριγμα, που σου έδινε την εντύπωση ότι είχε σφηνωθεί μία σφυρίχτρα στο λαρύγγι του.

«Γεια …» απάντησα συγκρατημένα.

«Είσαι ο Φανούρης Κιβωτός ;»με ρώτησε ευγενικά.

«Ίσως, ποιος ρωτάει;»

«Είσαι ο Φανούρης Κιβωτός ή όχι;» ρώτησε επίμονα η σφυριχτή φωνή.

«Είμαι» απάντησα αποφασιστικά

«Πολύ ωραία. Είμαι από την ασφαλιστική εταιρεία ο Γαλάζιος Άγγελος».

«Α! Μάλιστα. Κοίταξε μαντάμ, την ασφάλεια της βέσπας την έχω πληρωμένη. Μήπως έγινε κάποιο λάθος;» απάντησα δίνοντας ένα ευδιάκριτο τόνο κατανόησης στην φωνή μου.

«Πρώτα πρώτα δεν είμαι μαντάμ. Είμαι άντρας. Λέγομαι Μηνάς Συκοφάς και είμαι ανώτερος υπάλληλος της εταιρείας. Πως σου ήρθε και με αποκάλεσες μαντάμ;» μίλησε εκνευρισμένα η σφυριχτή φωνή.

«Αδέρφι χίλια συγγνώμη ! Ξέρεις… μόλις ξύπνησα.. ε... και… καταλαβαίνεις… δεν είχα πρόθεση να σε προσβάλω, άλλωστε δεν συνάδει με το χαρακτήρα μου. Για όνομα του Χριστού και της Παναγίας. Μάλλον θα πρέπει να επισκεφθώ κάποιον ΩΡΛ να μου τσεκάρει τα αυτιά. Και πάλι συγγνώμη!» αποκρίθηκα δίνοντας στα λόγια μου ένα είδος ειλικρινούς μετάνοιας.

«Τέλος πάντων, ας το πάρει το ποτάμι. Όχι, δεν έγινε κανένα λάθος. Η εταιρεία μας δεν κάνει ποτέ λάθη, να το ξέρετε αυτό. Σε πήρα τηλέφωνο για να σε ενημερώσω ότι σε μία κλήρωση που έκανε η εταιρεία μας, μεταξύ των χιλιάδων αξιότιμων πελατών μας το όνομά σου είναι αυτό που κέρδισε ένα ασύλληπτο δώρο. Είσαι με άλλα λόγια ο μοναδικός τυχερός» είπε πιο μαλακά τώρα ο υπάλληλος με την λεπτή φωνή.

«Αχα! Σοβαρά; Μη μου πεις! Επιτέλους κέρδισα κάτι. Και ποιο είναι αυτό το δώρο; Έχω μεγάλη αγωνία να μάθω. Δε θα μου πεις;» τον ρώτησα.

«Μα γι’ αυτό σε πήρα τηλέφωνο, για να στο πω. Λοιπόν κάθισε κάπου για να μην πέσεις κάτω όταν θα ακούσεις αυτό που θα σου πω. Είσαι πάρα πολύ τυχερός άνθρωπος κύριε Φανούρη».

«Έκατσα, είμαι έτοιμος ακούσω, μόνο λίγο γρήγορα γιατί δεν έχω πολύ χρόνο μπροστά μου. Με περιμένουν στην εκκλησία. Σε λίγο παντρεύομαι».

«Σοβαρά; Μπράβο και συγχαρητήρια. Τότε το δώρο της εταιρείας μας σου ήρθε κουτί, εκεί που θα πας μπορείς να πάρεις μαζί και τη σύζυγό σου. Τι σύμπτωση!».

«Ευχαριστώ πολύ και στα δικά σου. Τώρα σε ακούω».

«Ναι βέβαια, καθυστερήσαμε πολύ με τα προκαταρτικά. Λοιπόν κέρδισες ένα ταξίδι ανάβασης με άλογο, στο μοναδικής ομορφιάς βουνό της Πίνδου, με τελικό προορισμό τη ψηλότερη κορυφή που λέγεται Καμήλα. Τέτοιου είδους εμπειρίες δεν τις έχεις κάθε μέρα. Φυσικά, όλα τα έξοδα πληρωμένα από ‘μας».

«Ρε συ πλάκα μου κάνεις; Τι ‘ναι πάλι αυτό; Τι δουλειά έχω στα κατσάβραχα; Γι’ αυτή τη μαλακία μιλάμε τόση ώρα; Άκου ανάβαση με άλογο!» του είπα εμφανώς νευριασμένος.

«Δηλαδή θέλεις να πεις ότι αρνείσαι την προσφορά; Σκέψου καλά πριν απαντήσεις».

Έκλεισα το τηλέφωνο με δύναμη.

Κοίταξα το ρολόι. Έπρεπε να βιαστώ. Είχαν μείνει μερικά λεπτά της ώρας. Έκατσα στην καρέκλα και προσπάθησα να συγκεντρωθώ. Άναψα ένα τσιγάρο, τράβηξα μία τζούρα, το άφησα στο τασάκι και σηκώθηκα να φέρω μία μπίρα. Ήπια μία γερή γουλιά απ’ το μπουκάλι και ένοιωσα καλύτερα. Ένας τέτοιος μαλάκας σαν κι αυτόν στο τηλέφωνο είναι αρκετό να σου σπάσει τα νεύρα χωρίς λόγο. Το χειρότερο είναι πως αυτοί οι μαλάκες μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο. Τέλος πάντων, ας δώσω τόπο στην οργή. Κοίταξα έξω μέσα απ’ τη λεπτή κουρτίνα που κάλυπτε τη μπαλκονόπορτα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να παίρνει τη κατηφόρα. Έσβησα το τσιγάρο, τέλειωσα με τρεις γουλιές τη μπίρα και σηκώθηκα να φύγω. Βγήκα από την κρεβατοκάμαρα και προχώρησα στην εξώπορτα.

Έπιασα το χερούλι και το έστριψα. Είχα μισανοίξει την πόρτα όταν χτύπησε το τηλέφωνο.

«Νάτο πάλι, αυτός ο ηλίθιος θα ‘ναι. Έχει βάλει σκοπό να μου σπάσει και το τελευταίο νεύρο» σκέφτηκα.

Γύρισα προς το εσωτερικό του σπιτιού και κατευθύνθηκα προς το μέρος που ήταν το τηλέφωνο. Λίγο πριν το σηκώσω κοντοστάθηκα και αφουγκράστηκα με προσοχή τον μακρόσυρτο ήχο του τηλεφώνου. Αυτή τη φορά μου φάνηκε διαφορετικό. Εντελώς διαφορετικό.

«Αυτό δεν μου φαίνεται κακό, ακούγεται φυσιολογικό για να μη πω χαρούμενο και φανεί υπερβολικό» σκέφτηκα και το σήκωσα χωρίς το παραμικρό σφίξιμο μέσα μου.

«Μπρος, ποιος;» ρώτησα καγχάζοντας με διακριτικότητα.

«Φανούρη, εσύ ‘σαι;» ακούστηκε στην άλλη άκρη της γραμμής η φωνή της Μπέμπας.

Νομίζω πως διέκρινα μια δόση θλίψης στο τόνο της φωνής της ή μήπως έκανα λάθος; Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, ίσως ήταν ιδέα μου. Πάντως, όποτε άκουγα τη φωνή της Μπέμπας ένοιωθα ένα τράβηγμα ανάμεσα στα πόδια. Το ίδιο ένοιωσα και τώρα. Τελικά αυτό που έχω διαπιστώσει από τη μέχρι τώρα πλούσια εμπειρία μου, είναι πως αυτό που με εξιτάρει πιο πολύ σε μία γυναίκα είναι η φωνή της. Δε λέω, και τα υπόλοιπα έχουν τη σημασία τους, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο, όμως μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα και υπευθυνότητα ότι το φωνητικό κάλος μιας γυναίκας με (τον) απογειώνει κυριολεκτικά. Αυτό ακριβώς συνέβαινε και με τη Μπέμπα.

Θυμάμαι σαν να ‘ναι τώρα: Πρώτα άκουσα τη φωνή της και την ερωτεύτηκα παράφορα και μετά τη γνώρισα από κοντά. Απίστευτο κι όμως πέρα για πέρα αληθινό.

«Και βέβαια εγώ είμαι! Μπέμπα, ποιος θα ‘θελες να ‘ναι; Ο Σταμάτης Κόκοτας; Ετοιμάζομαι για το μυστήριο. Δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας, όπου να ‘ναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Άντε βιάσου, άντε- άντε» απάντησα δίνοντας ένα εύθυμο τόνο στη φωνή μου.

Η Μπέμπα σαν να μην άκουσε αυτά που είπα, αποκρίθηκε με πνιγμένη φωνή:

«Φανούρη, θέλω να σου πω κάτι, που είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να στο πω τώρα γιατί μετά θα είναι πολύ αργά».

«Μπέμπα, συνέβη κάτι κακό; Η μαμά, ο μπαμπάς, ο παππούς, η γιαγιά, ο σκύλος, το καναρίνι, είναι όλοι καλά; Σε παρακαλώ μη με κρατάς σε αγωνία» ρώτησα με έκδηλο τον πανικό στη φωνή μου.

«Φανούρη, είναι όλοι τους μια χαρά. Αυτό που θέλω να σου πω αφορά εμάς τους δύο και κανένα άλλον» είπε και της έφυγε ( άθελά της;) ο πρώτος λυγμός.

«Μπέμπα, μίλα επιτέλους, θέλεις να με σκάσεις;» ρώτησα καθώς το μυαλό μου προσπαθούσε να μαντέψει για τι πράγμα επρόκειτο.

«Φανούρη, επειδή δεν θέλω να σε βασανίζω και να βασανίζομαι θα στο πω ξερά: Θέλω να χωρίσουμε» είπε με αποφασιστική φωνή.

Πρέπει να της έφυγε ο δεύτερος λυγμός, όμως δεν είμαι βέβαιος γιατί εκείνη τη στιγμή κάτω απ’ το παράθυρο περνούσε ένα μηχανάκι με κομμένη την εξάτμιση και δεν άκουσα καλά. Τέλος πάντων. Αυτό που έχει σημασία είναι πως έμεινα άναυδος. Δεν περίμενα ποτέ τέτοια εξέλιξη. Καλά τώρα βρήκε να μου το πει; Ή μήπως κάνει πλάκα; Λες; Λοιπόν είμαι σίγουρος ότι μου κάνει πλάκα. Τις συνηθίζει κάτι τέτοιες χαριτωμένες κρυάδες.

«Αχα! Ώστε έτσι; Θέλεις να χωρίσουμε; Καλό! Ωραιότερο αστείο δεν θα μπορούσες να σκαρφιστείς. Νομίζεις ότι το ‘χαψα;» της είπα σχεδόν χαχανίζοντας.

«Φανούρη δε σου κάνω πλάκα. Χωρίζουμε. Τελικό» είπε πνιχτά, φυσώντας (θελημένα;) ταυτόχρονα τις μύξες της.

«Ας πούμε ότι μιλάς σοβαρά, έτσι; Ωραία, πες μου τουλάχιστο το λόγο που μου ζητάς να χωρίσουμε. Ξέρεις πολύ καλά ότι ποτέ δεν κάνω σκηνές. Η αξιοπρέπεια, η περηφάνια και ο εγωισμός είναι τα βασικά χαρακτηριστικά του χαρακτήρα μου. Τις αρνητικές πτυχές δεν θα τις αναφέρω γιατί δεν έχουν καμιά σχέση με το ζήτημα κι ούτε θέλω να τις ανασύρω στην επιφάνεια επειδή μπορεί να επηρεάσουν τις όποιες αποφάσεις και συμπεριφορές, κάτι το οποίο αποστρέφομαι. Σε ακούω ψύχραιμος, μίλα…» είπα και την άφησα να μιλήσει αλλά την ξανά ‘κοψα γιατί θυμήθηκα κάτι.

«Μισό λεπτό… θα ‘θελα να τελειώσω θυμίζοντάς σου κάτι σημαντικό. Πού πήγε ο χαλκέντερος, όπως τον έλεγες, έρωτάς μας; Ο σφυρηλατημένος με τις καυτές ανάσες μας, τον ιδρώτα των κορμιών μας, τα βογγητά μας, τα χαχανίσματα μας, τα ψιθυρίσματα μας (εδώ κόβω λίγο γιατί έχει αρχίσει να …καταλαβαίνεται …). Πού πήγε λοιπόν αυτός ο έρωτας; Ε; πού πήγε; Σε ακούω …» είπα με ανάσα ασθματικού.

Έπεσε σιωπή. Δεν ακουγόταν φύλλο. Για μια στιγμή νόμισα πως είχε κλείσει το τηλέφωνο, μέχρι που άκουσα τη φωνή της και χαλάρωσα λίγο. Μίλησε σχεδόν ψιθυριστά και ένοιωσα πάλι το γνωστό τράβηγμα ανάμεσα στα πόδια.

«Φανούρη, άκουσε καλά αυτό που θα πω. Είμαι σίγουρη πως θα καταλάβεις και θα πειστείς ότι έχω δίκιο. Πρέπει να χωρίσουμε γιατί όταν δύο εραστές αρχίζουν να μιλάνε ο έρωτάς τους έχει πάει περίπατο. Αυτό ακριβώς συνέβη και μ’ εμάς τους δύο. Το ‘χαμε ρίξει πολύ στη πάρλα τελευταία. Έχω άδικο; Το σκέφθηκα πάρα πολύ και μη νομίζεις πως δεν με πλήγωσε αυτή η απόφαση. Σκέψου το λίγο και θα δεις».

Έπεσε πάλι σιωπή. Λίγο περισσότερο. Γενικά δεν είμαι αργόστροφος αλλά ήταν μία σημαντική στιγμή κι έπρεπε να σκεφτώ λίγο παραπάνω αυτή τη φορά.

Έβηξα ελαφρώς καθαρίζοντας το λαρύγγι μου, κάθισα στην άκρη της καρέκλας, άναψα ένα τσιγάρο, φύσηξα μαλακά τον καπνό προς τα πάνω και αριστερά, και της απάντησα με σταθερή και σικάτη φωνή.

«Ναι συμφωνώ, έχεις δίκιο. Τώρα τελευταία δεν κάναμε τίποτα άλλο παρά να μιλάμε. Πολύ ώριμη η απόφασή σου και την αποδέχομαι. Αυτά είχα να πω. Α! να μην το ξεχάσω, πάρε τηλέφωνο αυτούς που περιμένουν στην εκκλησία και πες τους να πάνε κάπου άλλου να σκοτώσουν την ώρα τους… τα λέμε..».

«Το ήξερα ότι θα καταλάβαινες… ναι θα τους ειδοποιήσ…..» πήγε να τελειώσει τη φράση της η Μπέμπα, αλλά εγώ είχα ήδη κλείσει το τηλέφωνο.

Έμεινα για λίγο καθισμένος μέχρι που τελείωσα το τσιγάρο μου. Δεν σκεφτόμουν τίποτα. Απολύτως τίποτα. Μετά σηκώθηκα έβγαλα τα ρούχα μου και πήγα στο μπάνιο. Κάθισα κάτω απ’ το νερό αρκετή ώρα απολαμβάνοντας το χάδι του. Όταν βγήκα χωρίς να σκουπιστώ χώθηκα στο κρεβάτι. Σκεπάστηκα με το σεντόνι μέχρι το λαιμό κι έκλεισα τα μάτια. Ξαφνικά κάτι ένοιωσα να ξύνει την άκρη της μύτης μου. Άνοιξα απαλά τα μάτια και αντίκρισα δύο μύγες να γαμιούνται με στυλ. Δεν τις ενόχλησα. Ο μύγας σε ένα από τα δυνατά σπρωξίματά του μου έκλεισε το μάτι και χαμογέλασε πονηρά. Η μύγα αναστέναξε και συνέχισε αδιαμαρτύρητα. Τις παρακολουθούσα μέχρι που τα βλέφαρά μου βάρυναν και έκλεισαν.

«Η ζωή συνεχίζεται φιλάρα» πρόλαβα να σκεφτώ πριν με πάρει ο ύπνος.

ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΦΙΞ: Δύο εκδοχές; Ίσως...

2010-08-08T19:48:00.003+03:00

Λίγο πριν: Στο ΦΙΞ

Λίγο μετά:

Δύο εκδοχές

Ο Μαρίνος γεννήθηκε σκούρος

-το χώμα τον ήθελε να μην ξεχωρίζει-

φτωχότερος από τον φτωχό,

λιγότερο μόνος από τον ερημίτη

-η πόλη τον ήθελε για συντροφιά τις πλανεύτρες βραδιές-

μα πιο περήφανος κι από ήρωα

σκληρότερος κι από ατσάλι

-ο Μπαϊρακτάρης θα το σκεφτόταν πολύ για να του κόψει το μανίκι.

Ο Μαρίνος δεν υποκύπτει σε πειρασμούς

- έφερε ανέγγιχτο το φαγητό να το δείξει.

Ίσως γι΄ αυτό να του ταιριάζει το κουρελίδικο παντελόνι

με τα δυο τεράστια μπατζάκια να κυματίζουν

στα παιδικά του ποδαράκια σαν σημαίες νίκης.

Ο Μαρίνος δεν έχει ηλικία, γεννήθηκε άντρας,

δεν έχει χαμόγελο, του έπεσε κάπου στα σοκάκια,

δεν έχει τίποτα, αλλά φοράει παντελόνια

σε πείσμα του σύννεφου που απόψε λούφαξε

πίσω από το βουνό, θαμπωμένο από δυο σειρές

κάτασπρα δόντια σε ένα μαύρο μουτράκι

που βγάζει την γλώσσα του στον κόσμο.

Η πολυθρόνα απαλλάχτηκε από το βάρος

σπρώχνοντας το σώμα στην απέναντι

-εδώ που τα λέμε το ΄θελε πολύ και η άλλη.

Ήθελαν τους ώμους ν΄ ακουμπήσουν

-άλλο ένας κι άλλο δυο ώμοι.

Δεν είναι και λίγο να σου πιάνει την κουβέντα

ο Μαρίνος της μοναχικής συντροφιάς

του κόσμου και του δρόμου.

Πώς να σηκώσεις τα λόγια του και την ταυτότητά του;

T σ ι γ γ ά ν ο ς α π ό τ η ν Α λ β α ν ί α.

Μία εκδοχή

2010-07-17T16:37:00.004+03:00

ΟΙ ΤΥΨΕΙΣ ΥΠΟΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ
ΕΝΟΧΗ ΓΙΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ
ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ. ΓΙΑ ΚΑΤΙ –ΚΑΛΟ Ή
ΚΑΚΟ- ΠΟΥ ΤΟ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΜΕ
ΕΓΩΙΣΤΙΚΑ. ΑΥΤΗ Η ΕΚΔΟΧΗ ΕΙΝΑΙ
ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΑΠΟΜΕΙΝΟΥΣΑ
ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΜΑΖΙ ΜΕ
ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ…

Κόκκινη μπύρα

2010-07-02T11:21:00.001+03:00

Τι να αποζητήσω και γιατί όταν
η ζωή μπορεί να μου τραγουδάει
σαν την μπύρα που κυλάει σε ένα
μεγάλο παγωμένο ποτήρι
και να σου λέω κάθε φορά
«χαίρω πολύ»;

Μπιτς πάρτυ

2010-06-30T19:05:00.008+03:00

(Σκηνικό) Ανάμεσα σε κάτι ψηλά δέντρα, σε ένα ξέφωτο, γίνεται μέσες άκρες ο παρακάτω διάλογος.
………………………………………………………………………………………………
ΟΙΔΙΠΟΥΣ: Ιοκάστη, αγαπημένη μου γυναίκα,
γιατί μ’ έκραξες όξω εδώ απ’ το σπίτι;
ΙΟΚΑΣΤΗ: Άκου το γέρο αυτόν, κι ύστερα κοίτα
του θεού οι σεβαστοί χρησμοί πως βγαίνουν.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ : Αυτός ποιος είναι, και τι νέα φέρνει;
ΙΟΚΑΣΤΗ : Με μήνυμα απ’ την Κόρινθο ήρθε, ο Χάρος
τον πατέρα σου Πόλυβο πως πήρε.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ : Τι, ξένε; Πες το κι ο ίδιος να τ’ ακούσω.
ΑΓΓΕΛΟΣ : Σαν πρέπει ν’ αρχινήσω απ’ αυτό, μάθε
πως πήρε το στρατί του κάτω κόσμου.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ : Πώς; Πήγε από φονιά χέρι, ή απ’ αρρώστια;
ΑΓΓΕΛΟΣ : Γέρικο σώμα άχνα αλαφρή σωριάζει.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ : Έσβησε ο άμοιρος, φαίνεται, απ’ αρρώστια.
ΑΓΓΕΛΟΣ : Ναι, μα κι απ’ τα βαριά τα γερατειά του.
ΙΟΚΑΣΤΗ : Δε σ’ τα ‘λεγα όλα αυτά εγώ, καιρό τώρα;
ΟΙΔΙΠΟΥΣ : Τα ‘λεγες, ναι, μα με πλάνευε ο φόβος.
ΙΟΚΑΣΤΗ : Μη βαραίνεις μ’ αυτά πια την καρδιά σου.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ : Πώς να μην τρέμω της μάνας την κοίτη;
ΙΟΚΑΣΤΗ : Γιατί ο θνητός να φοβάται, που η τύχη
τον κυβερνά, όχι η μάταιη πρόβλεψή του;
Κάλλιο άσκοπα να ζει κανείς, ως μπορεί, καθένας….

(ακολουθεί εικαστική παρέμβαση εκ του άνωθεν )

… πριν προλάβει να τελειώσει τη φράση της η Ιοκάστη ακούγεται να έρχεται από ψηλά ήχος ελικοπτέρου. Οι τραγικές φιγούρες σηκώνουν το ξαφνιασμένο βλέμμα τους και αντικρίζουν ένα ελικόπτερο να αιωρείται πάνω από τα κεφάλια τους. Η Ιοκάστη προσπαθεί να προφυλαχτεί από το δυνατό ρεύμα αέρα που προκαλεί ο έλικας του ιπτάμενου αντικειμένου και με τα χέρια σπρώχνει προς τα κάτω το φόρεμά της για να μη φανούν τα γυμνά της πόδια.
Απ’ το ελικόπτερο μία ανεμόσκαλα πέφτει και αρχίζει να κατεβαίνει ένα φραμπαλάς τύπος με κόκκινη βερμούδα και μία ντουντούκα στο χέρι. Σταματάει στη μέση της σκάλας, βάζει την άκρη της ντουντούκας στο στόμα του και λέει.
- Ει, αφήστε τα τώρα αυτά, δεν πρόκειται να βγάλετε άκρη. Ανεβείτε στο ελικόπτερο. Έχει μπιτς πάρτυ στον Τσούτσουρο. Ένας ένας όμως , γιατί η σκαλωσιά δε σηκώνει παραπάνω.
Όλοι τα ‘χουν χαμένα. Πρώτος μιλάει ο Οιδίπους που φαίνεται ο πιο θαρραλέος απ’ όλους.
- Να 'ρθει μαζί και ο Χορός;
-Αμέ, όλοι οι καλοί χωράνε εδώ, απαντάει ο τύπος με την κόκκινη βερμούδα και τη ντουντούκα.
Η Ιοκάστη ρωτάει διστακτικά.
-Επειδή ακούω πρώτη φορά περί μπιτς πάρτυ, τι ακριβώς είναι;
Ο τύπος με τη βερμούδα της πετάει μία παγωμένη μπιρίτσα, η Ιοκάστη την αρπάζει στον αέρα, κατεβάζει μία δυνατή γουλιά και το πρόσωπό της φωτίζεται από ικανοποίηση.
-Και γαμώ τα υγρά, φύγαμε!! Δίνει το σύνθημα προς τους άλλους και γραπώνει την άκρη της ανεμόσκαλας.
Την ακολουθούν οι υπόλοιποι.
Όταν ανεβαίνουν όλοι, ο τύπος με την κόκκινη βερμούδα και τη ντουντούκα τραβάει τη ανεμοσκαλωσιά, το ελικόπτερο γκαζώνει και αναρριχάται στα ουράνια.
Σε λίγες ώρες οι τραγικές αυτές φιγούρες, με μερικές παγωμένες μπιρίτσες θα ξεχάσουν το ζήτημα που τους βασάνιζε. Έτσι είναι η ζωή.

(Βέβαια, μέσα στο ελικόπτερο ακολούθησε πικάντικος διάλογος μεταξύ του τύπου με τη βερμούδα και την Ιοκάστη αλλά δεν θα τον αποκαλύψω γιατί μπορεί να θεωρηθεί μικροαστικός και ανούσιος για τους κουλτουρόμαγκες. Πάντως απέδωκε αποτέλεσμα).

Καλημέρα σκύλε

2010-06-23T09:07:00.005+03:00

Παχυδερμία

Ποτέ μου δε συνάντησα γυναίκα που να με κάνει
να νιώσω άσχημα επειδή γεννήθηκα άντρας
Παρακαλώ πολύ να μην το θεωρήσετε αυτό σαν κολακεία

Άλφα στερητικό

Τα πόδια –όλοι οι δάσκαλοι της Φυσικής το ξέρουνε καλά-
Είναι τα πρώτα που ανοίγουμε
Ενώ τα χέρια, υπάρχουνε κυρίες ευγενείς
Που (εδώ και κάμποσο καιρό) τα θεωρούνε άχρηστα
Και, μα την πίστη μου, θαρρώ πως έχουν δίκιο.

Αυτό, από άποψη κοινωνική και οικονομική,
Πάει να πει πως καταργούνται δαχτυλίδια και βραχιόλια
Τα τατουάζ στο μπράτσο
Τα νάυλον εσώρουχα και τα νιου-λουκ φορέματα.

Και θα ΄πρεπε να θεσπιστεί
Με απόφαση του Δήμου
Η χρήση του κορμού-γυναίκας για τους άπορους.

Θα πρέπει

Θα πρέπει, δυστυχώς, να το παραδεχτούμε
Πως οι ωραίες γυμνές γυναίκες δεν συμπίπτουνε
Με τις ωραίες ντυμένες
Υπάρχουν εξαιρέσεις φυσικά
Και πρώτη απ΄ όλες η γυναίκα μου.
Καθώς και η δικιά σας
Ας είστε σεις που γράψατε ετούτες τις γραμμές
Όμως δεν το πιστεύω, είμαι απολύτως βέβαιος
Ότι δεν λέτε την αλήθεια.

Καλημέρα σκύλε

Βλέπω στο δρόμο ένα σκυλί
Του λέω: καλημέρα σκύλε;
Φαντάζεστε ποτέ να μ΄ απαντούσε;
Όχι; Ε, να λοιπόν που ωστόσο μ΄ απαντάει
Αν και γι΄ αυτό βεβαίως εσείς δε δίνετε πεντάρα

Έτσι ότι βλέπω γύρω μου ανθρώπους
Να προσπερνάνε τα σκυλιά χωρίς καν ένα βλέμμα
Νιώθω βαθιά ντροπή για τους γονιούς
Γιατί μια τόσο φοβερή ανατροφή
Προϋποθέτει τρεις γενιές –δεν υπερβάλλω διόλου!-
Σύφιλη κληρονομική
Όμως προσθέτω
-Μη τυχόν και ταραχτεί κανένας-
Όταν τα πιο πολλά σκυλιά συνήθως δε μιλάνε.

Με γεμάτα χέρια

Στους αθώους
Αν κάποιος σας ρωτούσε παθιασμένα
Η αθωότητα είν΄ αρετή;
Εγώ, δε θα απαντούσα.
Θα έβρισκα μια υπεκφυγή
Θα έλεγα: «Διαβάσατε Σεζάν;».

Σε άλλους δεν περνάει απ΄ το μυαλό
Να πούνε ψέματα και απαντούν «Δεν ξέρω!».
Κανένας δεν μπορεί να τους πιέσει.

Μα, φυσικά, η αθωότητα δεν είναι αρετή.
Η θειά μου ήταν στολισμένη με αρετές.
Τις έχει ακόμα. Και είναι γριά.

Οι Έλληνες ήταν κι αυτοί ενάρετοι
Μα οι Έλληνες δεν ήταν αθώοι
Σκοτώσαν, λόγου χάρη, τον Σωκράτη.
Βέβαια είναι δύσκολο να κρίνουμε

Δεν ήμασταν παρόντες.
Πάντως το ασφαλέστερο, σε τέτοιες περιπτώσεις
Είναι να μην αποκριθείς
Να βρεις μια υπεκφυγή…

Αν πάλι δεν σου βρίσκεται καμιά
Στο κάτω-κάτω της γραφής, μπορείς να αυτοκτονήσεις.

ΜΠΟΡΙΣ ΒΙΑΝ

(10 Μαρτίου 1920 - 23 Ιουνίου 1959)
μτφ. Α. Φωστιέρης και Θ. Νιάρχος

Tζόγος

2010-06-19T12:08:00.003+03:00

Άπλωσα τα τραπουλόχαρτα στο τραπέζι

οι φιγούρες χαμογελούσαν συνωμοτικά

κρυφοκοιτάζοντας η μία την άλλη

κρατώντας τα σκήπτρα τους.

Αδιάφοροι κοκκινόμαυροι, οι αριθμοί

έπαιζαν ένα ατέλειωτο παιχνίδι συνδυασμών

έχοντας την πεποίθηση της αιωνιότητας.

Την ώρα που συνειδητοποιούσα το λόγο

της σιγουριάς τους, την απουσία του μηδενός,

εκείνος ο μπαγάσας ο βαλές άπλωσε το χέρι του

σαν να ήθελε να μοιράσει και όχι να μοιραστεί.

Ακόμη νιώθω το άγγιγμά του στο χέρι μου

κι ας το έχω γαντοφορεμένο.

Στο ίδιο τραπέζι

2010-06-10T10:57:00.002+03:00

Σε κοιτούσα στα στενά σοκάκια
χωρίς ρολόι.
Ήταν την ώρα που πίναμε καφέ
στο ίδιο τραπέζι.
Τη στιγμή που ακούμπησα το χέρι σου
χωρίς να κοιτάξω γύρω.

Δεν ξέρω τι ήταν πιο όμορφο.
Εσύ ή ο ελεύθερος ουρανός
που κατέγραφε τη ζωή μας.

Σε κοιτούσα τη νύχτα να χορεύεις
περπατώντας.
Ήταν την ώρα που γελούσαμε
ακουμπισμένοι δίπλα.
Τη στιγμή που χάιδευες το μέτωπό μου
να διώξεις τις ρυτίδες.

Δεν ξέρω τι ήταν πιο ελεύθερο.
Εσύ ή το βλέμμα των ανθρώπων
που φωνάζει: είμαστε εδώ.

Σε κοιτούσα να κινείσαι στις λεωφόρους
με την ταχύτητα που αγαπάς.
Ήταν την ώρα που ταξιδεύαμε
με μια ford του ΄78.
Τη στιγμή που η θάλασσα έστελνε αλμύρα
να γυρίσει τα νιάτα μας.

Δεν ξέρω τι ήταν πιο όμορφο.
Εσύ ή το όνειρο που εξελισσόταν
μαζί σου.

Τελικά δεν έχω κοιτάξει τίποτα
πριν από σένα.

Τελικά δεν ξέρω τίποτα
παρεκτός εσένα.

Όταν ξεφυλλίζεις το μέλλον
υπάρχει ακόμα ελπίδα.

Τσιμεντένιος Ουρανός

2010-06-05T18:09:00.006+03:00

Είμαι ένας γέρικος κοκαλιάρης σκύλος
που φοβάται την ίδια του τη σκιά, μέχρι που

σε κάποια πόλη του αιώνιου νότου,
μία γυναίκα μου είπε πως τυφλωνόταν
σταδιακά,
την άρπαξα απ’ το μανίκι και την οδήγησα
απέναντι,
αντί για ευχαριστώ, γύρισε και μ’ έφτυσε
στο πρόσωπο,
μετά, έβγαλε ένα μεταξένιο μαντήλι
και μου ‘δωσε να σκουπιστώ,
«ξεκουμπίσου τώρα» ψιθύρισε, και
μ’ έσπρωξε ελαφρώς βίαια, τι

παράξενος κόσμος, σκέφθηκα, καθώς
κοιτούσα κάποια που περνούσε
ξυστά μου, είχε ένα
πελώριο τσιγκελωτό μουστάκι από γιαούρτι, φορούσε
ένα λουλουδάτο νυχτικό,
το θέαμα φαινόταν αρκετά σοβαρό,
τουλάχιστο είχε κατακόκκινα χείλη, κι αυτό
με καθησύχασε κάπως, όταν

ένα μικρό τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι
ξέφυγε απ’ ένα παιδικό χέρι,
κύλησε αθόρυβα και μπερδεύτηκε
στα πόδια μου, σκόνταψα κι έπεσα κάτω,
σκόνταψε κι έπεσε και η σκιά μου, όταν
την είδα κατάχαμα,
γέλασα δυνατά, πολύ δυνατά,
γέλασα τρανταχτά,

είμαι ένας γέρικος κοκαλιάρης σκύλος
που δεν φοβάται πλέον τη σκιά του,
με ξεφορτώθηκε…

Τρέχουν τα σάλια μου, γλυκιά μου!

2010-05-31T20:55:00.004+03:00

Καλοκαιριάτικη άπνοη νύχτα απόψε,
τα πάθη μου που έχουν πάρει φωτιά,
βίαια με αναγκάζουν να
ξεμυτίσω απ΄ τις σκοτεινές σελίδες ενός
παραμυθιού, που είμαι
χρόνια χωμένος,

επίσης,
πίσω απ' τη σκονισμένη βιτρίνα του
μυαλού μου, στιβάζονται
ανάκατα μεταξύ τους
φαντάσματα, λιμοκοντόροι, τσαρλατάνοι,
ημίθεοι και υπνωτιστές,

επίσης,
στο τέλος του σκοτεινού διαδρόμου
υπάρχει ένα αναμμένο φανάρι
σ' ένα χέρι που τρέμει, από αγωνία
για την έκβαση που νοιώθει πως
πλησιάζει αθόρυβα,

επίσης,
το καθετί κρέμεται πια
από φουστάνια που σιγοψιθυρίζουν,
για μια γυναίκα που καθάριζε,
τις βρώμικες σκάλες ενός ορφανοτροφείου,
χωρίς βρακί και άρωμα πίσω
απ' το αυτί της,

επίσης,
μπροστά μου ο βοριάς, πίσω μου ο νότος,
δεξιά κι αριστερά τεράστιες λίμνες
από σκατούλες, που επιπλέουν περήφανες
για την ύπαρξή τους, σίγουρα
η ελπίδα και ο φόβος θα με οδηγήσουν
αναγκαστικά σ' ένα από τα
τέσσερα σημεία του ορίζοντα,

μαέστρο φιλάρα!
Δε χώνεις τη μπαγκέτα στον κώλο σου
να τελειώσει επιτέλους αυτή η γελοία
παράσταση,
κατάντησε αφόρητα πληκτική...

Από την ποιητική μου συλλογή "Θάνατος: Ένα μπαούλο γεμάτο πεινασμένα σκουλίκια", που απέσπασε με την αξία της και χωρίς οποιοδήποτε μέσον το διεθνές βραβείο BONGO.

Η ρεμίζα

2010-05-26T17:09:00.003+03:00

Ο Γιάννης Δαμάσκος άφησε τ’ αμάξι ένα τετράγωνο πιο κάτω από την πολυκατοικία που έμενε. Γύριζε απ’ τη δουλειά και αισθανόταν κουρασμένος. Στο δρόμο που έμενε δύσκολα έβρισκες ρεμίζα, γιατί ήταν ο πιο πολυσύχναστος δρόμος της πόλης. Όταν πρωτοέφτασε στην πόλη, δύο χρόνια πριν, στην αρχή παρκάριζε το αμάξι έξω από μία μικρή παλιά κιτρινωπή μονοκατοικία, όπου ο χώρος έμενε πάντα άδειος. Κάθε φορά που πήγαινε να το πάρει έβρισκε κλαταρισμένο κάποιο λάστιχο, μ’ ένα μεγάλο καρφί στο πλάι του . Στην αρχή νόμισε πως ήταν τυχαίο το γεγονός, αλλά μετά συλλογίστηκε ότι η επανάληψη κάθε άλλο τυχαία μπορεί να χαρακτηριστεί. Του έκανε μεγάλη εντύπωση ότι κανένας δεν άφηνε το αμάξι του εκεί, ενώ γινόταν σκοτωμός σε όλο το δρόμο για μία τρύπα. Ένα απόγευμα παραμόνεψε και βρήκε τι έφταιγε. Το καρφί το κάρφωνε μια γριά που έμενε μόνη της στην κίτρινη παλιά μονοκατοικία. Είχε φαίνεται εξοικειωθεί τόσο πολύ να κάνει αυτή τη δουλειά, που χτυπώντας το με το κάτω μέρος της παντόφλας, τρεις τέσσερις φορές το πολύ, το λάστιχο ξεφούσκωνε σφυρίζοντας αδιάφορα. Ο Γιάννης μόλις το είδε πετάχτηκε σαν αστραπή από το σημείο που ήταν κρυμμένος και έβαλε τις φωνές στη γριά.

-Τι κάνεις εκεί τρελόγρια; φώναξε θυμωμένα.
-Τρυπάω το λάστιχο, είπε ατάραχη η γριά.
-Γιατί; ρώτησε.
-Γιατί εδώ παρκάρει ο γιος μου, είπε με ήρεμη φωνή η γριά.
Έκανε ακόμη δύο βήματα και την πλησίασε. Στάθηκε μπροστά της, η ανάσα της βρώμαγε ούζο. Έδειχνε να είναι στουπί στο μεθύσι. Τα μακριά άσπρα σαν χιόνι αχτένιστα μαλλιά της κάλυπταν τους πεσμένους ώμους της. Το χλωμό ρυτιδιασμένο πρόσωπο της, με τα θαμπά βαθουλωτά μάτια, και το σουφρωμένο άδειο στόμα με τα πετσωμένα ούλα, του θύμισε θάνατο. Τα μάτια της δεν επρόκειτο να τα ξεχάσει ποτέ, έμοιαζαν με ανοιχτό τάφο έτοιμο να τον καταπιεί. Κάτι δεν του άρεσε στο ύφος της. Χωρίς να το θέλει μαλάκωσε.
-Που είναι ο γιος σου κυρά μου; ρώτησε.
-Θα ‘ρθει από στιγμή σε στιγμή, είπε και κοίταξε γύρω της σαν να τον έψαχνε με τα μάτια.
-Και ο γιος σου να ‘ρθει, δεν γνωρίζεις ότι ο δρόμος είναι δημόσιος; τη ρώτησε. Να ψάξει να βρει ρεμίζα όπως κάνουμε όλοι.

Βέβαια, του είχε κάνει εντύπωση ότι όσο καιρό περνούσε από ‘κει δεν είδε πότε κάποιο αυτοκίνητο σταματημένο. Εντελώς ξαφνικά, μια ανθρώπινη σκιά πετάχτηκε σαν βέλος πίσω από ένα δέντρο κατά πάνω του, τον έπιασε με το ένα χέρι από το γιακά και με το άλλο του άστραψε ένα δυνατό χαστούκι, μετά έκανε μεταβολή και εξαφανίστηκε τρέχοντας προς το μέρος απ’ όπου είχε βγει. Ο εγκέφαλος του Γιάννη χόρεψε σαν γυάλινη μπίλια μεσ’ το κεφάλι του. Δεν πρόλαβε να συνέλθει από το σοκ και η γριά ουρλιάζοντας άρπαξε ένα μεγάλο καρφί από την τσέπη της ποδιάς της και του το κάρφωσε στο μπούτι. Ο πόνος ήταν άμεσος και αφόρητος ενώ στιγμιαία ένοιωσε το πόδι του να παραλύει. Τα είχε χαμένα, δεν ήξερε από πού να προφυλαχτεί. Κατάλαβε πως τα πράγματα ήταν εκτός ελέγχου. Η γριά είχε λυσσάξει, το στόμα της είχε γεμίσει αφρούς που έσταζαν στα ρούχα της, δεν το ‘χε σε τίποτα να τον γεμίσει τρύπες. Μία εσωτερική παρότρυνση τον ώθησε να της ρίξει μια μπουνιά και να την ξαπλώσει κάτω, αλλά συγκρατήθηκε επειδή δύο μέρες πριν είχε υποσχεθεί στον εαυτό του να αλλάξει και να γίνει καλός άνθρωπος.

Δίνοντας τόπο στη οργή, αποφάσισε να φύγει. Τράβηξε το καρφί από τη ρόδα, μπήκε στο αυτοκίνητο, έβαλε μπροστά και πάτησε απαλά το γκάζι. Το αυτοκίνητο κύλισε αργά. Η γριά βαδίζοντας με την όπισθεν μπήκε στο σπίτι της κι έκλεισε την πόρτα. Με την άκρη του ματιού του πρόλαβε να τη δει καθώς τραβούσε ελαφρά την κουρτίνα στο παράθυρο που ήταν δίπλα στην εξώπορτα, και να κοιτάζει έξω ανήσυχα και νευρικά. Ο Γιάννης χωρίς να ξέρει το γιατί, δεν ένοιωσε μεγάλο θυμό γι’ αυτή την ηλικιωμένη γυναίκα. Αντίθετα θα έλεγε πως αυτό που ένοιωσε εκείνη τη στιγμή, κάποιοι επιτήδειοι ορθολογιστές θα το ονόμαζαν αδικαιολόγητη συμπόνια.

Την άλλη μέρα ο Γιάννης ξύπνησε γύρω στο μεσημέρι. Καθώς έβγαινε από το διαμέρισμά του να αγοράσει τσιγάρα, γλίστρησε στις σκάλες και βρέθηκε καταγής. Ακούστηκε ένα ξερό κρακ. Με ψυχραιμία υπέθεσε ότι ο κόκκυγάς του θα είχε γίνει θρύψαλα. Ευτυχώς ο ήχος προήλθε από ένα καρύδι που ήταν ξεχασμένο στην κωλότσεπη του παντελονιού του εδώ και κάτι μέρες. Δεν θυμάται πως βρέθηκε εκεί. Μία πόρτα άνοιξε απότομα. Αναγνώρισε τη διαχειρίστρια της πολυκατοικίας. Άκουσε φαίνεται το θόρυβο και πετάχτηκε έξω να δει τι συνέβη. Στη γειτονιά είχε τη φήμη του στριμμένου άντερου και επειδή είχε σκοπό να τη ρωτήσει τι τρέχει με τη γριά , για να την καλοπιάσει έψαξε ενστικτωδώς τις τσέπες του. Βρήκε ένα κουτί με ληγμένες παστίλιες για το λαιμό, μισό ακαθάριστο ξινόμηλο, ένα εμβόλιο ανεμευλογιάς, μία σακοράφα και μία αίτηση ανανέωσης διπλώματος οδήγησης. Της τα έδωσε και τη ρώτησε για τη γριά. Το πρησμένο από τον ύπνο πρόσωπο της διαχειρίστριας πήρε αυθόρμητα μία έκφραση πόνου. Πρότεινε στον Γιάννη να την ακολουθήσει στο διαμέρισμά της για να τα πούνε με την ησυχία τους. Τον οδήγησε στην κουζίνα, καθίσανε, του προσέφερε ένα ποτήρι δροσερό νερό και του εξιστόρησε χωρίς να βιάζεται την ιστορία της γριάς. Μιλούσε ακατάπαυστα για μισή ώρα περίπου και το νόημα που έβγαλε ο Γιάννης ήταν λίγο πολύ το εξής: Η γριά είχε ένα γιο ναυτικό. Εντελώς ξαφνικά σε ένα από τα μακρινά ταξίδια που έκανε, χάθηκαν τα ίχνη του. Δεν ξαναπαρουσίασε σημεία ζωής, έγινε καπνός. Οι υπόλοιποι ναυτικοί του καραβιού γύρισαν στα σπίτια τους και στις οικογένειες τους, όπως τις άλλες φορές. Κανείς τους δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τι απέγινε ο γιος της γριάς. Το μόνο που δήλωσαν στις αρμόδιες αρχές ήταν ότι ένα πρωί καταμεσής της θάλασσας , διαπίστωσαν την απουσία του. Όσο κι αν έψαξαν στο καράβι δεν τον βρήκαν πουθενά. Το βασικό συμπέρασμα από τις καταθέσεις τους τα λέει όλα: άνοιξε η θάλασσα και τον κατάπιε. Η γριά όταν το έμαθε κλείστηκε στον εαυτό της και δεν μιλούσε σε κανένα. Συνέχιζε να πλένει τα ρούχα του γιου της, να τα απλώνει στη μικρή αυλή της, και να καρφώνει πρόκες στα λάστιχα των αυτοκινήτων που παρκάριζαν μπροστά απ’ το σπίτι της. Έδειχνε σαν να περίμενε το γυρισμό του γιου της. Οι δημόσιες υπηρεσίες που ασχολούνται με αυτού του είδους τα ζητήματα της είπαν ψέματα ότι, το καράβι που ταξίδευε ο γιος της είχε εξαφανιστεί ως δια μαγείας κάπου στα ανοιχτά της Ινδίας και κανείς από το πλήρωμα δεν βρέθηκε ποτέ. Εκείνη δεν το πίστεψε και περίμενε κάθε στιγμή ότι θα εμφανιστεί θα της χτυπήσει την πόρτα. Τα χρόνια περνούσαν και η γριά συνέχιζε το βιολί της. Η ζωής της είχε γίνει κόλαση. Τελειώνοντας την αφήγηση της η διαχειρίστρια είπε κάτι που του έκανε μεγάλη εντύπωση: Μόνο ο θάνατος θα λύτρωνε την κακομοίρα τη γριά.

Ο Γιάννης εκείνο το βράδυ δεν μπορούσε να κλείσει μάτι. Στριφογύριζε στο κρεβάτι, σηκωνόταν να καπνίσει, άδειασε μισό μπουκάλι βότκα, αλλά τίποτα. Το μυαλό του ήταν καρφωμένο στη γριά. Ο πόνος της είχε γίνει και δικός του πόνος. Η δυστυχισμένη της ύπαρξη θα βασανιζόταν μέχρι να αφήσει την τελευταία της πνοή. Τότε πήρε την απόφαση. Σηκώθηκε, ντύθηκε, γέμισε ακόμη ένα ποτήρι με βότκα, το κατέβασε μονορούφι και βγήκε απ’ το διαμέρισμά του. Κατέβηκε τις σκάλες όσο πιο ήσυχα γινόταν και βρέθηκε στο δρόμο. Περπατώντας ζαλισμένος έφθασε έξω από το σπίτι της γριάς. Με ένα λεπτό λαμάκι, μαθημένος από προηγούμενες δουλειές που είχε κάνει στο παρελθόν, άνοιξε εύκολα το μισοχαλασμένο μάνταλο της ετοιμόρροπης πόρτας του σπιτιού της. Την είδε να κοιμάται στη γωνιά του τοίχου πάνω σε ένα στενό κρεβάτι. Το αδύναμο φως του καντηλιού που αναβόσβηνε δίπλα της φώτιζε αμυδρά το χώρο. Την πλησίασε πατώντας στις μύτες των παπουτσιών και βρέθηκε ακριβώς από πάνω της. Οι τρύπες των ματιών της ήταν ορθάνοιχτες. Δίστασε και έκανε να φύγει. Η γριά τινάχτηκε και τον άρπαξε απ’ το μανίκι. Τον τράβηξε προς το μέρος της τόσο πολύ που το πρόσωπό του κόλλησε στο δικό της. Άνοιξε το φαφούτικο στόμα της με τα πετσωμένα ούλα. Η ανάσα της βρώμαγε ούζο. Κάτι ψιθύρισε. Δεν είναι σίγουρος αλλά νομίζει ότι του είπε, σε παρακαλώ. Δεν περίμενε άλλο. Με το ένα χέρι της τράβηξε το κεφάλι προς τα πίσω, ενώ με το άλλο έβγαλε το ξυράφι από την τσέπη του και της έκοψε το λαιμό. Την άφησε να σπαρταράει στο κρεβάτι καθώς εκείνος έμπαινε τρέχοντας στην τουαλέτα. Έσκυψε πάνω απ’ τη λεκάνη και έκανε εμετό. Το μέτωπο του έκαιγε. Έριξε λίγο νερό στη μούρη του, ξέπλυνε το ξυράφι, σκουπίστηκε με μία πετσέτα και βγήκε. Πέρασε βιαστικά δίπλα απ’ το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένη η γριά χωρίς να την κοιτάξει. Άνοιξε τη εξώπορτα, βρέθηκε στο δρόμο και άρχισα να τρέχει σαν κυνηγημένος προς το διαμέρισμά του. Σε λίγα λεπτά ήταν εκεί. Έπιασε το μπουκάλι με τη βότκα και το κατέβασε μονορούφι. Πλάνταξε. Αφού συνήλθε από το βήχα, έκλεισε τα φώτα και χώθηκε με τα ρούχα στο κρεβάτι. Δεν θυμάται σε πόση ώρα τον πήρε ο ύπνος.

Τον ξύπνησε ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα. Άνοιξε τα μάτια με ένα σπασμό στο κορμί. Είχε ξημερώσει και οι αχτίνες του ήλιου που κατάφεραν να περάσουν από μία χαραμάδα που άφηναν οι κουρτίνες, έπεφταν στα μάτια του και τον τύφλωναν. Σηκώθηκε και άνοιξε την πόρτα χωρίς να ρωτήσει ποιος ήταν. Το ύφος του δήλωνε φανερά παραίτηση. Στην πόρτα στεκόταν η διαχειρίστρια, του πρότεινε να πάνε στο χώρο της για καφέ. Ο Γιάννης χωρίς μιλήσει κούνησε το κεφάλι καταφατικά και την ακολούθησε. Αυτή τη φορά τον οδήγησε στο σαλόνι. Τον ρώτησε τι καφέ πίνει και όταν αυτός της είπε, εκείνη κατευθύνθηκε στη κουζίνα αφήνοντας τον να χαζεύει διάφορες φωτογραφίες που υπήρχαν με τάξη πάνω σε ένα παλιό μπουφέ. Η διαχειρίστρια επέστρεψε σε λίγα λεπτά κρατώντας ένα μικρό δίσκο με τους καφέδες. Μόλις αντίκρισε τον Γιάννη άφησε βιαστικά το δίσκο σε ένα τραπεζάκι και έτρεξε κοντά του. Ο Γιάννης βρισκόταν γονατιστός στο πάτωμα. Στα χέρια του κρατούσε μία φωτογραφία. Ολόκληρο το κορμί του παλλόταν ρυθμικά ενώ ένα σιγανό απόκοσμο βουητό έβγαινε απ’ το στόμα του. Μετά από πολύ προσπάθεια κατάφερε να ρωτήσει.
-Ποια είναι αυτή η ηλικιωμένη γυναίκα;
Η διαχειρίστρια ακουμπώντας το χέρι της στοργικά στο κεφάλι του, και με δάκρυα στα μάτια είπε με θλιμμένη φωνή.
-Η μητέρα μου και σ’ ευχαριστώ!
Πριν τελειώσει τη φράση της ο Γιάννης Δαμάσκος είχε πέσει στο πάτωμα λιπόθυμος.

Αρραβωνιάστηκα

2010-05-22T13:10:00.005+03:00

Εκεί, δίπλα στο ρείθρο του δρόμου
βρήκα ένα δαχτυλίδι,
ξάπλωσα ανάσκελα και κοίταζα τους
περαστικούς,
ήρθε και στάθηκε πάνω απ’ το
κεφάλι μου,
κόντεψε να με πατήσει,
είδα τα τεράστια πόδια της ,ιλιγγιώδη ύψη,
οι τρίχες που ξεπρόβαλαν
ανάμεσα τους
χρυσή γενειάδα αρχαίου θεού,
σήκωσα το κεφάλι και το έχωσα κάτω
απ’ το φουστάνι,
δάγκωσα με δύναμη ,
ξιαφνιασμένη τινάχτηκε προς τα πάνω κι
έκλασε.

«Ω, συγγνώμη» είπε,
«Δεν πειράζει» είπα, και της
φόρεσα το δαχτυλίδι στο μικρό δάχτυλο.
«Πολύ όμορφο!» είπε.
«Είναι αρραβώνας» είπα.
Φεύγοντας από ‘κει, κατέφθανε
ο σκουπιδιάρης με το καροτσάκι και
τη σκούπα.

Ήταν λοιπόν ζήτημα λίγων
λεπτών.

Από την ποιητική μου συλλογή "Το βαμμένο πουλί"

Η τρύπα του λιονταριού

2010-05-11T01:12:00.009+03:00

Ήταν ξημερώματα όταν τα φώτα έσβησαν και έφυγα τελευταίος από το DRAFT. Λίγα βήματα απ΄ την πόρτα στη γωνία του πάρκου και στο πυκνό σκοτάδι της νύχτας ένα δροσερό χέρι μου έπιασε τον καρπό και τον έσφιξε απαλά. Κοντοστάθηκα ξαφνιασμένος. Γύρισα να δω ποιος είναι. Με κοίταζε με ένα παράξενο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό της. Λυπημένο αλλά και χαρούμενο μαζί. Έβγαλε ένα κομμάτι χαρτί από τη μικρή τσάντα που κρατούσε και μου το έδωσε. Τότε θυμήθηκα ότι μερικές ώρες πριν είχα ξεμείνει από ψιλά και ήταν η μόνη που με φιλοδώρησε με μερικές μπύρες. Δίχως αυτήν θα είχα μείνει «στεγνός». Πήρα το χαρτί, έκανα μερικά μέτρα, στάθηκα κάτω από το αμυδρό φως ενός φανοστάτη, και άρχισα να το διαβάζω. Με το που τελείωσα έστρεψα το κεφάλι στο σημείο που την είχα αφήσει. Είχε φύγει.
Έβαλα το χαρτί στην τσέπη του παντελονιού και προχώρησα αργά στο σημείο που είχα αφήσει τη βέσπα. Περνώντας έξω από τη βασιλική του Αγίου Μάρκου μία μελωδία έφθασε στ’ αυτιά μου. Κάτι με έσπρωξε και ανέβηκα τα σκαλοπάτια. Δίπλα στη πόρτα ένα ορθογώνιο πανό ενημέρωνε τον επισκέπτη με μεγάλα καλλιγραφικά γράμματα «Τυχαία συνάντηση τριών βιολιών και δύο τσέμπαλων με θέμα: Άνοιξη». Η πόρτα άνοιξε και μία γυναίκα με ασημένια στολίδια στα μαλλιά με παρότρυνε χαμογελαστή να περάσω. Έστριψα ένα τσιγάρο, μου έδωσε φωτιά, το άναψα και μπήκα. Τη στιγμή που η πόρτα έκλεινε πίσω μου άρχισαν να παίζουν τα πέντε όργανα συγκινημένα από την τυχαία συνάντηση τους. Ο χώρος ήταν ασφυκτικά γεμάτος από πλήθος. Καθιστοί και όρθιοι. Η κυρία για να μην διαταράξει την αυτοσυγκέντρωση των πέντε οργάνων, με οδήγησε πατώντας στις μύτες των ποδιών της σε ένα κάθισμα της πρώτης σειράς, με αποτέλεσμα να νοιώσω ως το τιμώμενο πρόσωπο της μουσικής βραδιάς. Η μαέστρος νοιώθοντας την παρουσία μου, πίσω της, και συνεχίζοντας να κουνά το ραβδί της στον αέρα για να μη χαθεί ο ειρμός της μουσικής αλληλουχίας, γύρισε και μου χαμογέλασε καλοσυνάτα. Της ανταπέδωσα το χαμόγελο. Μετά με πήρε ένας γλυκός ύπνος. Ξύπνησα από τα συγκρατημένα χειροκροτήματα του εκστασιασμένου πλήθους. Η γυναίκα που μου είχε ανοίξει την πόρτα, ανέβηκε στο βήμα, σήκωσε ελαφρώς τα χέρια της και το μουσικόφιλο πλήθος σταμάτησε απότομα να χειροκροτεί. Με κοίταξε και με ευγενική φωνή, αφού με παρουσίασε στο κόσμο, με παρακάλεσε να ανέβω δίπλα της και να χαιρετήσω βγάζοντας ένα λόγο στην πολιτιστική εκδήλωση. Για μία στιγμή δίστασα. Μετά θυμήθηκα το χαρτί με το κείμενο που είχα στην τσέπη μου, κάτι που με ενθάρρυνε. Ανέβηκα στη σκηνή νωχελικά, όπως κάνουν όλοι οι διάσημοι. Έβγαλα το χαρτί που μου έδωσε το κορίτσι έξω από το DRAFT, και άρχισα να διαβάζω δυνατά τον τίτλο του κειμένου: Η τρύπα του λιονταριού.

Ακολουθεί το ακριβές αντίγραφο του κειμένου που διάβασα ……

Η φωτισμένη προβλήτα μου δημιουργεί πάντα ένα δέος και ένα αίσθημα ελευθερίας έτσι όπως απλώνεται μέσα θάλασσα κατακτητικά για περισσότερο από ένα χιλιόμετρο. Τη διασχίζω πάντα με ένα ευχάριστο συναίσθημα το οποίο οφείλεται μάλλον στη συνενοχή, προς τις σκέψεις και τις πράξεις μου, που δείχνουν τα πορτοκαλί φώτα, παραταγμένα σαν φλεγόμενοι θάμνοι κατά μήκος της παραλίας. Πολλές φορές έχω γυρίσει να ακουμπήσω επάνω τους για να δω αν είναι ριζωμένα και πού είναι, τελικά, φυτεμένα. Διάφοροι μπεκρήδες και πλανόδιοι πωλητές συνηθίζουν να κάνουν ακολασίες επάνω τους, ωστόσο για μένα αποτελούν πραγματικά προσκυνητάρια.

Ο Τζέρι ο διανοούμενος ένα ατυχές πλάσμα, κακομοιριασμένο και μαδημένο σαν αλεπού κυνηγημένη από Άγγλους αριστοκράτες, μου έχει διηγηθεί ότι στην προβλήτα αυτή στεκόταν τα παλιά χρόνια ένα πέτρινο λιοντάρι το οποίο είχαν θεμελιώσει Βενετοί καραβοκύρηδες. Μετά, λέει ο Τζέρι, όταν βαρέθηκαν τον τόπο το ξήλωσαν και το πήραν μαζί τους και οι ντόπιοι φτιάξανε ένα ίδιο που με τα χρόνια όμως και με τις ακολασίες των περαστικών δεν βλεπότανε. Κι έτσι όταν το γκρεμίσανε πήρανε διάφοροι τα κομμάτια του και τα έβαλαν στα παρτέρια τους για διακόσμηση. Όμως όταν έπαιρνε αέρας ακουγόταν ένας βρυχηθμός και μη αντέχοντας το φόβο πήρανε ξανά τα κομμάτια και τα πέταξαν στη θάλασσα. Ο Τζέρι λέει ότι τα καλοκαίρια όταν έχει πανσέληνο μπορείς να το δεις ολόκληρο στον πάτο της θάλασσας. Όχι ακριβώς ολόκληρο γιατί έχει μια τρύπα κάπου στο θώρακα επειδή το μάρμαρο διαβρώθηκε από τις ακολασίες, όπως σας είπα. Πάντως εγώ δεν έχω καμιά όρεξη τα βραδάκια του καλοκαιριού να κυνηγάω φαντάσματα στον πάτο της θάλασσας, όταν τα κορίτσια γύρω μου κουνιούνται έτοιμες για όλα.

Τον τελευταίο καιρό έχω αρχίσει να διαπιστώνω κάποια προβλήματα κόπωσης, προφανώς οφειλόμενα στην ηλικία. Ένα βράδυ μάλιστα που είχε λίγο ψυχρούλα την ώρα που έβηξα ένιωσα έναν σφάχτη στα πλευρά. Στιγμιαία μού πέρασε από το μυαλό ότι ανακατεύτηκαν τα παΐδια μου και ψιλοπανικοβλήθηκα, αλλά σε λίγα λεπτά συνήλθα και συνέχισα το βραδινό κυνήγι μου. Ξοπίσω μου ακολουθούσαν όλα τα λιγούρια μπας και βρουν καμιά γκομενίτσα, κι αυτοί, από εκείνες που με ορέγονται καθημερινά. Κατά τα ξημερώματα είδα από μακριά να έρχεται, καμαρωτή, μια άγνωστη. Η περίπτωση μου κίνησε το ενδιαφέρον παρόλο που τα πονάκια στην πλάτη εξακολουθούσαν. Κοντοστάθηκα όταν με πλησίασε, το ίδιο έκανε κι αυτή και τα λιγούρια οπισθοχώρησαν. Αφήνοντας το σημάδι της, ακουμπισμένη σε ένα από τα φωτεινά προσκυνητάρια, με κοίταξε, με χάιδεψε για την ακρίβεια με τα μάτια της και πήγε κι έκατσε στην άκρη της προβλήτας κοιτώντας τον βυθό. Γύρισα να κοιτάξω τον ουρανό κι εκείνη τη στιγμή διαπίστωσα ότι μια πανσέληνος έπαιρνε το δρόμο του ύπνου.

Ζω πολλά χρόνια μοναχικά αν και πολλές φορές έχω σκεφτεί πως θα μπορούσα να έχω ένα όμορφο σπίτι και οικογένεια. Μια δυο φορές έκανα προσπάθεια αλλά η απόδραση ήταν εκ προτέρων μέσα στο κεφάλι μου. Γνώριζα πολύ καλά πως όταν έβγαινα έξω δεν υπήρχε αρσενικό που να μην με κοιτάζει με δέος και θηλυκό που να μην με ονειρεύεται. Έτσι αποφάσισα να περνώ τη ζωή μου τριγυρνώντας κυρίως τις νύχτες αρχηγός και εραστής κι όσο για δουλειά ούτε συζήτηση. Εξάλλου πάει πακέτο με την οικογένεια. Αυτή τη φορά όμως θες η σουβλιά στα παΐδια, θες η τύπισσα κάτι κουνήθηκε μέσα μου. Την επόμενη νύχτα εκείνη δεν φάνηκε. Ασφαλώς δεν μπορούσα να περιμένω το επόμενο φεγγάρι. Περνώντας από το σημείο που στεκόταν χθες με πήρε το άρωμά της. Έκανα μια παύση και οργάνωσα το σχέδιο. Μετά από λίγη ώρα τη βρήκα να κάθεται σε μια καρέκλα στο μεγάλο μαγαζί του λιμανιού. Με είδε κι εκείνη αλλά έκανε ότι δεν με γνώριζε. Στην αρχή τουλάχιστον γιατί όταν την πλησίασα αίφνης γίναμε ένα.

Η ιστορία συνεχίστηκε με τον ίδιο ρυθμό. Ακολουθώντας το άρωμά της βρισκόμασταν όταν οι ρεμπεσκέδες με άφηναν ήσυχο. Εδώ που τα λέμε, και μεταξύ μας, δεν ήταν μόνο οι ρεμπεσκέδες αλλά και οι άλλες «ανησυχίες» που όσο και να το κάνεις ομορφαίνουν τη ζωή. Μια νύχτα όμως με φεγγάρι που ολόκληρη η προβλήτα ήταν σκεπασμένη από τη μυρωδιά της εκείνη δεν σηκώθηκε όταν με είδε. Ή για να σας δώσω να καταλάβετε σηκώθηκε και απομακρύνθηκε! Το κολιέ της λαμπίριζε στο φως που βγάζουν η νύχτα και η μέρα μαζί, και η θλίψη ήταν ζωγραφισμένη στα βήματά της. Οπισθοχωρώντας ακούμπησα στο γνωστό δικό μας σημείο και τη στιγμή που έστρεψε το κεφάλι της να με αποχαιρετίσει σηκώνοντας το αριστερό μου πόδι άφησα το δικό μου σημάδι επάνω στο δικό της. Ήρθε και στάθηκε δίπλα μου και βαδίζοντας κόντρα στον ήλιο που σηκωνόταν γερά, πια, ακούσαμε δυο μπεκρήδες να μουρμουρίζουν:
-Ρε μαλάκα, πού τη βρήκε τέτοια σένια γκόμενα και με λουρί, στα γεράματα ο Ρεξ; Και μετά σου λένε…σκυλίσια ζωή.
-Δεν ξέρω τι μου λες εσύ.. εγώ από το μεθύσι μου βλέπω το λιοντάρι ολόκληρο και καθαρό να στέκεται απέναντί μας…

Στην επόμενη συνάντησή μας θα σας περιγράψω τι ακολούθησε στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου μετά το τέλος της ανάγνωσης …Καλή νύχτα!

Τριαντάφυλλο ανάμεσα στα δόντια

2010-05-06T10:39:00.007+03:00

Ο μεγαλόσωμος κόκκινος αδέσποτος σκύλος σηκώθηκε όρθιος στα πισινά του πόδια, ακούμπησε τα μπροστινά στο πρεβάζι του παραθύρου και κοίταξε με τα μεγάλα στρογγυλά μάτια του στο εσωτερικό της χαμηλής παλιάς, ενός δωματίου, μονοκατοικίας. Αυτό που αντίκρισε του τράβηξε το ενδιαφέρον και για να μην γίνει αντιληπτός τράβηξε λίγο προς τα κάτω το κεφάλι.

Μέσα στο δωμάτιο, εκτός από ένα μονόκλινο ξέστρωτο ράντζο που στεκόταν ακουμπισμένο στον τοίχο, υπήρχε ένα παλιό ψυγείο, ένας νεροχύτης, ένα μεσαίου μεγέθους καθίκι, ένας μικρός καθρέπτης κρεμασμένος στον τοίχο, μία τηλεόραση και ένα στρογγυλό τραπέζι ακριβώς στη μέση του χώρου. Γύρω από το στρογγυλό τραπέζι καθόταν τρεις γέροι και μία κουφή γριά. Όλοι κρατούσαν στο αριστερό χέρι από ένα ρεπάνι και στο δεξί ένα ποτήρι. Σε κάθε δαγκωνιά που έριχναν στο ζαρζαβατικό, έπιναν χωρίς να τσουγκρίζουν τα ποτήρια τους μία γουλιά κρασί, εκτός από τη γριά που έπινε μηλόξυδο. Η γριά που και που ρουφούσε τόσο δυνατά τη μύτη της που τρανταζόταν ολόκληρο το κορμί της. Το περιεχόμενο το έφτυνε στο πάτωμα, ανάμεσα στα πόδια της.

Ήταν ήδη προχωρημένο απόβραδο και αυτοί καθισμένοι από το πρωί γύρω από το στρογγυλό τραπέζι χωρίς να έχουν ανταλλάξει την παραμικρή λέξη, είχαν τα γουρλωμένα μάτια τους καρφωμένα στην τηλεόραση που βρισκόταν ακριβώς απέναντι τους. Περίμεναν με μεγάλη αγωνία την στιγμή που θα έβγαινε ο πρωθυπουργός της εύπλαστης πλειοψηφίας να αναγγείλει τα νέα οικονομικά μέτρα που ήταν αναπόφευκτα για την δημοσιονομική αποτελμάτωση της χώρας. Και οι τέσσερεις ένοιωθαν δυσβάσταχτες ενοχές, θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως κύριους υπεύθυνους για το τέλμα που βρέθηκε η χώρα τους. Γέμισαν πάλι τα ποτήρια και τα κατέβασαν μονορούφι, δάγκωσαν ένα κομμάτι ρεπάνι, έσυραν όλοι μαζί τις καρέκλες πιο κοντά στο τραπέζι και συνέχιζαν να κοιτούν απερίσπαστοι τον τηλεοπτικό δέκτη. Ο πιο γέρος απ’ όλους κοίταξε το ρολόι και μία ανησυχία ζωγραφίστηκε αυθόρμητα ανάμεσα στα φρύδια του. Οι άλλοι δεν του έδωσαν σημασία συνεχίζοντας να κατεβάζουν το κρασί τους.

Πρώτος μίλησε ο πιο καραφλός γέρος.
-Ο πατέρας μου κάθε πρωί πριν φύγει για δουλειά διάβαζε ένα μικρό απόσπασμα από τις αλλόκοτες ιστορίες του Μιλίου. Νόμιζε πως με αυτό τον τρόπο αποκτούσε υπερφυσικές δυνάμεις, ώστε να μπορέσει να αντεπεξέλθει επαρκώς στις δυσκολίες της ημέρας, που τον περίμεναν στην εξόρυξη λιγνίτη όπου εργαζόταν. Εξ’ άλλου έπρεπε να περπατήσει με την αξίνα στην πλάτη πέντε χιλιόμετρα ως το νταμάρι. Τα είχε καταφέρει περίφημα έως ότου ένα πρωί καθώς βημάτιζε βιαστικά καθυστερημένος για τη δουλειά, σκόνταψε και η σιδερένια μύτη της αξίνας με τη δύναμη της απότομης πτώσης, καρφώθηκε στην πλάτη του ξεπροβάλλοντας από το στήθος. Έμεινε στον τόπο. Πάντως δεν έχουμε παράπονο από την εργοδοσία του, όχι μόνο μας έστειλε συλλυπητήριο τηλεγράφημα, αλλά μας κατέβαλε την αποζημίωση μισής αργίας, ενώ στην κηδεία παρέστησαν με τα σχολιανά τους ρούχα, ο δεύτερος τη τάξη επιστάτης μαζί με άλλους δύο υψηλόβαθμους εργάτες. Νοιώσαμε πολύ περήφανοι εκείνες τις δυσβάσταχτες ώρες. Η συγκίνηση ήταν διάχυτη και ειλικρινής στα πρόσωπα όλων των μελών της οικογένειας. Πραγματικά αξέχαστες στιγμές!

Δεύτερος μίλησε ο λιγότερο καραφλός γέρος.
-Ο πατέρας μου κάθε πρωί πριν φύγει για τη δουλειά ανέβαινε στην ταράτσα και έπινε τον καφέ του, βλέποντας τον ήλιο να ανατέλλει. Δεν ήταν ιδιαίτερα ρομαντικός, απλά κάπου είχε ακούσει ότι οι πρώτες πρωινές αχτίνες του ήλιου εκπέμπουν θεραπευτικές ιδιότητες για τα αρθριτικά. Πράγματι ποτέ δεν παραπονέθηκε για πόνους στις κλειδώσεις, στα αυχενικά ή να έχει τριξίματα στις μασέλες. Ποτέ! Πέθανε όταν ένα πρωί βγαίνοντας στην ταράτσα ζαλίστηκε, έπεσε στο κενό και έσκασε κάτω στον δρόμο. Ήταν πολύ τυχερός γιατί εκείνη την ώρα περνούσε τυχαία ένας παπάς γιατί πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, πρόλαβε να τον εξομολογήσει, να τον ευλογήσει, και να του δώσει άφεση αμαρτιών. Αναμφισβήτητα σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις φαίνεται το μεγαλείο και η μεγαλοψυχία Εκείνου. Πώς βρέθηκε από το πουθενά εκείνη τη στιγμή ο παπάς; Το επιμελήθηκε Εκείνος. Άρα, επρόκειτο για θαύμα! Πώς να μην πιστεύει στον μεγαλοδύναμο μετά κανείς;

Τρίτος μίλησε ο γέρος που είχε μία μικρή καλοχτενισμένη τούφα λευκών μαλλιών στη δεξιά πλευρά του κεφαλιού του. Φαινόταν απ’ όλους ο πιο σοβαρός.
-Ο πατέρας μου κάθε πρωί πριν φύγει για τη δουλειά συνήθιζε να κάνει έρωτα με τη κυρά του. Θεωρούσε ότι όταν μετά αποδείξεως αποδίδει σωστά το ορμονικό σύστημα, δουλεύει καλά ολόκληρος ο οργανισμός, ψυχή τε σώματι. Ένα πρωί κάτι απρόοπτο τού απέσπασε την προσοχή, ξέχασε να ελέγξει τις ορμόνες του και το απόγευμα μάς τον έφεραν πεθαμένο τυλιγμένο σε ένα λευκό σεντόνι. Ο υπάλληλος από την Επιθεώρηση Εργασίας που διερεύνησε το εργατικό ατύχημα μας ανέφερε με πόνο ψυχής, ότι δεν λειτούργησαν τα αντανακλαστικά του όπως θα περίμενε κανείς. Έτσι αντί να βιδώσει μία λάμπα σε ένα ντουί, έχωσε μέσα το δάχτυλό του και το ρεύμα τον τίναξε τρία μέτρα μακριά κάνοντάς τον κάρβουνο. Ο ιατροδικαστής αποφάνθηκε ότι εάν είχε ακολουθήσει τη γνωστή σε όλους καθημερινή πρωινή συνήθειά του θα ήταν ακόμη ζωντανός. Κρίμα γιατί ήταν καλός άνθρωπος, συνεπής στις οικογενειακές και κοινωνικές του υποχρεώσεις. Τι να πει κανείς; Άτυχη στιγμή; Προβοκάτσια της εργοδοσίας; Τρέχα γύρευε, άκρη δεν βγάζεις…

Η κουφή γριά σαν να ξύπνησε από λήθαργο ρώτησε με πολύ δυνατή φωνή.
-Για τι πράγμα μιλάτε; Για την επικείμενη εξαγγελία του πρωθυπουργού της εύπλαστης πλειοψηφίας;
Δεν της απάντησε κανείς. Δάγκωσαν ένα κομμάτι ρεπάνι και κατέβασαν μία δυνατή γουλιά κρασί εκτός από τη γριά που κατέβασε μία γουλιά μηλόξυδο.
-Σιωπή! φώναξε ξαφνικά με στεντόρεια φωνή που τράνταξε το δωμάτιο ο πιο καραφλός γέρος. Βγαίνει στην τηλεόραση ο πρωθυπουργός της εύπλαστης πλειοψηφίας. Τσιμουδιά!

Πραγματικά στην οθόνη εμφανίστηκε ένας τύπος ψηλός, με σφιγμένα χείλια, σοβαρό ύφος και εμφανώς βουρκωμένος. Στάθηκε μπροστά από ένα μικρόφωνο, έξυσε αμήχανα το μάγουλό του. Φαινόταν λίγο διστακτικός, κοίταξε προς την κάμερα, έξυσε το μέτωπό του αυτή τη φορά και μισάνοιξε το στόμα του για να εκστομίσει αυτά που τον πρόσταζε το καθήκον να πει για το καλό της πατρίδας. Η εικόνα που παρουσίαζε έπειθε και τον πιο αδαή πως είχε πλήρη συναίσθηση των ευθυνών του. Όμως, πριν αρθρώσει ακόμη την πρώτη λέξη το ύφος του άλλαξε άρδην. Το πρόσωπό του πήρε μία σκληρή έκφραση, οι σάρκες στα μάγουλά του τραβήχτηκαν προς τα αυτιά καθώς το βλέμμα του άρχισε να εκτοξεύει οπτικούς μύδρους κατά παντός υπευθύνου. Οι τέσσερεις ηλικιωμένοι άθελά τους ανατρίχιασαν. Μήπως θεωρούσε τους ίδιους αποκλειστικά υπεύθυνους της τρομερής αυτής εθνικής τραγωδίας; Έκαναν οι τέσσερεις θεατές ταυτόχρονα την ίδια βασανιστική σκέψη. Ανακάθισαν νευρικά στις καρέκλες τους και κοίταξαν με μάτια έτοιμα να πεταχτούν από τις κόχες τους τον τηλεοπτικό δέκτη. Κατάλαβαν πως η ετυμηγορία που θα τους απεύθυνε ο πρωθυπουργός της εύπλαστης πλειοψηφίας ήταν, πια, προ των πυλών. Από κάπου ακούστηκε ένα τρίξιμο. Κοίταξαν δειλά ο ένας τον άλλο και διαπίστωσαν πως το τρίξιμο προήλθε από τα κόκκαλα της γριάς. Ανατρίχιασαν πάλι και ξαναγύρισαν τα μαδημένα κεφάλια τους στην οθόνη της τηλεόρασης.

Ο πρωθυπουργός της εύπλαστης πλειοψηφίας βάζοντας το χέρι μπροστά από το στόμα του, έβηξε με λεπτότητα καθαρίζοντας το λαρύγγι του, κοίταξε μία αριστερά, μία δεξιά, ευθυγράμμισε το κεφάλι του προς την κάμερα και άρχισε να αρθρώνει την πρώτη του λέξη. Από το σημείο αυτό και μετά, αυτά που επακολούθησαν εκτυλίχθησαν κυριολεκτικά με κινηματογραφική ταχύτητα. Με το που άρχισε να μιλάει, η γριά ρούφηξε τόσο πολύ δυνατά τη μύτη της που κόντεψε να πνιγεί. Τελικά κατάφερε να ξεκολλήσει αυτό που είχε φρακάρει στο λαιμό της και να το φτύσει με ανεξέλεγκτη δύναμη στο πάτωμα, σχηματίζοντας κάτι που έμοιαζε με αυγό μελάτο. Προσπάθησε να το σκουπίσει με το πόδι της αλλά για κακή της τύχη το συμβάν είχε γίνει ήδη αντιληπτό.

Ο πρωθυπουργός της εύπλαστης πλειοψηφίας βλέποντας την κίνησή της, με μία φοβερή κραυγή πετάχτηκε σαν τρελός μέσα από την τηλεόραση και την έπιασε απ’ το λαιμό. Το γκρίζο ρυτιδιασμένο πρόσωπο της γριάς πυρακτώθηκε. Ο τελευταίος αέρας που είχε εγκλωβιστεί στους πνεύμονες της, απέδρασε ο μισός σφυρίζοντας από τα ρουθούνια της, ενώ ο υπόλοιπος με ήχο παραπονιάρικης τρομπέτας από τον κοκκαλιάρικο πισινό της, δίνοντας την εντύπωση τρυπημένης σαμπρέλας που ξεφουσκώνει από δύο σημεία εκτόνωσης βιαίως δημιουργημένα. Ο φέρων στις πλάτες του τις ευθύνες ενός ολόκληρου έθνους της έσφιγγε το λαιμό όλο και πιο δυνατά. Τα χέρια του έμοιαζαν με δαγκάνες φτιαγμένες από μαντέμι. Τα μάτια της γριάς είχαν πεταχτεί σχεδόν ολόκληρα έξω από τις τρύπες τους.

Ήταν πλέον θέμα δευτερολέπτων να παραδώσει το κουρασμένο από τα χρόνια πνεύμα της στον βαρκάρη που θα το μετέφερε στον άλλο κόσμο. Οι γέροι άρχισαν να κλαίνε με λυγμούς φωνάζοντας ο ένας στον άλλο βοήθεια. Προσπάθησαν να αποσπάσουν τη γριά από τα χέρια του αφηνιασμένου πρωθυπουργού της εύπλαστης πλειοψηφίας αλλά η προσπάθειά τους απέβη άκαρπη. Απογοητεύτηκαν και ξανακάθισαν στις καρέκλες. Χοντρά δάκρυα ανάβλυζαν από τα γέρικα μάτια τους που καθώς κυλούσαν σαν ρυάκια μέσα στις βαθιές ρυτίδες τους, έπεφταν σαν καταρράκτες στο πάτωμα. Ο επικεφαλής της κυβερνητικής αγέλης γύρισε και τους κοίταξε σαν δάσκαλος που ετοιμάζεται να υποβάλει στους μαθητές του την πιο αυστηρή ποινή που του επιτρέπει ο νοσηρός απηρχαιωμένος εκπαιδευτικός κανονισμός. Οι γέροι φοβήθηκαν τόσο πολύ που άρχισαν να χειροκροτούν με ψεύτικο ενθουσιασμό. Εν τω μεταξύ η γριά ήταν στα τελευταία της. Η στεγνή γλώσσα της είχε πεταχτεί και κρεμόταν άψυχη απ’ το στόμα της. Το μίσος και η μανία είχαν τυφλώσει τόσο πολύ τον πρωθυπουργό της εύπλαστης πλειοψηφίας που για να την αποτελειώσει, άφησε το λαιμό της, την άρπαξε από το σβέρκο και τα πόδια, την σήκωσε ψηλά στον αέρα, και άρχισε να την χτυπάει λυσσασμένα στο πάτωμα. Η γριά άρχισε να απλώνεται σαν χταπόδι. Ένας ρόγχος ακούστηκε να βγαίνει από το στόμα της.

Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε από κάπου ένα απειλητικό γρύλισμα. Οι γέροι σταμάτησαν να χειροκροτούν. Παραξενεμένοι κοίταξαν γύρω. Προτού προλάβουν να καταλάβουν από πού προήλθε, ακούστηκε ένα φοβερό ουρλιαχτό. Σείστηκε συθέμελα το σύμπαν. Τα τζάμια του παράθυρου έσπασαν και μία κόκκινη βολίδα εισέβαλε μέσα. Όρμησε μουγκρίζοντας κατά πάνω τους, τους προσπέρασε και άρπαξε με τα σιδερένια σαγόνια του τον πρωθυπουργό της εύπλαστης πλειοψηφίας απ’ τον σβέρκο. Τον σήκωσε σαν πούπουλο στον αέρα, τον ξετίναξε σαν σκονισμένο ρούχο και τον πέταξε με δύναμη στον τοίχο. Εκείνος, σαν μεθυσμένο αεροπλάνο προσγειώθηκε άγαρμπα, ουρλιάζοντας με κραυγές πληγωμένου ζώου ξαπλωμένος στο πάτωμα.

Ο κόκκινος σκύλος πήγε και στάθηκε από πάνω του απειλητικός. Κόλλησε το ανοιχτό στόμα του με τα γεμάτα σάλια δόντια στο πρόσωπο του τρομοκρατημένου εκπροσώπου της εύπλαστης πλειοψηφίας. Η καυτή ανάσα του σκύλου τού έκαιγε σαν αυγουστιάτικος λίβας το πρόσωπο. Έμεινε ακίνητος. Μετά ανασηκώθηκε δειλά δειλά και γονατίζοντας σε στάση προσευχής άρχισε κλαίγοντας να εκλιπαρεί. Ο σκύλος μαλάκωσε, τον λυπήθηκε, τον σιχάθηκε. Έκανε ένα βήμα πίσω, κοντοστάθηκε, κάτι σκέφθηκε, τον ξαναπλησίασε από το πλάι σήκωσε το πίσω πόδι και τον κατούρησε στη μούρη. Αφού στράγγιξε εντελώς την κύστη του, γύρισε, πήρε φόρα και πηδώντας πέρασε μέσα από το παράθυρο. Πήρε πάλι τη στάση που είχε και πρώτα και συνέχιζε να κοιτάζει μέσα. Ένα χαμόγελο ικανοποίησης σχηματίστηκε στο φαρδύ του στόμα.

Οι τρεις γέροι αφού συνήλθαν από το σοκ που τους προκάλεσε το γεγονός, σηκώθηκαν άρπαξαν με θάρρος τον πρωθυπουργό της εύπλαστης πλειοψηφίας, τον πέταξαν σαν άδειο τσουβάλι μέσα στην οθόνη της τηλεόρασης, έβγαλαν το καλώδιο από την πρίζα και τη γύρισαν να κοιτάζει προς τον τοίχο. Τώρα πια το κουτί δεν τους χρησίμευε σε τίποτα. Η γριά άρχισε σιγά σιγά να κουνάει πάλι. Σε λίγα λεπτά αφού σηκώθηκε όρθια, προχώρησε αργά και κάθισε στην καρέκλα της. Ίσιωσε τα μαλλιά της που είχαν ανακατευθεί και κοίταξε μειδιάζοντας τους τρεις γέρους, της χαμογέλασαν και αυτοί με συμπάθεια. Όλοι μαζί άρπαξαν με το ένα χέρι τα ρεπάνια που είχαν μείνει πάνω στο τραπέζι και με το άλλο χούφτωσαν τα ποτήρια με το κρασί και το μηλόξυδο. Αφού έριξαν μια γερή δαγκωνιά στα ζαρζαβατικά, τσούγκρισαν στον αέρα με ενθουσιασμό τα ποτήρια και τα κατέβασαν μονορούφι. Γύρισαν και κοίταξαν προς το παράθυρο. Ο κόκκινος σκύλος ήταν ακόμα εκεί.

Το χαμένο πετράδι

2010-04-24T00:23:00.007+03:00

Η ιστορία που θα επιχειρήσω να σας διηγηθώ είναι μεν πραγματική, ταυτόχρονα δε υπερβολική, εξωφρενική και πολλή όμορφη για να αποδοθεί από τον πεζό λόγο. Ας είναι, η προσπάθεια μετράει.

Ήταν η εποχή που μόλις είχα αποδράσει από τον ιστό μιας μεγάλης και δυνατής αράχνης. Ακολούθησε μία μακρά περίοδος αδρανοποίησης. Κλείστηκα στο σπίτι μου και αφοσιώθηκα σε κάποιες απαραίτητες εσωτερικές αναζητήσεις που τις είχα παραμελήσει και έπρεπε κάποτε να αποκαταστηθούν και κυρίως να διευκρινιστούν. Επίσης, για να μην χάσω έστω και ένα μέρος του βιολογικού ρυθμού μου, δηλαδή της φόρμας μου, τριγυρνούσα από δωμάτιο σε δωμάτιο και σκότωνα μύγες. Αυτό το μέτρο το βρήκα αρκετά αποτελεσματικό γιατί όταν έλαβα την επιστολή – πρόσκληση από τον καθηγητή εφαρμοσμένης φυσικής σερ Τσάκ Αμάν ( προφανώς αραβικής καταγωγής) βρισκόμουν σε πολύ καλή φυσική κατάσταση.

Ο τρόπος που είχε αποτυπώσει στο χαρτί τα λόγια του ο καθηγητής δεν μου άφηνε περιθώρια άρνησης. Την ίδια μέρα αμπαλάρισα βιαστικά τα μπογαλάκια μου, μπήκα στο πρώτο αεροπλάνο που βρήκα και βρέθηκα στο μακρινό Ντέιτον του Οχάιο. Κατά τη διάρκεια του πολύωρου ταξιδιού είχα την ευκαιρία να ξαναδιαβάσω πιο προσεκτικά και με περισσότερη άνεση αυτά που έγραφε ο καθηγητής στην επιστολή του. Με λίγα λόγια είχε διοργανωθεί από μία μη κυβερνητική ανιδιοτελή πολιτιστική, παύλα, οικολογική οργάνωση με την ονομασία «Σκέψου καλά, η πράσινη ομπρέλα σε προφυλάσσει από την όξινη βροχή», το κυνήγι ενός χαμένου στα βάθη των αιώνων ανεκτίμητου θησαυρού και συγκεκριμένα ενός ανεκτίμητου πολύτιμου λίθου με την κωδική ονομασία «Η χιονισμένη γενειάδα του Μανιτού».

Ο θρύλος που κυκλοφορούσε με δέος από στόμα σε στόμα εδώ και αιώνες ανάμεσα στις ινδιάνικες φυλές της αμερικανικής ηπείρου, έλεγε ότι το ανεκτίμητο αυτό πετράδι είχε ύψος δύο μέτρα και πλάτος εβδομήντα έξι εκατοστά. Ο ίδιος θρύλος ανέφερε επίσης ότι ήταν θαμμένο σε ένα μυστικό μέρος κάπου στη βραχώδη πολιτεία της Μοντάνα. Ο μοναδικός που γνώριζε το ακριβές σημείο ήταν ο μάγος της φυλής Απάτσι, ένας παράξενος και μυστηριώδης τύπος με το συμβολικό όνομα «Ρίξε λάδι στο τηγάνι», που είχε όμως αποχαιρετήσει τα εγκόσμια εδώ και ενάμιση αιώνα! Επομένως όλα τα στοιχεία του ακριβούς σημείου που ήταν κρυμμένο αυτό το πετράδι τα είχε πάρει μαζί στον τάφο του. Λέγεται, αν και δεν το πιστεύω, ότι κάποιος προφανώς ηλίθιος ή μεθυσμένος κυνηγός του πολύτιμου λίθου επί σειρά ετών, ένα βράδυ μεσ΄ στην απελπισία του που είχε προκληθεί από τις άκαρπες προσπάθειες μιας ολόκληρης ζωής για την εύρεσή του, άνοιξε τον τάφο που είχαν θάψει τον ινδιάνο μάγο, έβγαλε τον σκελετό και άρχισε να τον καρφώνει με ένα κατσαβίδι νομίζοντας ότι με αυτό τον τρόπο θα του αποσπούσε το μυστικό. Ο σκελετός σαν να τον γαργάλισε το κατσαβίδι κροτάλισε για λίγο. Πέρα από το κροτάλισμα του σκελετού ο κυνηγός δεν απέσπασε απολύτως τίποτα, απεναντίας συνελήφθη από τον τοπικό σερίφη Ρόι Ο’ Μπράιαν, ο οποίος οφείλουμε να παραδεχθούμε δεν του φέρθηκε βίαια, και πέρασε όλη τη νύχτα στο κρατητήριο. Το πρωί αφού ζήτησε συγγνώμη, έφυγε αγκαλιά με μια πόρνη που γνώρισε στο κελί εκείνο το βράδυ, αγαπήθηκαν, και όπως γράφτηκε σε μία τοπική εφημερίδα περιορισμένης κυκλοφορίας, μετά από λίγες μέρες παντρεύτηκαν. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι κατά κόρον συνηθισμένες συνθήκες του έγγαμου βίου τον ανάγκασαν πολύ σύντομα να ξεχάσει το κυνήγι του χαμένου πολύτιμου λίθου. Αυτό όμως είναι μία άλλη ιστορία που δεν μας αφορά, επί του παρόντος τουλάχιστον.

Αυτά μέσες άκρες σκεφτόμουν, κατά τη διάρκεια του εναέριου ταξιδιού και βυθίστηκα σε ένα γλυκό ύπνο. Ξύπνησα όταν πια το αεροπλάνο είχε προσγειωθεί και είχε παρκάρει στο χώρο στάθμευσης- αποβίβασης. Προχωρώντας προς την έξοδο του αεροσκάφους πίσω από τους υπόλοιπους επιβάτες και χαμένος ακόμα στη θολούρα του βαθύ ύπνου που είχε προηγηθεί, δεν ξέρω γιατί, αυθόρμητα άρπαξα απ΄ το σβέρκο μία αεροσυνοδό και της έδωσα ένα ρουφηχτό υγρό φιλί στο στόμα. Την ίδια στιγμή που εκείνη άρχισε να στριγγλίζει σαν τρελή, όλοι οι άντρες ασφαλείας έπεσαν πάνω μου και με ακινητοποίησαν δένοντας με χειροπόδαρα με κάτι πλαστικά κορδονάκια.

Η υπηρεσία εσωτερικών υποθέσεων των Ηνωμένων Πολιτειών βιάστηκε να με χαρακτηρίσει τρομοκράτη, αλλά αργότερα που κατάλαβαν το λάθος τους όχι μόνο μου ζήτησαν συγγνώμη αλλά επιπλέον αποκατέστησαν την υπόληψη μου παρουσία εισαγγελέα, με κέρασαν μηλόπιτα και με άφησαν ελεύθερο. Δεν τους παρεξήγησα για την ταλαιπωρία που μου επέβαλαν, τους χαιρέτησα φιλικά, όχι εγκάρδια, βγήκα από την κεντρική πύλη του αεροδρομίου και μπήκα σε ένα ταξί για το ξενοδοχείο που είχα κάνει κράτηση.

Με το συμπάθιο όμως, κάπου εδώ θα σταματήσω γιατί έχουν μείνει στη μέση κάποιες δουλειές που δεν σηκώνουν παράταση. Θα συνεχίσω με την πρώτη ευκαιρία.

Υ.Γ.: Παρεπιπτόντως να ευχαριστήσω τους φίλους και τις φίλες για τις ευχές που έστειλαν λόγω της ονομαστικής μου γιορτής. Τιμή μου.

Το μυστήριο ενός τραγικού συμβάντος

2010-04-21T00:28:00.009+03:00

Ο Παντελής Μπιζόλιος σε πρόσφατη φωτογραφία του, προβληματισμένος...

Ο Παντελής Μπιζόλιος, ένας ταυραμπάς (μεγαλόσωμος) άντρας, φρενάς αυτοκινήτων στο επάγγελμα, ηλικιακά και νοητικά ώριμος άνθρωπος, παντρεμένος με την κυρία Καίτη Μπουρμπούλη και πατέρας τριών παιδιών, τίμιος, ντόμπρος και καραμπουζουκλής στην πιάτσα, μεσοαστός και περιορισμένα προοδευτικός στις πολιτικές του πεποιθήσεις, οικονομικά καλοστεκούμενος με δική του πιλοτή για δύο αυτοκίνητα, θρησκευόμενος αλλά όχι απαραίτητα φανατικός, εκείνη τη ζεστή φθινοπωριάτικη νύχτα του Σεπτέμβρη, καθώς κοιμόταν βαθειά, χέστηκε πατόκορφα στον ύπνο του.

Τι ήταν αυτό που τον ανάγκασε να πάθει αυτό το τρομερό κακό;
Τι ήταν αυτό που τον ανάγκασε να υποστεί αυτόν τον οικτρό εξευτελισμό;

Μην ήταν εγκεφαλικό;
Μην ήταν ένα τρομακτικό όνειρο;
Μην ήταν από χαρά;
Μην ήταν από δηλητηρίαση;
Μην ήταν τυχαίο;
Μην ήταν λόγω οικονομικής κρίσης;
Μην ήταν απόπειρα δολοφονίας;
Μην αφουγκράστηκε κάτι στον ύπνο του , που ήταν πέρα των φυσικών δυνάμεων του;
Μην ήταν από χαλάρωση του πρωκτικού σφιγκτήρα;
Μην ήταν κάποιος αδιόρατος φόβος;
Μην ήταν τύψεις συνειδήσεως;

Τι ήταν; Τι;

Σε λίγες μέρες η απάντηση που αλλού ; ΕΔΩ!!!

Μέχρι τότε υπομονή….

Μείνετε συντονισμένοι, υποψιασμένοι αλλά όχι ανυπόμονοι…